Πάθημα No.61

Μόλις που είχε περάσει η ώρα 12 το μεσημέρι.
Ο διάδρομος των γραφείων του εργοστασίου πεντακάθαρος και ήσυχος.
Κατευθυνόμουν στο γραφείο του εργοδηγού για να δώσω κάτι χαρτιά.
Απολαυστική βόλτα σε ενα τόσο τέλειο χώρο.
Αλλά αγχωμένος σαν κάθε 16χρονο που δουλεύει για  πρώτη φορά,
τάχυνα το βήμα μου, για να μην πούν οτι αργώ.
Το σόκ ήταν φοβερό.
Δεν κατάλαβα απο πού μου ήρθε, τι συνέβη και γιατί.
Μου πήρε κάτι αιώνες να καταλάβω οτι στη μέση του  διαδρόμου
υπήρχε μία τζαμαρία, δίφυλλη πόρτα δηλαδή, πεντακάθαρη όπως όλα.
Και λέω υπήρχε,γιατί μόλις την είχα κατεδαφίσει με την κεφαλιά που
της έριξα ανυποψίαστος  για  το οτι είχα ενα εμπόδιο μπροστά  μου.
Ειχα περάσει απο μέσα, στην  κυριολεξία.
Πώς δε σφάχτηκα όλος δεν ξέρω.

Κάποιος που άκουσε τον θόρυβο βγήκε να δει τι συμβαίνει και με βλέπει
εμβρόντητο να κρατάω μια το κεφάλι και μια το χέρι, μια τη τζαμαρία και
μιά το διάδρομο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω απο πού εχω αίματα,
γιατί το έπαθα αυτό, ωχ  ρόμπα έγινα, αμαν ποιός θα πληρώσει τώρα το τζάμι.
Αλλα με συγχώρεσαν και το έφτιαξαν χωρίς να  χρεωθώ κάτι.

Το βρήκαν και χαριτωμένο αυτο που έπαθε ο  μικρός, δηλαδή εγω.
Το καρούμπαλο φαινόταν απο το διάστημα για μερικές χιλιετίες αλλά
σήμερα το σκέφτομαι και γελάω λιγάκι.

---------------------------------------------------------------------

* Μια και το πάθημά μου εχει σχέση με τζάμια, δες την παρακάτω φωτογραφία.
Το τζάμι δείχνει πολύ ραγισμένο, όμως δεν ειναι :)

Πλόες

Κάθε φορά που ανεβαίνω σε ενα πλοίο, εχω συναισθήματα που
ομολογώ είναι πολλά και περισσότερα απο αυτά που νιώθω οταν
μπαίνω σε αυτοκίνητο για ταξίδι, ή σε αεροπλάνο, ή  τραίνο.
[Ακόμα γράφω με αλφα γιώτα το τραίνο.]
Η ράμπα του πλοίου, η αναμονή, ο κόσμος που σαν κι εμένα πηγαίνει
σε νησί ή απλά απέναντι, πόσην ώρα θα τρώμε την αρμύρα και τον
αέρα πάνω στο πλοίο, αν θα μας βρει θαλασσοταραχή, αν θα πεινάσω,
αν θα νυστάξω, τι να διαβάσω στη διαδρομή, αν θα δω δελφίνια, πώς
θα είμαι οταν φτάσουμε, πόσους καφέδες να πιώ,
αν ξέχασα κάτι [μόνιμη η αίσθηση οτι κάτι ξέχασα],
αν θα γνωρίσω κάποιους στη διαδρομή, ναι, αυτο ειδικά οσες φορές
εχει συμβεί ήταν ενδιαφέρον και σε περιπτώσεις που οι νέες γνωριμίες
ήταν ντόπιοι ή με καταγωγή απο τον προορισμό μας, βοήθησαν να
μάθω  πράγματα, να διευκολυνθώ κατα τη διαμονή εκεί και με κάποιους
κρατήσαμε επαφή και μετά.
Δε θυμάμαι να εχω φοβηθεί ποτέ μέσα σε πλοίο, κι εχω πέσει σε εννιάρι
μεσοπέλαγα νύχτα, σε οχτάρι με μικρό πλοίο στο Ικάριο πέλαγος, και σε
ενα άλλο παλιό καράβι που έγερνε κιόλας !
Πάντα περνάω ώρες έξω, να αγναντεύω τη θάλασσα, τους γλάρους που
μας συνοδεύουν, να αναρωτιέμαι ποιό τάχα νησί ειναι αυτο που τώρα
περνάμε απο κοντά του ; Η Μήλος ; η Τήνος ; α, αυτο ειναι η Σίφνος
κι απέναντι στο βάθος η Φολέγανδρος, κοντά φαίνεται, πέντα κουπιά δρόμος.
Δεν υπάρχουν πινακίδες σήμανσης στη θάλασσα, ετσι δεν μπορείς να εισαι
απόλυτα σίγουρος ποιά στεριά κοιτάζεις.
Ρώτησα μιά φορά στη διαδρομή απο Ρόδο για Κάλυμνο, εναν του πληρώματος
του πλοίου ποιά νησάκια ειναι αυτά στο βάθος, πίσω απο την Ψέριμο.
Μου απάντησε οτι ειναι τούρκικα, και αυτο συνέβη πολλά χρόνια πριν
συμβούν τα γεγονότα που συνέβησαν... τα νησάκια ήταν τα Ίμια.
Ορισμένα μέρη με εντυπωσιάζουν τόσο που θέλω να κατέβω εκεί και να
μείνω σχεδόν για πάντα, να φύγω, να αλλάξω ζωή σε βαθμό που να μπορώ να
βλέπω τη ζωή  μου να κυλά καθημερινά σαν ζωή και όχι σαν υποχρέωση.
Ετσι, δεν ειναι λίγες οι φορές που περνώντας το πλοίο σχεδόν ξυστά  απο ενα
νησί, θέλω να βουτήξω και να κολυμπήσω ως έξω, αφήνοντας τα πάντα.
Δεν είμαι τόσο θαρραλέος για να το κάνω, ούτε τόσο βλάκας, αλλά ξέρω
οτι τα καλύτερα πράγματα ήρθαν εκει που δεν το περιμέναμε, και οτι σαν
ενθουσιώδης και παρορμητικός έχω κάνει διάφορα τρελά,  αλλά οταν δεν
έχεις λίγη λογική να σε συντροφεύει, τότε κάνεις χοντρές μαλακίες.
Κι αυτοί οι γλάροι, βαλτοί είναι να τονίζουν το ταξίδεμα σε βαθμό που σε
απογειώνει απο την πραγματικότητα και δεν εχω ιδέα αν αυτοί με ζηλεύουν
που πατάω στη γή, αλλά εγω σίγουρα τους ζηλεύω που σχίζουν τον αέρα
απο  πάνω απο το απέραντο μπλε του Αιγαίου.

* Φωτογραφία απο την Σύρο το 2013
Άποψη της βόρειας και δυτικής πλευράς  του  νησιού απο το πλοίο.

Aμήχανος

Η αμήχανη στιγμή που εύχεσαι τα καλύτερα ακόμα κι αν αυτό σε ρίχνει και εισπράττεις κατάρες,  μίσος και άλλες ευχές.
--- Δύσκολα αναγνωρίζεται στις σχέσεις των ανθρώπων το τι καλό μας κάνει ο άλλος.
     Βλέπεις μόνο τα λάθη και κρίνεις μόνο απο αυτά. #wrong αλλά #fact

Η αμήχανη στιγμή που ξέρεις οτι η επιλογή  σου μπορεί να μην σε δικαιώσει στο μέλλον.
---   Aναγκαστικά πρέπει να πάρεις μία επιλογή για να πας παρακάτω. Ξέρεις το ρίσκο αλλά δεν έχεις μια πραγματικά καθαρή επιλογή να πάρεις. Ετσι, παίρνεις μία με βάση το ένστικτο. Ή με βάση την ένταση μιας δεδομένης στιγμής. Kαι προχωράς με  αυτήν ξέροντας οτι μπορεί να μη σου βγει, να μείνεις ξεκρέμαστος και να μην μπορείς και να γυρίσεις πίσω.

Ξέρεις τι λένε ;
Αν εισαι αμήχανος, ... βάλε μηχανή.

* Πριν απο τρία χρόνια ακριβώς,  στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.
Οι γραμμές των τραίνων πάντα με κάνουν να θέλω να φύγω ταξίδι.

Λεξικό Γάβρων

Απόσπασμα απο το "Λεξικό Γάβρων" που θα κυκλοφορήσει οταν και αν το επιτρέψει ο Σάββας, ο Μώραλης και ο Γαβρινάκης.

Α
...
Αθλητισμός : Αυτο που κάνουν αθλητές που φοράνε κόκκινα-άσπρα ριγέ.
Αλέφαντος : Ολε ολε καλώς τα παιδιά τα πάντα όλα.
Άμιλλα : Είναι οταν αυτο που ε  χωρίς μήλα (;)
Ανταγωνισμός : Είναι αυτό που κανένας δεν αντιστέκεται πολύ πρίν φάει τρία.
Αξιοκρατία : Ειναι οταν κερδίζει ο Ωλημπυακώς στη μπάλλα.

Λίγα αποσπάσματα απο το Β και άλλα γράμματα της αλφαβήτου.

Β
...
Βάζελος : Ενας που θα τον κάνουμε μιά ζωή να ντρέπεται γι αυτά που του κάνουμε.

Γ
...
Γάβρος : Προσωνύμιο του υγιούς φιλάθλους του Θροίλου. Δεν αναγνωρίζει κανέναν άλλο σύλλογο.
Γήπεδο : Εκεί που βρίζουμε μάνες και σόγια και κερδάμε τους πάντες. Δεν επιτρέπεται να δοθεί πέναλτι εις βάρος του Θρίλου μέσα σε αυτη την Ακαδημία ήθους.
Γιουβέντους : Ειναι αυτοί οι %$^&^*&* που ##%#%%& Ελευθερόπουλος γαμ#$^% το  %$^(*
Γκολκήπαρος : Ο δικός μας πάντα. Ο αντίπαλος ειναι πάντα τυχερός. Πχ Ρομπέρτο - Ντε Χεα.

Δ
...
Διαιτητής : Αυτός που παίζει 75%-25% υπερ του Θρήλου.
Εναλλακτικά και αυτός που αδικεί τον Βάζελο, μας κάνει.
Δικαιοσύνη : Αυτό που δεν καταδικάζεται ο Θρήλος ποτέ, πουθενά αλλά  καταδικάζονται οι άλλοι.

Η
...
Ηθος : Τέτοιο διδάσκουμε όπου βρεθούμε εμείς οι φίλοι του Θροίλου. Σχολή Ηθους.
Ηλίθιος  : αυτός που δεν είναι με  αυτούς που κερδάνε, δηλαδή εμάς, θρήλοσσ ολεεεε καλώς τα παιδιά .. εεεε ναι οκ ε οκ

Θ
...
Θρύλος : όπως και να το γράψεις  θρήλως είναι μόνο ένας, ο Ωλημπυακώς και ξέρεις τι σημαίνει αυτό βρε βλάκα ή μήπως είσα βάζελος ; αντε γειάααα !

Μ
...
Μπάσκετ : Με πορτοκαλί μπάλλα  παίζεται και κοιτάμε μόνο  τα τελευταία  2 λεπτά αν κερδάμε, αν όχι, κλείνουμε την τηλεόραση και κρυβόμαστε πίσω απο  κουρτίνες. Κακό άθλημα, οι διαιτητές δεν μα  σφυρίζουν ποτέ πλεονέκτημα όπως στη μπάλλα  ναούμε.

Σ
...
Σουπερλίγκα : Αυτο που κάθε χρόνο το παίρνει ο Θρήλως και οι άλλοι ντρέπονται, έχουμε δικό μας παιδί εκει μεσα Μώραλης κι ετσι, με nova μαγαζί γωνία ολα καλά.


Φ
...
Φετφατζίδης : Κοντός αλλά παίχτουρας.
ΦΩΣ : Αδέσμευτη Ανεξάρτητη Αντικειμενική  Φίλαθλη Εφημαρίδα.
Φωτογραφίες που για κάποιο άγνωστο λόγο, λογοκρίθηκανκαι δεν θα μπούν στην τελική έκδοση :

 

Χ
...
Χαμένος : ο Βάζελος  και όλοι οι άλλοι εκτός απ το  Αιγάλεω, κάποτε.
Χρέη : Δεν εχει τέτοια ο Ωλημπυακώς, του τα ζβήσανε όλα.


Οπως ειναι εύκολα αντιληπτό δεν ήταν δυνατό να χωρέσει εδω ενα μεγαλύτερο απόσπασμα απο αυτο  το υπέροχο Λεξικό με το χοντρό κόκκινο ριγέ εξώφυλλο. Στα βιβλιοπωλεία σύντομα, τρέξτε να προλάβετε.

Πάει καιρός που...

Πάει καιρός που δεν γράψαμε κάτι εδω,
πάει καιρός που είχαμε  το κέφι της εποχής των μπλογκς,
πάει καιρός που τα πράγματα άλλαξαν -περισσότερο απο όσο περιμέναμε.

Ο χρόνος είναι ασταμάτητος, δεν μπορείς να τον σταματήσεις με μερικές λέξεις και μπορείς μονάχα μιά στιγμή του αιχμαλωτίσεις με  μιά φωτογραφική μηχανή. Με δεδομένη την αρχή οτι ο χρόνος δεν σταματάει ποτέ, θα έπρεπε να μην κάνουμε προσπάθειες να επαναφέρουμε στιγμές του παρελθόντος στο μυαλό μας, αφου όσα έγιναν, έγιναν, πήγαμε παρακάτω και γίναν άλλα και αυτη η αδιάκοπη ροή πρέπει να είναι αυτό που χαρακτηρίζει όλο το σύμπαν με τρόπο που ελάχιστοι θα μπορούσαν έστω να αντιληφθούν ενα μέρος του ρόλου που παίζει ο χρόνος επάνω στην ύπαρξη όλων, των πάντων.

Πάει καιρός που βγαίναμε με φίλους και συζητούσαμε περπατώντας για ώρες.
Πάει καιρός που είχαμε ακόμα χνούδι στο πρόσωπο, wannabe γενειάδα του μέλλοντος.
Πάει καιρός που ερωτευόμαστε με το πρώτο αληθινό χαμόγελο, αλλά ποιός μπορεί να ξέρει όταν ειναι παιδί, ποιά χαμόγελα ειναι τα αληθινά, παρ' οτι αισθανόταν οτι υπάρχουν και ψεύτικα ;

Ο χρόνος το κάνει αυτό, περνώντας σε αναγκάζει να μάθεις να ξεχωρίζεις τα αληθινό απο το κάλπικο και ύπουλο, το αυθόρμητο και ειλικρινό απο το υποκριτικό. Και συνεχίζει ο χρόνος να κυλάει αμείλικτος, αδυσώπητος.

Πάει καιρός που μας έλεγαν οι μεγάλοι να 'χουμε την υγειά μας και όλα τ' άλλα θα γίνουν κι εμείς γελούσαμε γιατί δε φανταζόμασταν τότε ως κακή υγεία κάτι παραπάνω απο μια γρίππη ή ενα κάταγμα την ωρα που προσπαθώντας να εντυπωσιάσουμε την όμορφη γυναίκα, κάναμε βουτιές την κορμάρα μας χωρίς να υπολογίζουμε οτι βράχια vs κόκκαλα ειναι πάντα 1-0. Στημένο παιχνίδι.
Ο χρόνος το κάνει αυτό, σε κάνει να παίρνεις πιο σοβαρά το θέμα της υγείας και της ασφάλειας.
Λες και προσπαθείς να τον ανακόψεις στην πορεία του προς την ημέρα που θα αποχαιρετάς αυτον τον κόσμο, να τον καθυστερήσεις, να τον κοροϊδέψεις λιγάκι για να κερδίσεις κι άλλον απο τον χρόνο που σου αναλογεί.

Πάει καιρός που έμαθα κακά νέα για την υγεία κάποιου που ήξερα.
Πάει καιρός που ανησύχησα για άλλους πλην συγγενών που ήξερα οτι έχουν θεματάκια υγείας.
Αλλα ο χρόνος το κάνει κι αυτό, για κάποιους φέρνει τη μέρα που θα έχουν κακά μαντάτα.
Και μετά, μετά απο λίγο χρόνο πάλι, μαθαίνουμε τα νέα τους.
Και ανατριχιάζουμε και κλαίμε και σκεφτόμαστε πώς μπορεί να βοηθήσουμε.
Ειναι ενα προϊόν, που δεν αναγράφει ημερομηνία λήξης γιατι ο ίδιος δεν λήγει, όμως όλα τα άλλα, στο πέρασμά του, αλλάζουν.

Εύχομαι περαστικά και γρήγορη ανάρρωση στον φίλο koulpa και επιμένω να κάνει κούλπα-κόλπα και να ξαναγυρίσει σε μια ασφαλή και υγιή ζωή. Αμα δεν προσπαθήσεις ρε, θα ρθω εκεί στο κρεβάτι σου να φάς φάπες. Δεν πειράζει που είχαμε χαθεί, εγω σε σκεφτόμουν.
Κι όπως λες κι εσυ, "μακάρι όλοι να καταλάβουμε ότι η ευτυχία δεν είναι να δίνουμε χρόνο για να κερδίζουμε αγαθά αλλά να τον μοιραζόμαστε με τους αγαπημένους μας "

* Ενα μισοτελειωμένο έργο μου με γραφίτη και μολύβι, εν καιρώ θα ολοκληρωθεί κι αυτό.

Tι μέλι γενέσθαι

Το μέλι στον τίτλο είναι επίτηδες γραμμένο με ι.
Επειδή και αυτό δεν καταφέραμε σαν χώρα να το κρατήσουμε παραδοσιακό μια και θα επιτρέπεται πλέον η διάθεση μελιού ελεύθερα, φτηνότερου, φτιαγμένο με μεταλλαγμένη γύρη. Και πιάσε συ και ψάξε ποιό ειναι το αγνό και ποιό ειναι το μεταλλαγμένο.
Πάλι καλά  που σώσαμε κάπως την ελληνική φέτα.

Το χύμα τσίπουρο και ούζο απαγορεύτηκαν επίσης, για λόγους φορολογικούς αν κατάλαβα καλά.
Αλλοιώνεται η ταυτότητά μας σιγά σιγά αλλά  σταθερά και επίμονα.
Μαζί με άλλα κουσούρια της φυλής μας  όπως η λαμογιά και το οτι δηλώσεις είσαι, τις μαϊμού συντάξεις αναπηρίας και άλλες μαγκιές που χάρη σε αυτές εμφανίζονταν πολλοί πατριώτες στους δρόμους με Καγιέν, θα χαθούν και αγνές παραδόσεις της Ελλάδας  απο αυτές που την έκαναν μοναδική. Αλήθεια, εχω τρία χρόνια να δω Καγιέν.
Γιατι, φίλε μου, άλλο πράμα να ψήνεις κοψιδάκια με παρεούλα και να 'χεις  τσίπουρο χύμα απ το χωριό, κι άλλο να τρώς και να πίνεις μόνο αυτά που επιτρέπει η ΕΕ στους υπηκόους.

Είναι κάτι πραγματάκια που σε κάνουν να είσαι περήφανος που είσαι Ελληνας και άλλα που σου καταστρέφουν κάθε  ελπίδα.
Κάνω πικνικ σε παραλία, μαζεύω τα σκουπιδάκια μου, δεν ενοχλώ τους γύρω, ειμαι Ελληνας.
Κάνεις πιπι σε δημόσια τουαλέτα, λερώνεις και δεν τραβάς καζανάκι, φεύγεις, τα βρίσκει ο επόμενος, εγω, αηδιάζω, σε λούζω με βρισιές, είμαστε Ελληνες. 

Λες οτι εχεις πρόγονο τον Μεγαλέξαντρο και τον Αριστοτέλη, καμαρώνεις, είσαι Ελληνας.
Λέω πως δεν σημαίνει οτι επειδη ο προπάππος μας ητανε σπουδαίος, είμαστε απαραίτητα κι εμείς σπουδαίοι, με λες Συριζαίο, σε λέω  χρυσαυγίτη, πλακωνόμαστε, είμαστε Ελληνες.

Αξιος της ιστορίας και της γλώσσας αυτού του τόπου δεν είναι αυτός που μιλά Ελληνικά αλλά δεν θέλει να δώσει τίποτα επειδή απο γεννησημιού  του ανατράφηκε  με την αδικία που του  δίδαξαν οι λάθος γραμμές της Εκπαίδευσης, χαραγμένες πάνω σε εθνικιστικά και θρησκευτικά τοτέμ.
Μετά το σχολείο, έμπλεξαν και με κομματικά τοτέμ.
Προπάντων αυτά, α όλα  κι όλα μην του τα πειραξεις του ελληνάρα.

Αξιος είναι όποιος καταλαβαίνει οτι ο κακός δεν ειναι ο κομμουνιστής, δεν ειναι ο πασόκος, δεν ειναι ο συριζαίος, δεν ειναι καν ο δεξιούλης πσεκαζμένος, αλλά  ο κακός ειναι απλά ο κακός, ο βλάκας, ο ημιμαθής, ημιαμόρφωτος και με ροπή στην παραβατικότητα και τον τσαμπουκά,  τσομπάνος.
Κι εχω και μιαν επιφύλαξη οτι καμπόσοι τσομπαναραίοι θα 'ναι πιο καλοί έλληνες απο πολλούς "πατριώτες" που με το 'να χέρι κάνουνε το σταυρό τους και με τ' άλλο κλέβουν σε βάρος άλλων.

Αλλοι πάλι φύγαν στα ξένα απο παλιά, λίγοι γυρίσανε  κι ακόμαπιο λίγοι γίναν άνθρωποι.

Οι δε χωριανοί τους λένε να ο τάδε πήγε στην Αυστραλία ειναι μια χρά, ο άλλος Γερμανία ζει καλά, ε μα αφου ειναι τόσο καλά όξω απο δω, ας μείνουν εκεί και μη μας πρήζουν, ή ας βοηθήσουν να φτιαχτούμε κι εδω και πίσω ας έρθουν με το καλό.

Πρέπει να φτιαχτούν και να λειτουργούν απρόσκοπτα οι θεσμοί και οι βασικές κολόνες μιας πολιτείας, Δικαιοσύνη, Παιδεία, Υγεία, αλλά  ζούμε στην εποχή που πρώτα θέλουν να φτιαχτεί η ...Εφορία !

Με αυτά και με  κείνα, ούτε που ξέρω  τι μέλλει γενέσθαι. Μη ρωτάς. Δεν ξέρω.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Με αυτά και με κείνα κλείσαμε προ ημερών τα 9 χρόνια ύπαρξης αυτου΄εδω του μπλογκ.

Ευχαριστώ αυτούς που μαζί τόσο πολά είδαμε  και γράψαμε. 

Να είστε καλά, ξέρετε σείς.

O Gary Payton και εγώ

Αν μου έλεγες να πεθάνω με τον όρο να αναστηθώ αμέσως και να διαλέξω ποιός θα ήθελα να είμαι, η επιλογή θα ήταν δύσκολη.

Θα μπορούσα να πω  ο Bill Gates, ή ο Σόρος ή ο Γκάλης, ο Τζαμπάρ, η Καϊλή,  ξερω γω ή η Tyra Banks, o Larry Ellison ή έστω ο  καραπίπας ο Ζούκερμπερκ ασταναπάν.
Ομως η πρώτη επιλογή μου είναι ο Gary Payton.

*φωτο απο blacksportsonline.com με τον φανταστικό John Stockton των Utah Jazz.

* εδω με αντίπαλο τον Michael Jordan. Φωτο απο kpopstarz.com

 Αν υπάρχει θεούλης και ανασταίνει πσόφιους θα με  κάνει Gary Payton είμαι σίγουρος.
Να είμαι 1.93 και να έχω παίξει σε Seattle Supersonics, LA Lakers, Milwaukee Bucks και Boston Celtics και τελικά και με Miami Heat με τους οποίους θα πάρω  επιτέλους ενα πρωτάθλημα NBA.
Να είμαι τόσο ισχυρή προσωπικότητα που να αντέχω τον υπέρμετρο εγωισμό μου.
Nα εχω συμπαίκτες και αντίπαλους όλους αυτούς τους θρύλους του μπάσκετ, να έχω βγάλει λεφτά, μπορεί άλλοι να έβγαλαν πιο πολλά, δεν πειράζει, αλλα να είμαι ενας απο τους κορυφαίους αθλητές του πλανήτη και μέλος μιας  παγκόσμιας ελίτ του επαγγελματικού αθλητισμού.

Δεν θα κάπνιζα κιόλας, αυτό, πού το βάζεις ;

Να πάρω δύο ολυμπιακά χρυσά μετάλλια με την Dream Team και μετά αφου σταματήσω να παίζω, να ζήσω μία ζωή πολύ καλή.
Να με θέλουν στην αγαπημένη τους ομάδα ο VAD και ο Kantharos κι ενα εκατομμύριο βάζελοι.
Να έρθω στην Ελλάδα τέλος πάντων, τη χώρα των περήφανων απογόνων των ζάπλουτων πολιτικών, των ανέγγιχτων παπάδων, του αποτυχημένου χορού του Ζαλόγγου, της όμορφης θάλασσας και των γυναικών με την εκφραστική ματιά και το πάθος που σιγοκαίει έτοιμο να εκραγεί.

 Επιμύθιο :

Δεν νομίζω να υπάρχει δεύτερη ζωή.
Κι αν υπάρχει,  δεν το ξέρουμε.
Μία έχουμε, μονάκριβη, μοναδική.
Και της αλλάζουμε τα φώτα, επειδή μία την έχουμε, να τη ζήσουμε θέλουμε,
επειδή ακριβώς μία μας δόθηκε. Μόνο.

Καλή Χρονιά 2014

Δυό χιλιάδες δεκατέσσερεις ευχές για κάθε μιά σου επιθυμία,
ελπίζω να εύχεσαι πράγματα μόνο καλά, με χαμόγελο
και παιδική ξεγνοιασιά σα να μην τελειώνει ο κόσμος αυτός ποτέ,
και να ονειρεύεσαι σαν παιδί που του ανήκει ο κόσμος όλος,
ενας κόσμος χωρίς κακίες,  χωρίς κρυφές σκέψεις υπόγειες,
γεμάτος  με χαρές, με ομορφα πρόσωπα και αληθινά χαμόγελα.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Yπάρχουν ;

Δεν με πιάνει ύπνος.
Ειναι πέντε παρά, το πρωί.
Αν φέξει, πάει οριστικά χαμένος ο αποψινός μου περίπατος σε μονοπάτια ονείρων.
Αν δε φέξει, θα έχει καταστραφεί ο κόσμος νωρίτερα απ΄οτι το περιμέναμε.
Αλλά πάλι, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου.
Ανησυχώ υπερβολικά μερικές φορές για το πού πηγαίνουμε και αν όλος  ο κόπος μας
για ενα καλύτερο αύριο θα εχει αποτέλεσμα ή θα πάει στράφι, ενα πρωί.
Με φως ή χωρίς φως, δεν εχει σημασία. Θα χαθεί σα να μην υπήρξε.
Η νομιμοποίηση του μίσους που καλλιεργήθηκε απο όσους είχαν συμφέρον να συμβεί αυτό,
έχει βρεί πρόσφορο έδαφος στην εποχή της οικονομκής κρίσης που προκλήθηκε σε ενα βαθμό
απο την κρίση αξιών εδω και πολλά χρόνια. Κοντά δυό γενιές μεγάλωσαν μέσα σε
οτι δηλώσεις είσαι, ατιμωρησία και υπερβολικό πλούτο των πολιτικών και άλλες ομορφιές.

Μπουζούκια δεν πήγαινα ποτέ, φόρους πλήρωνα μια ζωή μέχρι και το σεντς
αλλά στο μεταξύ κάποιοι χτίζανε καριέρες τροφοδοτώντας το σάπιο σύστημα.
Εσχάτως δε, κάποιοι άλλοι χτίζαν καριέρες εκμεταλλευόμενοι ακριβώς αυτο το μίσος
που είπα πριν. Το οτι αυτο που κάνουν θα ωθήσει άλλους να συμπεριφερθούν άσχημα,
δεν τους ενδιαφέρει. Κι όποιον πάρει ο χάρος.

Μέρες που είναι, αντι να γράφω ευχές και όμορφα πράματα, κάθομαι και γράφω αυτά
και δεν ειναι ούτε το ενα εικοστό αυτά, απο όσα θέλω να πώ.
Δεκαπέντε αναρτήσεις περιμένουν πίσω,  εχουν γραφτεί στο μεταξύ και δεν δημοσιεύτηκαν.
Δεν είχα το κέφι να το κάνω, όσοι με διαβάζαν απο παλιά θα καταλαβαίνουν.
Τη θέση της ελπίδας και της ενέργειας για συμμετοχή σε ενα καλύτερο μέλλον
έχει πάρει η αγωνία και ο φόβος οτι όλα αυτά θα χαθούν επειδή ετσι θέλησε
ο οποιοσδήποτε που και αυτον τον νομιμοποίησαν οι κρατούντες
ή νομιμοποιήθηκε δημοκρατικά να έχει εξουσία και μετά φέρεται σα βόδι.
Συμπαθέστατα πλάσματα τα βόδια, απλά τους μιλάς και δεν καταλαβαίνουν.
Παράξενο.

Προσπαθώ να κάνω κάποιου είδους Γιορτές και τίποτα δεν είναι όπως παλιά,
αλλα κι αυτό δεν θα με πείραζε, αν δεν έβλεπα τοσο παραλογισμό παντού.
Με το φακό ψάχνεις να βρείς αξιόλογους και ψύχραιμους ανθρώπους.

Υπάρχουν ;

Κυκλάδες, ΣΥΡΟΣ.

Εχω ξαναβρεθεί στις θάλασσες των Κυκλάδων.
Ξέρω πώς είναι τα μέρη, πώς ειναι τα χρώματα σε κείνο  το κομμάτι Αιγαίου,
πώς ειναι οι αέρηδες και φυσικά πόσο υπέροχη ειναι η θάλασσα.

Ξαναπήγα φέτος δύο φορές σ' αυτές τις θάλασσες. Χόρτασα, χορταίνεται όμως ποτέ η θάλασσα ;
Μήλος, Τήνος, Πάρος, Νάξος, Κουφονήσια, Αντίπαρος, Σαντορίνη, Ιος, Φολέγανδρος, Σίφνος οι προηγούμενοί μου κυκλαδίτικοι προορισμοί και φέτος η Τζιά και η Σύρος. Δεκατρία νησιά.
Είπαμε δε θα πάω Μύκονο ποτέ. Και δε θέλω.
Για τον τελευταίο μου προορισμό, τι να γράψω άλλο, τα εχει γράψει όλα το αρμενάκι.
Oμως είχα ξαναπάει για τρείς μέρες πριν πολύ καιρό και δεν είχα δει πολλά τότε, ετσι είχα την ευκαιρία φέτος να δω σχεδόν τα πάντα.  Θα καταγράψω μια προσωπική μου ματιά.

Η Ερμούπολη ειναι εντυπωσιακή. Απο τις λίγες "Χώρες" νησιού που δεν εχει όνομα ίδιο με  το νησί.
Το όνομα δόθηκε παλιά απο ενα Χιώτη έμπορο προς τιμή του κερδώου Ερμή των αρχαίων Ελλήνων.
Είναι μία πόλη που εκεί που πάει να σου θυμίσει Ζάκυνθο ή Χίο ή Κέρκυρα, σου μιλάει με τον τρόπο της και σου φανερώνει την δική της προσωπικότητα. Διατηρεί το κυκλαδίτικο ύφος αλλά αναδίδει στον επισκέπτη μιά αρχοντιά ιδιαίτερη.
Οι απολαυστικές βόλτες στο λιμάνι και στα στενάκια δεν χορταίνονται.

Η μεγάλη ιστορία του νησιού αποτυπώνεται στα κτίσματα και στη φυσιογνωμία του που έχουν επιρροές απο βενετσιάνους, έλληνες, καθολικούς χριστιανούς, μικρασιάτες. Μια ελαφρά τραγουδιστή, σαν χιώτικη λαλιά είναι χαρακτηριστική σε  μερικούς ντόπιους.


Ο Μάρκος Βαμβακάρης κυριαρχεί παντού σαν καμάρι του νησιού κι έχουν ενα  μικρό μουσείο προς τιμή του στην Ανω Σύρο. Κατα τη γνώμη μου αυτο που αντιπροσωπεύει ο Βαμβακάρης ειναι τόσο μεγάλο που θα πρεπε να τύχει πιο σοβαρής και μεγάλης αναγνώρισης αντι να μένουμε σε μια "φραγκοσυριανή", ενα μικρό μουσείο, σχεδόν θλιβερό και καναδυό αγάλματα.

Η Ανω Σύρος, παλιός μεσαιωνικός οικισμός με στενά δαιδαλώδη σοκάκια και σπιτάκια μικρά αξίζει μια βόλτα και ειδικά βραδάκι που ανοίγουν διάφορα μαγαζάκια για φαγητό, ποτό και καταπληκτική θέα.

Ο Γαλησσάς ήταν το μέρος που φιλοξένησε το φιλόδοξο αλλά ταλαίπωρο κορμί μου για λίγες μέρες.
Δεν αντέχουμε οικονομικά πια για πολλές μέρες και πάλι παράπονο δεν εχω, δεν ήμουν ποτέ ο τουρίστας τύπου Μυκόνου ή της χλίδας και μεγάλης ζωής. Δεν είμαι  ετσι σαν άνθρωπος ετσι κι αλλιώς.
Το υπέροχο ηλιοβασίλεμα κάθε απόγευμα στον Γαλησσά έδινε το απαραίτητο  χαμόγελο για μια όμορφη συνέχεια οπουδήποτε κι αν βρισκόμουν αφου έπεφτε νύχτα.

Η Ερμούπολη το βράδι φωτίζεται ετσι που αναδύει μιαν αρχοντιά, μιά δεσποσύνη, μια παράξενη παρουσία πλανάται σαν να κατοικεί εκεί η ιστορία αιώνων και περιφέρεται να τσεκάρει ποιοί ξέρουν την ιστορία της και ποιοί όχι. Οφείλεις σαν επισκέπτης -όπου και να πας- να αφήνεις τον  τόπο να σου μιλάει, να σου πει οσα εχει να σου πει πρώτα πριν απαιτήσεις εσυ τις δικές σου μικρές απολαύσεις. Αυτό κάνω πάντα, υπομονή μεχρι να δεχτεί κι ο τόπος οτι τον σέβομαι.

Και την ημέρα η Ερμούπολη ειναι όμορφη, καθαρή, με τάξη και με πολλές επιλογές για βόλτες, καφέ, ακόμα και παραλία-καφέ οπως στα μοναδικά "Αστέρια", όπου πίνεις τον καφέ σου με το μαγιό και κάνεις τις βουτιές σου στο βαθύ μπλε  της θάλασσας. Ενα beach bar χωρίς αμμουδιά, αλλά υπέροχο.

Οφείλω να πω οτι όπου και να πήγα  είχα εξαιρετική αντιμετώπιση και καλή εξυπηρέτηση, φιλική συμπεριφορά και χαλαρή διάθεση. Αυτο απο μόνο του είναι τέλειο.

Σε άλλη αναρτηση θα γράψω για τις βόλτες και τις βουτιές στο νησί.
Για την ώρα αναπολώ το απέραντο μπλε της θάλασσας.

 

υγ. Ευχαριστώ, είστε υπέροχοι, ξέρετε σείς.