Πάει καιρός που...

Πάει καιρός που δεν γράψαμε κάτι εδω,
πάει καιρός που είχαμε  το κέφι της εποχής των μπλογκς,
πάει καιρός που τα πράγματα άλλαξαν -περισσότερο απο όσο περιμέναμε.

Ο χρόνος είναι ασταμάτητος, δεν μπορείς να τον σταματήσεις με μερικές λέξεις και μπορείς μονάχα μιά στιγμή του αιχμαλωτίσεις με  μιά φωτογραφική μηχανή. Με δεδομένη την αρχή οτι ο χρόνος δεν σταματάει ποτέ, θα έπρεπε να μην κάνουμε προσπάθειες να επαναφέρουμε στιγμές του παρελθόντος στο μυαλό μας, αφου όσα έγιναν, έγιναν, πήγαμε παρακάτω και γίναν άλλα και αυτη η αδιάκοπη ροή πρέπει να είναι αυτό που χαρακτηρίζει όλο το σύμπαν με τρόπο που ελάχιστοι θα μπορούσαν έστω να αντιληφθούν ενα μέρος του ρόλου που παίζει ο χρόνος επάνω στην ύπαρξη όλων, των πάντων.

Πάει καιρός που βγαίναμε με φίλους και συζητούσαμε περπατώντας για ώρες.
Πάει καιρός που είχαμε ακόμα χνούδι στο πρόσωπο, wannabe γενειάδα του μέλλοντος.
Πάει καιρός που ερωτευόμαστε με το πρώτο αληθινό χαμόγελο, αλλά ποιός μπορεί να ξέρει όταν ειναι παιδί, ποιά χαμόγελα ειναι τα αληθινά, παρ' οτι αισθανόταν οτι υπάρχουν και ψεύτικα ;

Ο χρόνος το κάνει αυτό, περνώντας σε αναγκάζει να μάθεις να ξεχωρίζεις τα αληθινό απο το κάλπικο και ύπουλο, το αυθόρμητο και ειλικρινό απο το υποκριτικό. Και συνεχίζει ο χρόνος να κυλάει αμείλικτος, αδυσώπητος.

Πάει καιρός που μας έλεγαν οι μεγάλοι να 'χουμε την υγειά μας και όλα τ' άλλα θα γίνουν κι εμείς γελούσαμε γιατί δε φανταζόμασταν τότε ως κακή υγεία κάτι παραπάνω απο μια γρίππη ή ενα κάταγμα την ωρα που προσπαθώντας να εντυπωσιάσουμε την όμορφη γυναίκα, κάναμε βουτιές την κορμάρα μας χωρίς να υπολογίζουμε οτι βράχια vs κόκκαλα ειναι πάντα 1-0. Στημένο παιχνίδι.
Ο χρόνος το κάνει αυτό, σε κάνει να παίρνεις πιο σοβαρά το θέμα της υγείας και της ασφάλειας.
Λες και προσπαθείς να τον ανακόψεις στην πορεία του προς την ημέρα που θα αποχαιρετάς αυτον τον κόσμο, να τον καθυστερήσεις, να τον κοροϊδέψεις λιγάκι για να κερδίσεις κι άλλον απο τον χρόνο που σου αναλογεί.

Πάει καιρός που έμαθα κακά νέα για την υγεία κάποιου που ήξερα.
Πάει καιρός που ανησύχησα για άλλους πλην συγγενών που ήξερα οτι έχουν θεματάκια υγείας.
Αλλα ο χρόνος το κάνει κι αυτό, για κάποιους φέρνει τη μέρα που θα έχουν κακά μαντάτα.
Και μετά, μετά απο λίγο χρόνο πάλι, μαθαίνουμε τα νέα τους.
Και ανατριχιάζουμε και κλαίμε και σκεφτόμαστε πώς μπορεί να βοηθήσουμε.
Ειναι ενα προϊόν, που δεν αναγράφει ημερομηνία λήξης γιατι ο ίδιος δεν λήγει, όμως όλα τα άλλα, στο πέρασμά του, αλλάζουν.

Εύχομαι περαστικά και γρήγορη ανάρρωση στον φίλο koulpa και επιμένω να κάνει κούλπα-κόλπα και να ξαναγυρίσει σε μια ασφαλή και υγιή ζωή. Αμα δεν προσπαθήσεις ρε, θα ρθω εκεί στο κρεβάτι σου να φάς φάπες. Δεν πειράζει που είχαμε χαθεί, εγω σε σκεφτόμουν.
Κι όπως λες κι εσυ, "μακάρι όλοι να καταλάβουμε ότι η ευτυχία δεν είναι να δίνουμε χρόνο για να κερδίζουμε αγαθά αλλά να τον μοιραζόμαστε με τους αγαπημένους μας "

* Ενα μισοτελειωμένο έργο μου με γραφίτη και μολύβι, εν καιρώ θα ολοκληρωθεί κι αυτό.

Πόση πραγματικότητα αντέχουμε ;

Το παρακάτω κείμενο μου ήρθε με e-mail απο κάποιον που κάποτε έγραφε σε μπλογκ και ζήτησε να το δημοσιεύσω αν θα ήθελα. Το δημοσιεύω επειδη με άγγιξε πολύ.

Μια κοινωνία που έχει αλλάξει μια Ελλάδα που αιμορραγεί και ταλαντεύεται να διατηρήσει το ήθος, την αξιοπρέπεια, την δύναμη, την ικανότητα της να κατανοεί να συγχωρεί, να δημιουργεί και να ονειρεύεται… Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αναρωτηθεί για το μέλλον το δικό μας, των παιδιών μας και της κοινωνίας μας? Θα μου πεις τι έπαθα βραδιάτικα και μονολογώ λες και δε σου φτάνει η δική σου ψυχική ΑΝισορροπία με τα όσα ζεις. Αφορμή, αιτία και αποτέλεσμα τον παραπάνω στάθηκε το χθεσινό συμβάν στο μετρό ερχόμενη από δουλειά…

Ένας πατέρας μέτριου αναστήματος γύρω στα 40 απλά ντυμένος με ένα τζιν και άσπρο μπουφάν μπαίνει φουριόζος στο βαγόνι του μετρό και μονολογεί εκνευρισμένος.. Ακολουθεί η 8χρονη κόρη με μούτρα ως το πάτωμα, κουκλάκι κατά τα άλλα και μια εντυπωσιακή 35άρα δίμετρη, με ωραίο σώμα, με ξανθά μακριά μαλλιά σε αλογοουρά, κολλάν, εντυπωσιακές μπότες ως πάνω από γόνατο κι ένα πανάκριβο, όπως φαινόταν, δερμάτινο κοντό μπουφάν.

Θα απορείς τώρα τι με έπιασε και κοιτάω τι φοράει ο κόσμος, όχι βρε δε τα έπαιξα (ακόμα τουλάχιστο :Ρ)..

Πάμε τον διάλογο να καταλάβεις κι εσύ φίλε, αναγνώστη και περαστικέ !  
Με κόκκινα  γράμματα η μικρή, με μαύρα, [όπως και η μοίρα του], ο πατέρας και με ανοιχτό κόκκινο η μάνα ...

- Μα μπαμπά δεν μου αρέσουννννννννννννννν..

• Μην με εκνευρίζεις σου λέω αυτά ξέρεις τι θυσίες έκανα για να στα πάρω?
• Σταμάτα επιτέλους κι άκου το παιδί τι σου λέει, αμάν τι δε καταλαβαίνεις πια ; σου λέει δε του αρέσουν! Με το ζόρι δηλαδή να της αρέσει το δικό σου γούστο ;
• Μα γιατί δε της αρέσουν ; αν δεν έλεγες εσύ από την αρχή τίποτα δε θα έκανε μούτρα και θα της άρεσαν και όλα θα ήταν μια χαρά..
• Ώχου μα υπήρχε περίπτωση να μου αρέσουν ; το ίδιο γούστο νομίζεις ότι έχεις εσύ με μένα έλεος…

Σιωπή στο ακροατήριο, ψεύτικο κλάμα η μικρή και ο πατέρας ενεργό ηφαίστειο…

• Τι συμβαίνει ; Ρωτά μια και καλά ανυποψίαστη κυρία καρφωμένη πάνω τους από την ώρα που εισήλθαν στο βαγόνι.
• Θέλει με το ζόρι να της περάσει το γούστο του..
• Άλλοι δεν έχουν να φάνε και άλλοι περπατούν ξυπόλυτοι. εμείς κάθε μήνα της παίρνουμε καινούρια παπούτσια και από πάνω δεν είναι ποτέ ευχαριστημένη είναι αχάριστη η μικρή σα κι εσένα!
• Δεν είναι αχάριστο το παιδί απλά έχει γούστο, σε αντίθεση με σένα ευτυχώς !
• Καλά πας καλά ; έτσι λες και περιμένεις να σέβεται και να εκτιμά ότι έχει, ότι μπορώ να της προσφέρω με αυτές τις συνθήκες ; Δε θέλω να γίνει έτσι το παιδί μου όχι δε θέλω να γίνει σα κι εσένα..
• Μα τι ωραίες μπότες πως τις ζηλεύω ! Καλέ γιατί δε σου αρέσουν ; Η ανυποψίαστη πάλι τσουπ…
• Ε δεν της αρέσουν με το ζόρι άλλο πάλι τούτο…
• Μα δεν είναι αυτές που ήθελα έπρεπε να μου πάρει τις άλλες που φοράει και η Μαρία του τις είχα δείξει… γοερό ψεύτικο κλάμα η μικρή
• Δε μου λες Βάσω ξέρεις πόσα μεροκάματα έκανε ο μπαμπάς αυτές τις δύο εβδομάδες ; Ε; ένα προχθές…ΜΟΝΟ ΕΝΑΑΑ! Αυτά τα χρήματα, αυτό το μεροκάματο, αυτά τα παπούτσια που φοράς και δε σου αρέσουν, είναι τα λεφτά του μήνα του μπαμπά που προτίμησε να σου κάνει δώρο που λες ότι δε σου αρέσει…

Σιωπή στο ακροατήριο και συγκίνηση για τον μεροκαματιάρη πατέρα που όπως φαίνεται τα βγάζει με δυσκολία και είναι έτοιμος να καταρρεύσει από στεναχώρια και απογοήτευση…

• Εσύ έπρεπε να υποστηρίζεις τον άντρα σου και όχι τα καπρίτσια της μικρής! Ζούμε δύσκολες εποχές κοπέλα μου και αν δε στηρίξεις τον άνθρωπό σου, τον άντρα σου μην περιμένεις να σε σέβεται αργότερα, ούτε κι εσένα η μικρή.. μείνε δίπλα στον άντρα σου γιατί θα τον χάσεις, υποστήριξέ τον δώσε του δύναμη να τα βγάλει πέρα αυτές τις δύσκολες εποχές.. όλοι έτσι είμαστε..
• Εσύ να κοιτάς την δουλειά σου κυρά μου αν δε μπορούσε να συντηρήσει οικογένεια ας μην την έκανε !

Σύγχυση στο ακροατήριο και ξάφνου έκδηλα πια όλοι άρχισαν να είναι με το μέρος του πατέρα..

• Δώσε σα καλό κορίτσι στο μπαμπά ένα φιλάκι που σου έκανε δώρο όοοοολα τα λεφτά που είχε, για να έχεις εσύ τόσο όμορφες μπότες, λέει μια κοπέλα απέναντί τους..
• Έλα βρε μη κάνεις μουτράκια στον μπαμπά, αφού ξέρεις πόσο σε αγαπάει… κάποια άλλη κυρία…

Κατακόκκινη αλλά αμίλητη η μικρή έχει καρφωθεί στις μπότες της και η μάνα (ο Θεός να την κάνει) τρέμει όλο νεύρα

• Μη δίνεις σημασία παιδί μου επειδή μπαμπάς σου είναι ξεροκέφαλος δε θα κάνουμε ότι θέλει αυτός, έπρεπε να πάμε μαζί να πάρεις αυτές που σου αρέσει!
• Μα δεν είχα πολλά λεφτά για να πάρω πιο ακριβές μπότες, λέει όλο απελπισία μα έτοιμος να εκραγεί…
• Τότε να μην έπαιρνες τίποτα ! Δεν είναι υποχρεωμένο το παιδί να φοράει και να του αρέσει ότι κι εσένα, κορίτσι είναι τι θα πουν τα άλλα παιδιά αν καταλάβουν κιόλας ότι δε της αρέσουν θα την κοροϊδεύουν…
• Δεν το ήξερα να πρέπει να της παίρνω μάρκες και ακριβά ρούχα, παπούτσια για να αρέσουν στους άλλους εξάλλου όλο μεγαλώνουν τα πόδια της του χρόνου θα είναι άχρηστα!
• Και τώρα τι είναι δηλαδή ;
• Δε μου λες τι προτιμάς τα παπούτσια που σου αρέσουν ή να έχεις τον πατέρα σου γιατί δε βλέπω να έχεις και μάνα και πατέρα μαζί για πολύ ακόμα…!

Κλάματα, μα όχι πια ψεύτικα αυλάκωσαν το προσωπάκι της μικρής, μαζί και πολλών μαρτύρων του συμβάντος, ένας κύριος πλησίασε και μπήκε στην μέση προσπαθώντας να πει στην μικρή να αγαπάει τον μπαμπά της και να του το δείχνει, ότι και εκείνος το έχει ανάγκη να ξέρει ότι τον αγαπά.. Η μάνα τον έβγαλε από την μέση διακόπτοντάς τον να κοιτάει την δουλειά του και δεν έχει δικαίωμα κανένας να μιλάει και να κρίνει ένα 8χρονο παιδί, μα δεν είχε καταλάβει ότι όλοι εμείς εκείνη κρίναμε και την αλαζονεία της και όχι το παιδί…

Το μετρό σταμάτησε και όλοι κατεβήκαμε με γοργά βήματα προς τις εξόδους το ίδιο και η μάνα με την μικρή μα όχι ο πατέρας.. Αυτός έμεινε στο βαγόνι με το κεφάλι μέσα στα χέρια του και με δάκρυα πλημμυρισμένα τα μάτια.. Το τελευταίο που άκουσα:

• Δεν έπρεπε να πάρω Ρωσίδα.. δεν έπρεπε να κάνω οικογένεια με ξένη γυναίκα από άλλη χώρα.. όχι..

Τα σχόλια δικά σας…

To μουσκίδι

  Ηταν να πάω σε εκδήλωση μιας κίνησης πολιτών όπου θα μιλούσαμε σχετικά με την Κοινωνική Αλληλεγγύη. Ειναι μια απο τις δράσεις που θέλω να συμμετέχω.
Το ποτάμι όμως με εμπόδισε, ο κατακλυσμός έξω ήταν το κάτι άλλο και κράτησε μιά ώρα και βάλε. Δεν πήγα. Εμεινα μέσα.
  Εμεινα και κοίταξα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου, τον εαυτό μου.
  Ολο αυτο το θέατρο που παίζεται στις πλάτες μας ειναι σκηνοθετημένο, σαν να πρέπει για μιά δεκαετία να γονατίσουμε όσο δεν πάει, να μην προβάλλουμε αντιστάσεις κι ετσι να γίνει πιό εύκολο το έργο αυτών που βγάζουν κέρδη χρησιμοποιώντας εταιρείες, κράτη, πολιτικούς και θρησκείες.
Δεκαεφτά χρονώ, δεν είχα φανταστεί τέτοια εξέλιξη στη ζωή μας, τα όνειρα κι οι ελπίδες ήταν άλλα, και πάει καιρός απο τότε που ήμουν δεκαεφτά αλλα μέσα μου νιώθω είκοσι. Δε θα υποκύψω στη θέληση των 'κακών' να μας γεράσουν την ψυχή.
  Εσκυψα απ' το μπαλκόνι να δω καλύτερα εναν ταλαίπωρο που πλατσούριζε στα νερά με μια ακόμα πιο ταλαιπωρημένη ομπρέλλα απο πάνω του. 
Ενα αυτοκίνητο σαν κρις κραφτ πέρασε και τον έβρεξε λίγο ακόμα, αλλα αυτο δεν ήταν πρόβλημα, τόσο, όσο το οτι τρία βήματα μετά, ο άνθρωπος γλίστρησε κι έπεσε κάτω.
Και να μην υπάρχει ψυχή έξω, να τον βοηθήσει, κι εγω, ασφαλής στο μπαλκόνι μου έλεγα μεσα μου "ω μάη γκώντ" λες κι αυτο θα τονε βοηθούσε. Το ευχόμουν. Αυτη μπορούσε να ειναι εκείνη τη στιγμή η δική μου αλληλεγγύη.
Ο άνθρωπος σηκώθηκε και οι βροντές και το σούσουρο του ποταμόδρομου δεν με άφησαν να ακούσω αν κάτι μουρμούρισε. Είδα καθαρά την εικόνα, να μπαίνει σπίτι του καταμούσκεμα, μόνος, κι έρημος.
Μιά αστραπή, έφεξε έξω, η πόρτα έκλεισε πίσω σου, είσαι ασφαλής. Για λίγο.

Σκλέψεις

Ναι, σκλέψεις.
Δηλαδή σκέψεις γυρω απο το οτι σε κλέβουν.
Αλλά ίσως και να σκέφτεσαι εσύ να κλέψεις.
Η να σκέφτεσαι οτι δεν έκλεψες ποτέ κι είσαι κορόϊδο.
Και επιπλέον όσοι έκλεψαν είναι που φωνάζουν περισσότερο.
Χωρίς σκέψη. Δε θέλουν να σταματήσουν να κλέβουν.
Σκέφτομαι οτι κλοπή δεν είναι η απ' ευθείας πράξη αφαίρεσης αντικειμένων αξίας απο άλλον.
Κλοπή είναι και να οικειοποιείται κάποιος τις σκέψεις σου, τις ιδέες σου.
Κλοπή ειναι να κοπιάζεις και να νικάει άλλος.
Κλέψιμο είναι και να σου παίρνουν τα όνειρα. Και τις ελπίδες.
Να τα κάνουν πατσαβούρα σαν να μην υπάρχεις, σα να μη σ' εχει ανάγκη κανείς.
Κλοπή είναι και η εκμετάλλευση, η κατάχρηση εμπιστοσύνης, αυτο που παραμυθιάζεις κάποιον και στο τέλος σε πιστεύει.
Κλοπή ειναι να είσαι κάτι άλλο απο αυτο που υποτίθεται είσαι.
Να εισαι για παράδειγμα ενας μοναχός και να στήνεις οφφ σώρ εταιρείες με τη συνδρομή διάφορων άλλων που με κατάχρηση εξουσίας σε βοηθούν.
Μου λέγανε μικρός που ήμουν, κλέψε, αλλα να μη σε πιάσουν.
Σύμφωνα με έρευνες, οι ικανοί κλέφτες, αυτοί που δεν τους πιάνουν, θεωρούνται έξυπνοι. Αρα όποιος δεν κλέβει, ειναι ηλίθιος (;)
Μα δεν ήθελα να κλέψω, γιατι να το κάνω ;
Κι όμως,  μεγάλωσα σε ενα κόσμο όπου επιβίωσαν όσοι έκλεβαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο και φτάσαμε να μη μπορούνε ουτε να τους τιμωρήσουν.
Με το κλεψιό, η πλάκα ειναι να σου το μάθουν απο μικρή ηλικία ή να το έχεις σοτ αίμα σου, γιατι αν πας να γίνεις κλέφτης στα 40 σου, μάλλον θα την πατήσεις και θα πονέσει. Αλλα μπορεί και να είσαι τυχερός.

Απορώ και κάτι ακόμα.

Πολλοί μιλάνε για το τέλος του κόσμου αυτη τη χρονιά. 
Ομως βάζω στοίχημα οτι και το 2012 θα πάει όπως τα άλλα χρόνια, δηλαδή απο το κακό στο χειρότερο κι εμείς του χρόνου θα λέμε πάλι "κάθε πέρσι και καλύτερα".
Και κάτι ακόμα, να δω με τι μούτρα θα κυκλοφορούν οι Μάγιας το Γενάρη του '13.

Διανύουμε για την ώρα, το Γενάρη του '12 και ακόμα δεν εχουν πάψει διάφοροι να γράφουν κατά της εφαρμοζόμενης πολιτικής, και να βρίζουν τον γαπ, όμως απορώ
που αυτα τα τσιτάτα κείμενα με χούντες κι ελικόπτερα, εξαφανίστηκαν μόλις έφυγε ο ΓΑΠ ενώ παρέμεινε και συνεχίζεται, η ίδια ακριβώς πολιτική.
Και κάτι ακόμα, την κριτική σε αυτην την πολιτική την κάνουν συνήθως αυτοί που δεν εχουν να αντιπροτείνουν κάποια διαφορετική, όσο οι υπόλοιποι σκέφτονται και δε μιλούν, σχετικά με το τι μπορεί να γίνει για να ισιώσει το πράγμα.

Δεν κρινω ευκολα τους ανθρωπους. Δεν ξερω τι λούκια τραβανε. Και όλοι τραβάνε κάποιο λούκι. Ετσι, είμαι πιο ελαστικός και υπομονετικός στην κριτική μου.
Απορώ όμως με όσους όλα θα τα γαμ...., θα τα διαλύσουν, θα τα κάνουν, θα τα βάψουν, θα τα κάψουν, θα τα αλλάξουν. Φιλε, κατούρα και λιγο.

Και κάτι ακόμα, κλάσε λίγο να δω κάτι.

Δύσκολες στιγμές έχουμε περάσει όλοι. Για ενα τρίχρονο, η δύσκολη στιγμή είναι οταν του πήρε ένα άλλο τρίχρονο τις μπογιές και δεν του τις δίνει πίσω.
Για άλλον, η δύσκολη στιγμή ειναι όταν τον τσακώνουν να κλέβει και προσπαθεί να υποκριθεί τον υπνοβάτη και για άλλον οταν λέει επιτέλους "παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω", αφήνοντας εμβρόντητους τους μισητούς οχτρούς του, αλλα αναγκάζεται να επιστρέψει μετά απο 20λεπτά γιατι είχε πάρει λάθος καπέλο.
Απορώ, γιατι μερικοί θέλουν να δείχνουν οτι δεν είχαν δύσκολες στιγμές ;

Aυτη η μυστήρια μετάλλαξη Μερκοζί περιμένω να δω την εξέλιξή της, ξέρεις, ειναι κατι ζευγάρια που δείχνουν τόσο δύο σε έναν που αμέσως σκέφτομαι Ανναγιάννη, Κωσταμαίρη, Νικολένα, Εφηλία κλπ αλλα δε μπορώ να αποφύγω να σκεφτώ το διαζύγιό τους για λόγους παντελώς ηλίθιους.
Απορώ πώς στοδιάλο ταίριαξαν αυτα τα δύο πλάσματα.
Και κάτι ακόμα, σήμερα έμαθα οτι έπεσε φάπα στα ΑΑΑ της Ευρώπης, εκτός απο Γερμανία κι Ολλανδία. Τώρα φαίνεται επίσημα πλέον ποιός οφελήθηκε απο όλο αυτο το μπάχαλο. Δεν απορούσα ποτέ γι αυτο.

Πήγα το γιό ενός γνωστού να τονε γράψω στην ακαδημία μπάσκετ μιάς ομάδας.
Το παιδί εχει πολλή όρεξη για μπάσκετ και αν και δεν ειναι καν 15 ετων, εχει ύψος 1.92. Ολοι μου λέγανε μπράβο που εχω τόσο ψηλό παιδί και θα πάει 2.10 κλπ κλπ
Απορώ, αν τους είχα πάει ενα παιδί ίδιας ηλικίας  με ύψος 1,70 τότε θα μου μίλαγε κανείς ;
Και κάτι ακόμα, κάθε μα κάθε φορά  που πατάω σε γήπεδο μπάσκετ, νιώθω κι εγω εικοσάχρονος. Πρέπει να συνέλθω.

Ο πατέρας μου ειναι καλά.
Καλά μπορείς να πείς, αν αναλογιστείς πόσα θέματα υγείας έχει.
Προχτές είχε ξαπλώσει και επι ενα δίωρο, έβλεπε ΑΛΤΕΡ.
Απορώ, εχεις δει τι δείχνει το ΑΛΤΕΡ τελευταία ; ε, αυτό έβλεπε.

Και κάτι ακόμα, η μάνα μου δεν βλέπει τηλεόραση επειδη το τηλεκοντρόλ το έχει κατάσχει ο φάδερ.

Ξέρεις κάποιον, που διέσχισε όλη την δυτική Ελλάδα εν μέσω κακοκαιρίας αλλα δεν χρειάστηκε πουθενά να βάλει αλυσίδες, όμως έπρεπε να βάλει αλυσίδες για τα τελευταία 300 μέτρα ως το σπίτι του ; Τι εννοείς όχι ; Εγω ξέρω, εμένα, το 2002.
Απορώ, τι απόδοση θα είχε ενα τέτοιο στοίχημα ;
Και κάτι ακόμα, δεν παίζω στοίχημα αλλα ειμαι ικανός να βάζω όλη την ώρα απίθανα στοιχήματα με γνωστούς. Το πιο πρόσφατο, τι θερμοκρασία θα έχει στο Αιγάλεω στο Μπαρουτάδικο, το Σάββατο στις οχτώ. Παίζω 2 ως 20 ευρώ και το διασκεδάζω, χάσω, κερδίσω.

Απορώ γιατί δεν μπορούμε να έχουμε 40 ώρες ημέρα και 5 ωρες νύχτα, και απορώ γιατι έχω τόσες απορίες και κάτι ακόμα, μήπως οταν θα έχω όλες τις απαντήσεις, θα είναι πολύ αργά ; Mήπως μιά ζωή δεν ειναι ποτέ αρκετή για να τα μάθεις όλα ;

* Κείμενο γραμμένο για το διαδικτυακό αφιέρωμα με θέμα "ζωή στη γη" και έμπνευση τον @moloch82, εναν συνμπλόγκερ που μου θυμίζει πώς να βλέπω τη ζωή διαφορετικά και με κάνει να ελπίζω να έχω δύναμη οταν θα τη χρειαστώ.

Γούστο σου και μάσα

Μου αρέσουν πολύ  τα time lapse videos.
Μου αρέσει επίσης πολύ ο μουσσακάς αλλα και τα αθλητικά.
Το τι δεν μου αρέσει μπορεί να μην ενδιαφέρει άλλους, αλλα, ας μη γελιέμαι, ούτε τα γούστα μου ενδιαφέρουν καμπόσους, αφου ειναι προσωπικά και δεν μπορεί κανείς να ανησυχήσει επειδή μου αρέσει η ζωγραφική και το τέννις, εκτός αν ζωγραφίζω στον τοίχο του χωρίς άδεια ή τον κυνηγάω με τη ρακέτα να του σπάσω το κεφάλι :)


Μου αρέσει να ταξιδεύω σε εθνική οδό τη νύχτα, εκεί, λίγο πριν το χάραμα, με μουσική και με τους αδιόρατους απόμακρους ήχους της αυγής να υπονοούν οτι θα κυριέψουν τις επόμενες ώρες μου. Αλλα και αυτό είναι μιά παραξενιά μάλλον, για όλους τους "νορμάλ" που δεν ταξιδεύουν νύχτα επειδή νυστάζουν κι αυτο ειναι επικίνδυνο. Συμφωνώ. Οταν ειναι να ταξιδέψεις, κοιμήσου, ξεκουράσου και μετά φύγε.

Απο τη στιγμή που δεν ενοχλείς κανέναν, είναι δικό σου θέμα, τι και πώς σου αρέσει και τί όχι. Κι αν αναφέρεις οτιδήποτε απο αυτά, σίγουρα δεν το κάνεις για να εισπράξεις χειροκρότημα ή κάτι. 

Δεν ειναι πάντα ακριβής η τοποθέτηση απέναντι σε άλλον σύμφωνα με το τι εσύ θεωρείς οτι είναι ή το τι θα ήθελες να είναι. Ακόμα και αν δεν ανακαλύπτεις γρήγορα την ταμπέλα που θέλεις να του βάλεις, μην αποφασίζεις οτι ο άλλος είναι υποκριτής, άρα πρέπει να καεί στην κόλαση. Τι είσαι ; δικαστής ;
Εσυ, ως τέλειος, αποκτάς μια δόση ηδονής οταν ξετρυπώνεις αδυναμίες και λάθη του άλλου, αποκλίσεις απο την "νορμάλ" κατάσταση που οι ίδιος υπηρετείς πιστά ( ; )  ... 
 
Πρέπει να έχουμε θετικό πνεύμα, να βοηθάμε και να βοηθιόμαστε. Ετσι θα γίνουμε όλοι καλύτεροι. Ετσι θα νικήσουμε όλοι.

Γκετ ε λάηφ λένε στο χωργιόμ' και προσπαθώ να ...γκετ δατ λάηφ, γράφω πότε πότε εδω και μετά συνεχίζεις εσυ τη ζωή τη δική σου κι εγω τη δική μου. Εδώ, σκέπτομαι, συντάσσω κείμενο και εικόνα, ψάχνοντας να βοηθηθώ για να διατηρήσω ενα επίπεδο λογικής και νηφαλιότητας. Εξω, πρέπει να αποφασίζω πιο σωστά, χωρίς πανικούς και υστερίες, θέλω να είμαι καλύτερος άνθρωπος και νομίζω πως εχω βελτιωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώ πολύ και είναι πολύ σημαντικό να πετυχαίνω στόχους -προσωπικούς και συλλογικούς.
Αλλα και αυτό, πάλι προσωπικό είναι και ανήκει σε εμένα.


* Αλλο ενα -προσωπικό- χόμπι, αν δεν βαριέμαι, η μαγειρική. Μπορείς να βρεις τη συνταγή απο την φωτογραφία ;

**

Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Μπάσκετ 1989 AEK-Μπαϊρόητ.

Τελευταίο τάϊμ άουτ και το παιχνίδι στον πόντο. 
Αραγε πόσοι μπορούν να αναγνωρίσουν και πόσα, γνωστά πρόσωπα στην εικόνα ;

Περι μεταναστών κλπ

Για να εξηγούμαστε, δεν πάει να πει οτι όποιος πει κάτι ενάντια σε μετανάστες, ειναι και ρατσιστής ή φασίστας ή κάτι μη δημοκρατικό.
Φυσικά και δεν πρόκειται να βάλει κανείς τον (λαθρο)μετανάστη πάνω απο τους δικούς του ανθρώπους, την οικογένεια και τον τόπο του. Δεν υπάρχει χώρος πολύς για τόσους που κουβαλήθηκαν, αυτο πρέπει να το καταλάβουν όλοι.

Περίσσεμα δημοκρατίας βλέπω πολύ σε πολλούς που παρουσιάζουν μία  εικόνα παντοδέκτη ανθρώπου και φιλέσπλαχνου και το επόμενο ερώτημα είναι πόσοι απο εμάς μπορούμε, έχουμε και αντέχουμε να συντηρούμε τόσους μετανάστες και ακόμα τι θα λένε όλοι οταν αυτοί που θα τους παρέχουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση, απαιτήσουν τα πάντα όλα, όπως να επιβάλλουν κανόνες που διέπουν τις δικές τους κουλτούρες, διαδηλώνοντας πως αν δεν γίνει αυτό τότε η Ελλάδα ειναι ρατσιστική χώρα, αντιδημοκρατική και τα ρέστα ...
Φίλε μου οταν οι πάντες βρίσκονται μεσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης που ειναι στο όριο να μετατραπεί σε χαώδη κοινωνική κρίση, ίσως και σε βία, τότε με συγχωρείς αλλα πρέπει να κοιτάξω τον τόπο μου και τον εαυτό μου και τους ανθρώπους μου.
Ηδη πολλοί αλλοδαποί ληστεύουν και φτάνουν μέχρι και σε φόνους για ληστεία, δείχνοντας ετσι καθαρά πόση αξία εχει για πολλούς απο αυτούς μιά ανθρώπινη ζωή.
Αν αυτη ειναι η αξία που δίνουν οι ίδιοι στις ζωές μας, δικαιούμαι να δώσω ανάλογη αξία κι εγω, και δεν θέλω να γίνω ετσι. Δεν θέλω αυτό.
Η άθλια εικόνα των καθαριστών τζαμιών στα φανάρια που σου αποσπούν την προσοχή με την επιμονή τους και τελευταία τσαμπουκαλεύονται κιόλας οταν πείς έντονο "όχι" στο θλιβερό καθάρισμα τζαμιών, ειναι τριτοκοσμική και μη μου πει κανείς οτι εμείς τους σπρώξαμε εκεί. Τους έσπρωξε εκει η βάρκα του λαθρέμπορου που τους κουβάλησε σε μιάν ακτή μας, οι γονείς τους που έκαναν 8 παιδιά δίχως στον ήλιο μοίρα και τα ανελεύθερα και θεοκρατικά καθεστώτα τους.
Δεν θα το πληρώσω εγω ΚΑΙ αυτό !
Πληρώνω όπως όλοι την δική μας κρίση όχι μόνο οικονομική αλλα και κρίση αξιών, θεσμών, πολιτικού βίου και κοινωνικής αντίληψης. Το να πρέπει και να υποκύψω σε ύπουλους εκβιασμούς πέφτει βαρύ, και λυπάμαι γι αυτό.
Δεν εχω τίποτα εναντίον τους, θέλω πραγματικά να βοηθήσω αλλα δεν μπορώ, και φοβάμαι.
Οποιος δεν καταλαβαίνει αυτά που λέω, ειναι απλά εκτός τόπου και χρόνου ή τον εχει πειράξει η όλη κατάσταση και παντού ψάχνει για ρατσιστές, για φασίστες και για συνωμοσίες κι εχθρούς. Φυσικά και ο *μπιπ* νομοθέτης μας έφερε τον όρο "εχθροπάθεια" που μπορεί να αποδοθεί σε οποιονδήποτε και να τον τρέχουν στα δικαστήρια. Η ευθύνη του ίδιου νομοθέτη για το οτι επέτρεψε να δημιουργηθεί όλη αυτη η κατάσταση με τους μετανάστες και άρα να γεννήσει εχθροπάθειες, δεν ειδα πουθενά να διώκεται ποινικά. Μονά-ζυγά, δικά τους.
Προς θεού, ως άνθρωποι συμπονάμε και συμπάσχουμε όσο μπορούμε, όμως ας μπει μία λογική ξεκάθαρη στο τι ειναι ρατσιστής και τι όχι κι ας μη ψάχνουμε να αποδώσουμε μομφή σε κάποιον επειδή κάτι με τους μετανάστες δεν του αρέσει.
Στην τελική, το να ξυπνάς και να ψάχνεις οχτρό να επιτεθείς, δείχνει πιο πολλά για σενα, παρά για τον οχτρό. Τουλάχιστον στο διαδίκτυο, ειναι πάρα πολλοί όσοι θεωρούν καθήκον να σου την πούν, να ανοίγουν τον υπολογιστή με το ντουφέκι οπλισμένο και το δάχτυλο στη σκανδάλη.  Αυτη κι αν ειναι εχθροπάθεια ! Το επάγγελμα του μέλλοντος ειχαν πει οτι θα ειναι ...ψυχίατρος :)

To Nησί

Ποιό νησί ; Απ όλα τα χιλιάδες του Αιγαίου, ποιό ;
Ταξιδεύοντας, εχω περάσει απο πολλά, αμέτρητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες όπου στα περισσότερα θα 'θελα να 'χω πατήσει επάνω, χώμα  πατρίδας ελληνικό, άκρη γι' αγνάντεμα του απέραντου γαλάζιου.

Δεν έχουν όλα τα νησιά όμορφες μεγάλες παραλίες, δέντρα, δρόμους, ξενοδοχεία.
Εχουν όμως μιά μυστηριακή ομορφιά, ασκούν επάνω μου μία έλξη ανεξήγητη. Η μάλλον ξέρω την εξήγηση μα δε θέλω να τηνε πώ.
Πάντα αναρωτιόμουν ποιοί, πώς, πόσοι, πότε, πάτησαν κι έζησαν πάνω στα νησάκια αυτά στη θάλασσά μας. Ποιές ιστορίες θα είχαν να πούν.
Τηλεόραση, δε βλέπω παρα ελάχιστα, έλαχε όμως να κολλήσω εξ' αρχής με μια σειρά βασισμένη σε βιβλίο. Το βιβλίο δε θα το διάβαζα, ομολογώ. Ομως η μεταφορά -και διασκευή του- για την τηλεόραση ηταν καταπληκτική.
Ενα νησάκι πολύ κοντά στη στεριά, που πάνω του έζησαν και πέθαναν άνθρωποι για πολλά χρόνια. Ενα νησάκι με παραπάνω ιστορίες απο πολλά άλλα νησιά μαζί.
Απο αυτη την σειρά θέλω να ξεχωρίσω μερικούς χαρακτήρες για τη δύναμη που έβγαζαν, την προσωπικότητα και το ρόλο τους στην υπόθεση. Δεν θέλω να λέω οτι ο πρωταγωνιστής παίρνει όλα τα εύσημα, γι αυτό και ποτέ δεν λάτρεψα ηγέτες, κανέναν, πουθενά. Οι αληθινοί πρωταγωνιστές είναι κάποιοι που δε φαίνονται, συνήθως. Απλά κάποιοι άλλοι, κάπως βγαίνουν πιο μπροστά κι αυτούς ο κόσμος θυμάται κι ειναι άδικο αυτό.
Ο τύπος που έπαιξε τον Αντώνη, εκτός απο καλός ηθοποιός, επιλέχτηκε σοφά για το βλοσυρό του ύφος, κι έπαιξε άριστα εναν κρητικό νέο που το αίμα του βράζει και δεν αντέχει τα λάθη, τις βλακίες, θέλει να 'ναι τα πράματα ταιριαστά.
Η αδελφή της 'πρωταγωνίστριας' Αννας, η Μαρία, έπαιξε άριστα το ρόλο του καλοσυνάτου κοριτσιού με την ψυχή μάλαμα, που αγαπούσε όλους και κακό δε σκεφτότανε. Εβαζε τον εαυτό της πίσω απο τους άλλους και στήριζε παντού, βοήθαγε όπου μπορούσε.
Ο δήμαρχος του νησιού των λεπρών -πάλι μου διαφεύγουν τα ονόματα των ηθοποιών- έπαιξε άριστα, τουλάχιστον απέδωσε ενα χαρακτήρα εμβληματικό θα ΄λεγα, με αποφασιστικότητα και σθένος.
Ο γερο ψαράς, αυτόν τον έπαιξε ο Στέλιος Μάϊνας το θυμάμαι, απίστευτη φιγούρα, βαριά χτυπημένος απο τη μοίρα και πάντα ο ηθοποιός ανάλογα την εποχή απέδωσε τέλεια σχεδόν, αυτη τη φιγούρα του φτωχού ψαρά που χωρίς να φταίξει ο ίδιος σε κάτι, του συνέβησαν τόσα μα τόσα πολλά.
Ο μικρός Δημήτρης στα πρώτα επεισόδια ήταν απλά καταπληκτικός.
Τέλος πρωταγωνιστές ήταν και το επιτελείο της παραγωγής  με την όμορφη σκηνοθεσία και άριστη φωτογραφία αλλα κι επειδή έβαλαν ζωντανούς πρωταγωνιστές σε σκηνές της σειράς. Απο επιζήσαντες της Σπιναλόγκας μέχρι την σεναριογράφο αλλα και την συγγραφέα Victoria Hisslop.
Eίδες που ενα μικρό νησάκι μπορεί να 'χει επάνω του τόσες ιστορίες ;
Δε θα πάψω να αναρωτιέμαι για κάθε νησάκι που αντικρύζω ή πατάω πάνω του,τι ιστορίες άραγε έχει να πεί.

* Η φωτογραφία του άρθρου εχει τραβηχτεί πριν 15 χρόνια στην Πάρο.
Αυτοί οι δύο βράχοι έχουν να πούν ιστορίες. εκει βυθίστηκε αργότερα, το ΣΑΜΙΝΑ ...

Οταν η συγνώμη δεν ειναι αρκετή

Μεσάνυχτα και κάτι λεπτά ...
Σάββατο βράδι ... Οκτώβριος 29, 2010
Το τηλέφωνο χτυπάει και τσιτώνομαι λιγάκι.
Απαντάω και ειναι ο παλιός μου φίλος που ακούγεται σαν να μην ξέρει τι να πεί.
Μου λέει ... "η Αμαλία ... " .... "ειμαι στο νοσοκομείο, στο Αττικόν"
Τι έγινε ρε ; του λέω  ... λέγε γαμώτο ...
Ηξερα οτι κάτι κακό έχει συμβεί κι εκείνη τη μέρα όλη μέρα ένιωθα περίεργα.
..."πέθανε ... " ..... .....
Εχω μείνει με ενα ακουστικό στο χέρι λες και κρατώ απολίθωμα είκοσι χιλιάδων  ετών και του λέω :
"Πότε ; Πώς ; τι έγινε γαμώτο ;  ... "
"Ελα ... δεν ξέρω... ελα απο δώ ... τι να σου λέω τώρα ... "
Κλείνω, ντύνομαι και φεύγω.
Εκανα τη διαδρομή ως το "Αττικόν" σε 19 λεπτά ενω συνήθως χρειάζονται κάπου 50', το μάτι καρφωμένο στον δείκτη θερμοκρασίας του αυτοκινήτου και στο ρολόϊ, 8° C και ώρα 12.19'. Ετρεχα λες και θα προλάβαινα να τη δώ ζωντανή πριν εκπνεύσει για τελευταία φορά. Εβαλα μουσική να παίζει.  Celine Dion... ήξερα οτι λατρεύει τη μουσική και το θέατρο, δεν ήμουν σίγουρος πόσο χρονών ηταν, τελικά ήταν 37. ............ Ειναι 37.

Στην είσοδο του νοσοκομείου με περίμεναν ο φίλος μου, ενας άλλος κοινός φίλος και η μητέρα της Αμαλίας. Ο πατέρας φάνηκε εκει, 5 λεπτά μετά.
Η πανιασμένη όψη της μάνας, χωρίς δάκρυα μα μόνο με ενα κρύσταλλο δακρύου στην άκρη των ματιών με ξάφνιασε ... περίμενα οτι ενας γονιός που χάνει το παιδί του θα ηταν σε μόνιμη κατάρρευση. Μιλήσαμε, μου ειπε οτι δυό βδομάδες ηταν μεσα, με πρόβλημα καρδιάς. Η καρδιά δεν άντεξε στο τέλος.
Βλαστήμησα λίγο τον φίλο γιατι δεν με ειχε ενημερώσει πως ηταν μέσα η Αμαλία τόσες  μέρες, μα κι εκείνος πριν λιγο ειχε μάθει τι συνέβη. Δεν ήξερε. Και δεν ξέραμε τι να πούμε, τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις που ενα "συλληπητήρια" φαντάζει τόσο φτωχό και λίγο.
Τι στο καλό ρε γαμώτη μου ! ... οκ ξέραμε οτι έχει μεσογειακή αναιμία κι έκανε μεταγγίσεις σε όλη της τη ζωή. Νομίζαμε οτι ειναι εντελώς καλά και ζει με το πρόβλημά της εκείνη κι εμείς με τα δικά μας. Εγωιστές και μοναχοφάγηδες.
Μα οτι αυτές οι θεραπείες και κατι φάρμακα που έπαιρνε δεν μας πέρναγε απ το μυαλό οτι θα της κάναν πρόβλημα στην καρδιά.
Ο πατέρας ο Γιώργης... παίζει να ειναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που  ΄χω γνωρίσει.
Αφου έβαλε να ξεκουραστεί λιγάκι η μητέρα, μας πήρε να πάμε να μιλήσουμε στο μπαρ του "Αττικόν" κι εγω περίμενα οτι θα 'σκαγε μύτη κι η κόρη του να μας κάνει παρέα .... μόνο βούρκωσε μια στιγμή ο Γιώργης, περήφανος, δυνατός, ψύχραιμος.
Δεν ξέρω αν θα ήμουν σαν εκείνον σε τέτοιες στιγμές ... παράξενο πράμα ο άνθρωπος.

Είχαμε μαζέψει τα πράγματά της απο το δωμάτιο και τα κουβαλήσαμε ως το αμάξι του πατέρα της. Ηταν το τελευταίο αντίο στην φίλη Αμαλία, ενα άγγιγμα μου σε ενα προσωπικό της αντικείμενο, μιά βαλίτσα που ειχε πάρει μαζί της στο νοσοκομείο.
Ο πατέρας ο Γιώργης μας είπε πολλά που δεν ξέραμε, πόσο ταλαιπωρήθηκε αυτη η ψυχή σε όλη της τη ζωή, πόσο δύσκολα ειναι να αντιμετωπίζεις τέτοιες ασθένειες, πόσο απίθανο ήταν η μητέρα να εχει το Στίγμα, και του πατέρα να μην το βρίσκουν, να κάνουν τρία παιδιά και το ένα να εχει μεσογειακή αναιμία. Το κορίτσι.
Το πρωί θα  ειχε ταξίδι για Κέρκυρα.
Αποχαιρετισμός απο τρείς φίλους και τους γονείς.

Η κηδεία θα γινόταν την Κυριακή και δεν μπορούσα να πάω.
Δεν ξέρω πώς θα ήμουν αν πήγαινα κι αν θα άντεχα να την δώ νεκρή ... ίσως επειδή δεν πιστεύω οτι έφυγε για πάντα. Ολο το χωριό, ειχε πάει στην κηδεία ενός νέου και άτυχου παιδιού που τελικά, μας έδωσε ενα γερό μάθημα : Οτι πρέπει να πολεμάς ρε μπαγάσα οτι και να γίνει, να πολεμάς ! Και να το γουστάρεις να πολεμάς !
Το πάλεψε όσο δεν πάει, κι εκείνη και οι δικοί της.

Αμαλία Κ, 1973-2010 φιλιά σου άγγελε ... δεν έκλαψα στο νοσοκομείο μα κλαίω τώρα που το γράφω αυτό. Φιλιά βρε μαγκάκι, να θυμάσαι πόσο καλά περνάγαμε. Θα περιμένω να έρθεις να μας φτιάξεις μπουρδέτο και παστιτσάδα. Φιλιά.

ΥΓ. Συγγνώμη για τις άσχημες στιγμές, ευχαριστώ για τις όμορφες και ξανά συγγνώμη που έφυγες πριν απο εμάς και ξανά ευχαριστώ που μας έκανες να δούμε πάλι μέσα μας, να κοιτάξουμε καθαρά ποιοί είμαστε. Επρεπε να νοιαστούμε περισσότερο για σένα, συγγνώμη.... Καλό ταξίδι άγγελέ μας.

Domination

"Domination" ... he said... κυριαρχία.
Επάνω σε κάτι, επάνω σε κάποιον. Αίσθηση επιτυχίας, υπεροχής, νίκης.
Δεν χρειαζόταν να ειναι καν ψυχολόγος με δοκτορά, για να σου πει την αλήθεια σου.
Ναι, την δική σου αλήθεια.
Οταν εκλαμβάνεις τις απώλειές σου ως ήττες, τότε εχεις χάσει το παιχνίδι.
Μοιραία, το να θες να κυριαρχήσεις επάνω σε κάποιον ειναι κάτι που το εχεις μεσα σου αλλα και στο ξυπνάει ο άλλος κάνοντάς σε να νιώθεις προστατευτικός απέναντί του αλλα ταυτόχρονα και κυρίαρχος. Δίχως να το καταλάβεις, πιστεύεις οτι σου ανήκει ο άλλος.
Κι οταν αυτος σε πουλήσει ή νιώσεις οτι σε πούλησε ενω στην πραγματικότητα απλά επέλεξε εναν άλλο δρόμο, τότε η οργή σου σκεπάζει τα πάντα. Νιώθεις απώλεια, μείωση, απαξίωση.
Ειναι το κρίσιμο σημείο όπου πρέπει να αποδεχθείς την απώλεια ως φυσιολογική και όχι ως προσωπική ήττα. Ειναι πολύ εγωιστικό να νιώσεις την απώλεια με την έννοια της ήττας.
Ηττα τρώς οταν αντιπαλεύεις και μάχεσαι για κατι συγκεκριμένο με κάποιον.
Το έπαθλο ειναι μια ανταμοιβή, συνήθως υλική.
Στο τέλος ενας θα νικήσει.
Οι άνθρωποι όμως δεν ειναι ούτε λάφυρα, ουτε ανήκουν σε άλλον άνθρωπο.
Κερδίζεις τον σεβασμό τους και τότε σε σέβονται. Δεν μπορείς να επιβάλλεις σεβασμό για να τους κερδίσεις.
Οι άνθρωποι, δεν ειναι διεκδικήσιμοι.

Εσθλός

Που δεν λογάτε, δε λογαριάζετε, κανέναν.
-Γιατι το λες αυτό Γιάννη μου ;
Ο καθένας την πάρτη του, άρχοντας, μοναχός κι αχόρταγος, ήθελα να ξερα, ο κόσμος πώς θα 'ταν, αν μας αμολάγανε όλους με μιά βάρκα τον καθένα στο πέλαγος, αφου τόσο πολύ τον εαυτούλη του αγαπάει.
Πώς θα 'τανε, μιά άγνωστη ρότα, μπλε κάτω, μπλέ πάνω κι εσυ μόνος εκει, να κοιτάς μήπως βρείς καναν άλλο με βάρκα, και πάλι να τριβελλίζει το μυαλό σου η μανία πως αμα εχει αυτός καλύτερη βάρκα να του την πάρεις. Κι ας πνιγεί ο άλλος.
-Αγώνας επιβίωσης το λένε μάτια μου, πανάρχαιο ένστικτο των ζώων.
Δεν κατάλαβα, δε χώνεψα, γιατι για να επιβιώσω πρέπει τους ομοίους μου να ρίξω χάμω.
Δεν εχει η γή, η φύση, ο κόσμος, άλλα που να με κρατήσουν στη ζωή ; Γιατι τους ομοίους πρέπει να πολεμάω κιόλας ; Γιατι αυτοί πρέπει να με θεωρούν εχθρό ; Τι ειναι τούτο ; Πόλεμος είναι ; Ποιός μας έκανε εχθρούς μεταξύ μας ;
-Ειναι μάχη, σαν μάχη, για να επιβιώσεις. Να πετύχεις, να βγείς πέρα, νικητής.
Να νικήσω ποιόν ; Ποιόν πρέπει να λαβώσω ;
Μα ειναι ηλίθιο να πολεμάμε μεταξύ μας !
Κι εγω θέλω να ζήσω, να ζώ, να χαίρομαι, οχι να επιβιώνω ! ΝΑ ΖΩ !
Κι οταν θα φεύγω, να πώ "έζησα" κι όχι "επέζησα", τ' ακούς ;

Αποξενωμένοι 'μπλόγκερς'

Το φορτηγό απο πίσω έγραφε ΣΥΧΝΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ και κατι πιτσιρικάδες ειχαν αλλάξει με μαρκαδόρο το Α με Υ ωστε να προειδοποιείται ο κόσμος για κάτι άλλο, πιο σέξι.

Ο περιπτεράς κρεμούσε εφημερίδες σαν να ήταν μιά μπουγάδα ειδήσεων και εικόνων.

Η μέρα ξημέρωσε καλά κι η αγουροξυπνημένοι οδηγοί είχαν αυτη την όψη αθωότητας που όσο προχωρούσες πιο κάτω στη διαδρομή σου την έβλεπες να εξαφανίζεται, να μετατρέπεται η μοναχική σου πορεία στην άσφαλτο, σε μια κίνηση ανάμεσα σε αποξενωμένους ανθρώπους που ξυπνώντας σιγά σιγά πίσω απο το τιμόνι συνειδητοποιούν σε ποιά πραγματικότητα θα ζήσουν άλλη μιά μερα απο τη ζωή.

Το ραδιόφωνο παίζει μουσική διανθισμένη με ειδήσεις και τις -απαραίτητες- διαφημίσεις, οχι απαραίτητα με αυτη τη σειρά. Την ίδια στιγμή η εξάτμιση-φουγάρο του φορτηγού στη μεσαία λωρίδα σε ντουμανιάζει αναγκάζοντάς σε να γίνεις φανατικός αντιεξατμιστής γιατι εισαι καθωσπρέπων νοικοκύρης και δεν καπνίζεις ( ετσι διατηρείς και καλή στύση ) αλλα πάντα τα σαββατοκύριακα ψήνεις στα κάρβουνα κάνοντας άλλους φανατικούς αντιψητοστηχαριστές.

Μήπως δεν ειναι και καθένας μας κι ενας 'μπλόγκερ' ;

Μήπως δεν εχει γνώμη, άποψη, αν τον ρωτήσεις τον άλλον θα σου απαντήσει κάτι φαντάζομαι, αν και πολλοί έχουν "κλειστά τα σχόλια" ή θέτουν μετριασμό ανάλογα αν τους αρέσει η φάτσα σου θα σου επιτρέψουν να μιλήσεις, το αν θα σου απαντήσει ειναι άλλο θέμα.

Μερικοί θα σε βρίσουν κιόλας που τόλμησες να κοιτάξεις, να κάνεις μιά ανάγνωση βρε αδερφέ ! Δεν ειδα ταμπέλα "Είσοδος μόνο σε προσκεκλημένους", έριξα μια ματιά.

Κι όμως υπάρχουν τόσο καλοί άνθρωποι, λίγοι αλλα σου φτιάχνουν τη μέρα.

Η κοπελλίτσα, στα 25 της, με ενα νεο μοντέλο αυτοκινήτου, έκανε που δεν μ' έβλεπε να το χαλβαδιάζω το αμάξι της. Κι αυτην την κοίταξα κλεφτά, ομορφούλα.

Οταν της έκανα νόημα να την ρωτήσω κάτι, κατέβασε το τζάμι και με άκουσε :

"Παρακαλώ αφήστε σχόλιο"

Την ρώτησα πότε βγήκε το μοντέλο αυτο, ειπα οτι μου αρέσει και της ευχήθηκα καλορίζικο.

Τρελάθηκε απο τη χαρά της ! Ναααα ενα χαμόγελο !

Το σχόλιο δημοσιεύτηκε, απαντήθηκε και δύο άνθρωποι συνέχισαν τον δρόμο τους ανάμεσα στους χιλιάδες αποξενωμένος, με ενα χαμόγελο και με την σκέψη στις επόμενες ώρες της τζούφιας μέρας.

Ακόμα σε χωριό ζούμε

Βλέπεις μιά κατάσταση που σε επηρεάζει και αν συνεχίσει τότε θα σε αφορά άμεσα και πιεστικά, άδικα και άσχημα.
Βλέπεις να γίνονται λάθη, σε βάρος του συνόλου και σίγουρα αργότερα και σε βάρος σου.
Τότε πάς και ρωτάς :
- Τι εγινε ρε παιδιά, τι ειναι αυτό ; Πώς ετσι, τι γίνεται ; Γιατί ;

Και τότε αντιμετωπίζεις το ύφος εκείνο το απορημένο αθώας αγελάδας που δήθεν δεν καταλαβαίνει τι ρωτάς. Και αν τολμήσεις να κάνεις και μια καλύτερη πρόταση για το θέμα, τότε κάνουν και πως δεν ακούνε κιόλας !
Και γίνεσαι κακός επειδή ρώτησες για κατι που παρατήρησες, κάτι που ειδες και δεν ειναι σωστό. Κάτι που σε αφορά επειδή θα αποβεί σε βάρος σου σύντομα.

Απορώ γιατι να αντιμετωπίζεται ως κακός, κάποιος που κάνει μία ερώτηση.

Μήπως επειδη η ερώτηση ενοχλεί, πρέπει να σε περιθωριοποιήσουν τα λαμόγια ωστε να εισαι εσύ ο κακός, άρα ο άδικος ;
Λογική "ο τρελός του χωριού", ο απαραίτητος λάθος άνθρωπος αφου ειναι μόνος και δεν μπορεί ενας να εχει δίκιο και οι πενήντα να εχουν άδικο. Ετσι οι πενήντα βρίσκουν την πολυπόθητη συσπείρωση τους απέναντι στον -έναν- κακό.
Ποιά Δημοκρατία μου λες τώρα και μαλακίες ;

Πώς γίνεται να χάνει κάποιος το δίκιο του επειδή θέλησε να μάθει γιατι και πώς συμβαίνει κάποιοι να είναι "πιο ίσοι" απο τους άλλους έχοντας ειδική μεταχείριση χωρίς μάλιστα να την αξίζουν κιόλας ;

Κι οταν σε βγάλουν κακό, χαμογελάνε απο μακριά σαν ύαινες με μαύρη μουσούδα ...

Going up ...

Eιναι ειρωνία να κάνεις οικονομίες μιά ζωή για να πάρεις ενα σπίτι δικό σου και στο τέλος να μένεις χωρίς γείτονες χωρίς να φταίς. Η φωτογραφία του AP που δημοσιεύεται στα νέα του Yahoo τα λέει όλα.



Μια οικογένεια, η Vangelakos, προφανώς ελληνικής καταγωγής αποφάσισε να αγοράσει διαμέρισμα κάπου στην Φλόριντα τότε που υποτίθεται εκείνη η περιοχή θα ηταν το μέλλον.
Ο αξιωματικός της Πυροσβεστικής Βίκτωρ Βαγγελάκος 45 ετων, ετοιμαζόταν να πάρει σύνταξη και να πάει να ζήσει στο νεο διαμέρισμα.
Πήρε 336.000 $ δάνειο για να το αγοράσει. Συνολικά κόστισε 430.000 $
Ομως η οικονομική κρίση κατέφθασε και οι υπόλοιποι ένοικοι ακύρωσαν τις αγορές τους με αποτέλεσμα οι εναπομείναντες να αρχίσουν να μετακομίζουν αλλού επειδη δεν ειχαν γείτονες. Αν ηθελαν να κάνουν το ίδιο θα συνέχιζαν να πληρώνουν και το δάνειό τους και θα επιβαρύνονταν κι άλλο οικονομικά.
Ετσι έμειναν μόνοι σε ενα τεράστιο οικοδόμημα 200 διαμερισμάτων και 32 ορόφων !
Η πισίνα όλη δική τους, αλλα κανεις δεν έμενε άλλος στο κτίριο.
Όποτε εχει χρειαστεί βοήθεια τηλεφωνούν στον φύλακα του απέναντι κτιρίου.
Δεν υπάρχει γείτονας.
Οταν παίρνουν το ασανσέρ να ανέβουν επάνω ακούγεται μιά φωνή να λέει "Going up" ...
Αυτο ακούμε σε αυτο το κτίριο μόνο, "Going up" λεει η σύζυγος Κάθυ Βαγγελάκος.
...

Mεταμεσονύχτιες διαδρομές

Image by Tati@ via Flickr

Ερημοι δρόμοι, κομμάτια οι νόμοι.
Ολοι κοιμούνται,
Αφαντες σκιές, στο δρόμο κανείς,
μόνο σκοτάδια θα δείς.

Με το παράθυρο ανοιχτό μια και ζέστανε ο καιρός, με τα μάτια να τσούζουν απο την αφρικάνικη σκόνη, παλεύω με το παρελθόν, ζω το παρόν και ονειρεύομαι το μέλλον.
Ετσι κάνουμε όλοι, σχεδόν.

Image via Wikipedia

Διάβασα κάπου οτι η ψυχολογία μας φλερτάρει με τα τάρταρα με οσα έχουμε δει να συμβαίνουν και τους φόβους για το μέλλον.
Και όμως υπάρχουν αισιόδοξοι άνθρωποι που μας κάνουν να χαμογελάμε όσο δύσκολα και να ειναι τα πράγματα.
Εχω ενα συνάδελφο που αυτο κάνει συνέχεια.
Οτι και να συμβαίνει αυτός βλέπει την θετική πλευρά των πραγμάτων, κι αν του πω  καμμια κακή είδηση συνοφρυώνεται, δεν θέλει να ακούει καν την κακή πλευρά. Δεν θέλι να βλέπει θυμωμένους ανθρώπους.

Image via Wikipedia

Η τηλεόραση δείχνει μιά ταινία με εναν τύπο με ρόζ σκαραβαίο κάμπριο. Ποτέ δεν θα οδηγούσα κάτι τέτοιο αλλα αν ζούσα στο Miami τότε μπορεί.

Και πάλι, πολυ φλώρικο ειναι αλλα εχει πλάκα. Εδω πλέον δεν χωράμε ουτε εμείς ουτε τα αυτοκίνητα μας. Χτίσανε τα πάντα πιά, δεν εχιε χώρους.
Να παρκάρεις δεν έχει. Κι αν αργήσεις το βράδι τότε πρέπει να σημειώσεις πού το άφησες.
Σιγά μη θυμάσαι το πρωί πού ηταν. Θα το βρείς και τρακαρισμένο.
Δεν σε ρωτάνε αν εχεις λεφτά να το φτιάξεις, σε χτυπάνε και "γειά σας" ... Καταραμένοι καραγκιόζηδες.

Κατάφερα να τελειώσω ενα βιβλίο που ειχα αφήσει στη μέση απο το 2006 γιατι έπιανα άλλα και διάβαζα. Το να διαβάζω μπλόγκς το προτίμησα απο τα βιβλία.
Φέτος δεν θα αγοράσω κανένα καινούργιο. Θα κάτσω να γράψω το δικό μου επιτέλους.
Αλλωστε δεν έχουμε ουτε ποτέ είχαμε καμμια τρελή πολυτέλεια να αγοράζουμε πολλά βιβλία και πολλά μουσικά CD με τις τιμές που έχουν.
Μ' αρέσει που διαμαρτύρονται οτι δεν εχουν δουλειά τα καταστήματα και δεν κατεβάζουν τιμές.

Και ποδήλατο ! Θέλω να αγοράσω ενα ποδήλατο. Το παλιό μου δεν νομίζω να επισκευάζεται.
Μαζι με την άθληση που ήδη κάνω, θα κάνω και ποδήλατο. Θα βγαίνω να βλέπω τα χρώματα της ζωής. Να βλέπω κόσμο, φώς. Να γυμνάζομαι, να μην καίω και βενζίνα.
Δεν θα αφήσω να φλερτάρει πια με τα τάρταρα η ψυχολογία μου. Το δικό μου θα γίνει και όχι το δικό τους. Ειμαι ο καταλληλότερος μαζι με όσους αγαπώ, και δε μπά να λένε οι δημοσκοπήσεις ...

Αν έφτιαχνα μια ΜΚΟ θα ηταν για να βοηθήσω να ανεβαίνει η ψυχολογία του κόσμου.

Τελικά ο τύπος στην ταινία εχει απελαθεί απο την πατρίδα του απο λάθος ηλίθιου μπάτσου και προσπαθεί να ξαναγυρίσει πίσω. Κωμικοτραγικές καταστάσεις. Γελάς, αλλα δεν θα θελες να σου συμβεί.

Κι άλλα ειναι που δεν θέλαμε να μας συμβούν ... αλλα να που συμβαίνουν.
Ο κόσμος ποτέ δεν ήταν αθώος, κι όσοι ογδοντάρησαν ηταν τυχεροί.

2 Απριλίου 2009. Ημερολόγιο ξενύχτη ....

Tα 090 μετά τα 50

Image by _ES via Flickr

Hταν μια τύπισσα που δούλευε.
Εργαζόμενη γυναίκα, δεν λέω.
Μόνο που ανακάλυψε το ταλέντο της φωνής της και ετσι έκανε καριέρα στα ρόζ τηλέφωνα, αυτα τα 090.
Ητανε δυό τύποι.
Δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο μα ειχαν κατι κοινό και δεν το ξεραν : Ποθούσαν την ίδια φωνή μεσα απο το ίδιο 090.
Η τύπισσα ηταν απο φωνή όχι κορμάρα, καθώς ζύγιζε περι τα 160 κιλά μαζί με τα βυζιά. Και ειχε καβατζάρει τα 45. Γι αυτο, δεν έπρεπε να την δούν.
Ωστόσο υποσχόταν να τους συναντήσει και πες πες, οι δύο τύποι ψήθηκαν να την βοηθήσουν προκειμένου να γευτούν το ψητό απο κοντά.
Η φωνάρα ήταν υποτίθεται σπουδαγμένη στο Χάρβαρντ και με μεγάλη περιουσία, όμως περιήλθε σε δεινή θέση μετά τον πλειστηριασμό στον οποίο θα έβγαινε το σπίτι τηα γιαγιάς της σε κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης. Τι κρίμα... έπρεπε τελικά να τη βοηθήσουν την κοπέλλα.
Μην αναγκαστεί να γίνει τίποτα κλέφτρα ή τατάνα για να σώσει το σπιτάκι της γιαγιάς.

Πείσθηκαν δε οριστικά οταν ειδαν φωτογραφία της. Εκθαμβωτική αθωότητα, όπως η Βουγιουκλάκη στα νιάτα της πριν γίνει ξανθιά. Ναι, αυτη τη φωτογραφία τους έστειλε.
Αυτοί δεν το κατάλαβαν γιατι η θεσπέσια φωνή της στα αυτιά τους είχε ακυρώσει την όραση, την κρίση και πολλά άλλα υπέρ μιας άλλης αίσθησης, της λαγνείας κλπ κλπ.

Αμα εισαι 55-60 χρονώ την πατάς εύκολα με αυτά. Τόσο ηταν οι δύοι αστέρες μας.
Σου δείχνουν φωτο της Παπαρρήγα στα νιάτα της και νομίζεις οτι ειναι η Ντόλλι Πάρτον και η Ντόρα Δώστον επειδή σε μάγεψε ο μαγικός κ-αυλός με την φωνή της.

Πέρασε καιρός και η τύπισσα εχει ρουφήξει 70.000 ευρω απο τον ενα και κοντά 30.000 απο τον άλλο. Τα ηθελε λέει για ενα μήνα μόνο και θα τα επέστρεφε επειδη εχει καλή ανατροφή και ειναι τίμια. Οπότε πλούτισε η κυρία αλλα οι δύο τύποι δεν ειχαν ακόμα γευτεί το κοκό.

Κατέληξαν στα δικαστήρια με τους παθόντες να αξιώνουν επιστροφή των χρημάτων τους, αφου ειχε περάσει χρόνος και ακόμα φωνή άκουγαν, νινί δεν έβλεπαν !
Επεσαν απειλές και εκβιασμοί ότι θα τους κάνει κακό, ότι μετέχει σε κύκλωμα που θα σκοτώσει τα παιδιά τους κλπ. κλπ. Στην αρχή σκέφτηκαν να παραιτηθούν φοβισμένοι, αλλά τους βρήκε ένας ντεντέκτιβ που έψαχνε για λογαριασμό κι άλλων θυμάτων της ...εργαζόμενης εγγονής και έφθασε σ' αυτούς και τότε αναθάρρησαν και την μήνυσαν.

Εξηγώντας πώς την πίστεψαν είπαν : Μας είχε μαγέψει με τη φωνή της!!
Δεν σκεφτόμασταν παρά μόνο τη στιγμή που θα τη δούμε από κοντά!!
Κακός σύμβουλος η μοναξιά ...

Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα μα θέλω να πώ δυό πράγματα :
- Πόσο μα πόσο μαλ.... μπορεί να ειναι κανείς για να αποφασίσει να καλέσει καν, ενα 090.
- Πόσο μα πόσο περισσότερο μαλ.... μπορεί να ειναι κανείς για να πιστεύει οτι του λέει μια ωραία φωνή ;
- Πόσο μα πόσο - εχει κι άλλο - μαλ... μπορείς να εισαι αγαπητέ μου για να δώσεις τόσα χρήματα σε άγνωστη.
- Πόσοι μα πόσοι τέτοιοι υπάρχουν που υποκύπτουν τόσο εύκολα σε βλακίες και χαραμίζουν χρήματα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν είτε άλλους είτε τους ίδιους κυρίως να φτιάξουν μιά πιο φυσιολογική ζωή ;

Εντάξει, αυτη τους εξαπάτησε και ειναι απατεώνας αλλα εκείνοι οι δύο τι ειναι ;
Οχι, πες μου πώς να τους χαρακτηρίσει κανείς ;

* Ω, θεέ μου μόλις σκέφτηκα οτι οι δύο τύποι διαθέτουν και απο μία ψήφο στις Εκλογές !

Eνα "ευχαριστώ" ζωής, 40 xρόνια μετά

Μπουσουλώντας, μέσα στο φλεγόμενο διαμέρισμα ο πυροσβέστης William Caroll, μεσα σε πυκνό καπνό, έψαχνε να βρεί ενα μωρό κάπου εκεί μεσα.
"Την έλεγαν Evangeline Harper και δεν θα ξεχνούσα αυτο το όνομα ακόμα κι αν ζούσα 100 χρόνια".
Κάποια στιγμή έμαθε οτι εκείνη τον έψαχνε.
"Δεν ήθελα να φύγει απο την ζωή του χωρίς να του εχω πει ενα ευχαριστώ" είπε.

Ενα παράθυρο έσπασε, μπήκε φώς στο δωμάτιο, την είδε στην κούνια της να φοράει μόνο μιά πάνα. Κάπνα κάλυπτε την μύτη της, δεν ανέπνεε και δεν ειχε καθόλου σφυγμό.
Την άρπαξε και την έβγαλε έξω γρήγορα δίνοντάς της πάλι ζωή.

Ενας φωτογράφος αποθανάτισε τη σκηνή. Ενας λευκός πυροσβέστης να κρατά ενα μαύρο μωρό ακουμπώντας τα χείλη του στο μάγουλό της, σε μιά εποχή που στην Αμερική συνέβαιναν πολλές ταραχές εξ αιτίας ρατσιστικών προβλημάτων.

Παρέμειναν άγνωστοι για 40 χρόνια ώσπου συναντήθηκαν.
Ο Κάρολλ, παρέμεινε άλλα 34 χρόνια στην υπηρεσία του, και μετά πήρε σύνταξη.
Η Evangeline μεγάλωσε και αφου έχασε την οικογένειά της απο ναρκωτικά και ασθένειες, έκανε έξι δικά της παιδιά.
Ο 71χρονος Κάρολλ οταν συνάντησε την 40χρονη πια Εβαντζελίν, της είπε :
"Μεγάλωσες πολύ απο τότε που εχω να σε δω :) ", γελώντας.
"Σε ευχαριστώ που με θυμάσαι" του είπε.
Αγκαλιάστηκαν κοντά στο μέρος που την ειχε σώσει, δεκαετίες πριν !

"Εύχομαι να ηταν οι φίλοι συνάδελφοί μου εδω να μας έβλεπαν τώρα" ειπε...
"μα δεν πειράζει, μας βλέπουν απο εκει πάνω"
"Το ίδιο θα λεγα κι εγω για την οικογένειά μου" ειπε η γυναίκα.

Αυτη η ιστορία με συγκίνησε πολύ. Δείχνει oτι πρέπει να πιστεύω ακόμα στον άνθρωπο.

Υπάρχει και ενα βίντeο ΕΔΩ

ΠαRαμύθιa για ενα παιδί ...

Της Χαλιμάς ...
... πες μας κι εμάς ...
πόσο θα ζήσεις, πόσο ακόμα,
βρεγμένο χώμα να μυρίζεις,
κι αέρας τα μαλλιά σου
πίσω να διώχνει ;
Με κάποια όνειρα,
να φέρεις σε πέρας,
με κάποιο πείσμα,
να διώξεις το τέρας,
με κάποια θέληση,
να πάς παραπέρα,
κι όμως δεν ήξερες ποια τύχη,
σ έφερε σ' αδιέξοδο,
μπρός πίσω τοίχοι,
κι όρμησες πάνω τους,
πριν καταλάβεις,
τα δευτερόλεπτα που σου 'μεναν,
ηρθε απο πέρα,
μια καυτή σφαίρα.
Τα παραμύθια σου, πήρανε τέλος,
χωρίς να θες.

Πριν απο ενα χρόνο έγραψα κατι για τα σύγχρονα παραμύθια.
Αφιερωμένο σε ψυχές που δεν πρόλαβαν να ζήσουν όλο το παραμύθι.

Απόμαχος, παλαίμαχος, άμαχος

Την ίδια εικόνα βλέπω όποτε πάω σε προποτζίδικο να πληρώσω τη ΔΕΗ ή να παίξω κι εγω μια φορά το μήνα ενα Λόττο. Ανθρώπους απο 46 εως κι 66 χρονώ, με τσιγάρο στο χέρι και τα βλέμματα καρφωμένα σε μια οθόνη που δείχνει αποτελέσματα στοιχημάτων, ιπποδρομιών και άλλων τυχερών παιγνίων. Αντρες όλοι. Οι γυναίκες εκει ειναι πιο σπάνιες και απο ρέστα απο ταξιτζή.

Πήρα το έναυσμα για να γράψω γι αυτο απο σχετική ανάρτηση στο μπλογκ της φίλης Πατατούλας και του φίλου Μαρκόνι. Εκείνη είδε τέτοια εικόνα στα καφενεία. Εκείνος στις πορείες διαμαρτυρίας.
Αραγε τι ειναι αυτό που κάνει ανθρώπους να χώνονται μέσα στην κάπνα και τη μυρωδιά των καφενέδων και των Προποτζίδικων ; Γιατι τόση απογοήτευση ζωγραφισμένη πάνω τους ;
Δείχνουν χωρίς κίνητρο για ζωή, για δημιουργία, για ζωντάνια. Αραγε εργάζονται ακόμα ή ειναι συνταξιούχοι και άλλο απο ενα προ-πο κι ενα καφενείο δεν μπορούν να έχουν ως διασκέδαση ;
Ειναι απόμαχοι μήπως, άραγε έχουνε παιδιά, σύζυγο, συγγενείς ;
Μοιάζουν αλλού η ζωή τους να πήγε, και μόνη απόλαυση τωρα ο καφενές, ή ενα παγκάκι στην πλατεία, ενα πέρασμα απο το Προ-πο της γειτονιάς και μετά στο σπίτι. Πώς να είναι άραγε το σπίτι τους ; Καθαρό ; Με άρωμα γυναίκας ; Τακτοποιημένο και χαρούμενο ;
Τους φαντάζομαι σε φτωχικό σπίτι, μόνους σαν απόκληρους.
Χωρίς ενα χάδι κοριτσιού, εγγονής ή κόρης να νοιαστούν γι αυτην κι ετσι να ναι φρεσκοξυρισμένοι και καθαροί. Να ναι όμορφοι γι αυτήν.
Σαν παροπλισμένα καϊκια, διαλέγουν τη γωνιά τη δικιά τους να τους αφήσουν ήσυχους.
Μπορεί κι απο φόβο να συρρικνώνονται στη μυρωδιά του καφενέ, στην τσιγαρίλα, ουζίλα, καφεδίλα, μπυρίλα, όλα μαζί.
Τους προσφέρει αυτο μιά ασφάλεια, ενα απάγγειο, μια αίσθηση απόμαχου, παραιτημένου και παραμελημένου, αφου αν τους δεις συνήθως εχουν παραμελημένη την εμφάνισή τους.
Καμμια φορά περνάς απ όξω και με μάτι να γυαλίζει σε κοιτάνε, σαν να μάθουνε ποιος εισαι, σαν να αναρωτιούνται πόσο θα αντέξεις πριν κυλήσεις κι εσυ σε μια καφενέδικη καρέκλα, κάποτε.
Μόλις περάσεις, ενα ρέψιμο απο τη μπύρα κι αλλού κοιτάνε... κι η ζωή συνεχίζεται.

Στην φωτογραφία ειναι ενας μικρός καφενές στην Φολέγανδρο, ενα ήσυχο βράδι καλοκαιρινό που και εγω ένιωθα σαν τους θαμώνες του, τρέχα γύρευε γιατί. Υπάρχουν άνθρωποι στην εικόνα αλλα δεν φαίνονται επειδη το κλείστρο της Canon έμεινε ανοιχτό για 25" με αποτέλεσμα να μην καταγραφεί σταθερή ανθρώπινη φιγούρα που κινείται. Οποιος εχει "μάτι" θα τους δεί.

Ειδοποιός

Μέρες πριν, μιλούσα στο τηλέφωνο με δημοσιογράφο, γνωστό όνομα μεγάλου καναλιού.
Οχι, δεν θα πώ ποιά/ποιός ηταν. Δεν ειναι αυτο το θέμα μου. Ειναι αποδεδειγμένα φίλος και δεν προδίδω τους φίλους. Ποτέ όσους ειναι 100% εντάξει.
Εκει που με ρωτούσε τι γίνεται και αρχίσαμε να λέμε κάποια τρέχοντα γεγονότα της επικαιρότητας, αντιλήφθηκα πόσο άμεσα έπιανε όσα έλεγα και κατάλαβα οτι με ακούει πραγματικά. Δεν ηταν η πρώτη φορά, πάντα με άκουγε.
Μεγάλη ανακούφιση να σε απασχολούν τόσα πράγματα και να βρίσκεις εναν καλό ακροατή, εναν που να καταλαβαίνει τι λες.
Οταν λες για παράδειγμα " αυτός ο νόμος της κυβέρνησης θα μας γ... τον κ... κι εχουμε γονατίσει " τότε ο άλλος έρχεται στη θέση σου και αντιλαμβάνεται πώς νιώθεις.
Δεν μιλάς κομματικά, ουτε με εμπάθεια, απλά δεν αντέχεις με νόμους να πληρώνεις σπασμένα και να στερείσαι όλο και πιο πολλά την ίδια στιγμή που οι Πολύδωρες, Ζαχόπουλοι, Βουλγαράκηδες και Ευφραίμ να τη βγάζουν καθαρή μετά απο δήθεν τάχα'μου εισαγγελική έρευνα.
Και μήπως όσες έρευνες έγιναν, βρήκαν κανα φταίχτη ; Εδωσε πίσω σε εμάς κάποιος κλέφτης όσα βούτηξε ;
Οι δημοσιογράφοι δεν ειναι όλοι κακοί. Περιορίζονται καμμια φορά απο γραμμές των καναλιών ή των εφημερίδων αλλα οι περισσότεροι έχουν ένστικτο. Βλέπουν την είδηση, την δένουν με όσα άλλα ξέρουν, διασταυρώνουν και μετά βγάζουν προς τα έξω με προσοχή μην πούν καμμια κοτσάνα γιατι αυτο θα έβλαπτε την φήμη τους.
Λάθος είδηση ειναι σαν λάθος μεταγραφή στο ποδόσφαιρο. Αυτο που λέμε "παλτό".
Αμα τον πούνε παλτό τον δημοσιογράφο την έβαψε, πάει.
Υπαρχουνε λέει και πολλοί που ειναι βαλτοί απο συμφέροντα.
Απο κόμματα, συνδικαλιστές, επιχειρήσεις, κανάλια και άλλα όπου παίζει χρήμα, πολυ χρήμα. Ναι, αυτο το χρήμα, που κατέρρευσε σαν χαρτί που ειναι. Πύργοι απο χρήμα, χάρτινοι.
Οπως ο λύκος μυρίζεται την λεία του, ετσι και οι ανθρωπόμορφοι θηρευτές μυρίζονται οταν υπάρχει κάτι καλό γι αυτούς και μερικές φορές καλό και για άλλους αλλά αυτο δεν ειναι πάντα το ζητούμενο.
Αν ενα άλλο ζώο φάει ενα φίδι, αυτο ειναι καλό για μενα που τα φοβάμαι αλλα δεν το έκανε για μενα ε ; Σίγουρα όχι.
Αυριο μπορεί το ίδιο ζώο να φάει εμένα που θα έσφαζα ενα κοτόπουλο για να φάω.
Καλό για το κοτόπουλο.
Πού ειναι το όριο ; Πού ειναι η χρυσή τομή ; Ποιά ειναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του καλού για εναν και του καλού για περισσότερους ; Ποιό ειναι το ...καλύτερο καλό ;
Το καλό για τους πολλούς θα αδικήσει τους λίγους.
Και στην τελική τι ειναι καλό ;