O Δρόμος

Δρόμοι ανοίγουν εδω κι εκεί
πάρε εναν και  όπου βγεί,
δες τι θέλεις, ποιό μονοπάτι
πού ονειρεύτηκες να πάς,
σε ποιό παλάτι,
σε ποιά καλύβα θες να χωθείς
απ τη βροχή να καλυφτείς,
σε ποιόν προορισμό σου είπαν
τα όνειρά σου να φτάσεις
σε ποιές πηγές, κάτω απο δέντρα,
τη  δίψα για ζωή  σου θα χορτάσεις.

Ενας γεράκος μια φορά σ ενα χωριό
είπε πως οταν ήτανε δεκαοκτώ,
το σώμα  του  του μίλησε απο μόνο του
και του  'δειξε για πού να πάει
και με ποιούς, με ποιάν μαζι να προχωρήσει
μαζί να φτιαξουνε ζωή που ν'αγαπάει
με φλόγα που να μην αφήνεται να σβήσει.

Τι να διαλέξεις θα το ξέρεις με μιά καλημέρα,
που θα καταλάβεις πως ειναι σημαδιακή,
ποιούς να αγαπάς θα το ξέρεις στην καλησπέρα
τη ζεστή.
Ειναι παράξενα τα φώτα, τα σημάδια,
που βλέπεις απο μακριά,
φοβίζουν πότε πότε κι άλλοτε
μιλούν αλλιώτικα, σαν φάροι σε νησιά.
Θα ξέρεις ποιά σημάδια ειναι για σένα,
ποιά μυστικά θα κάνουν την πορεία σου
πέρα απο δυσκολίες και σπασμένα,
στρωμένο διάβα για την ιστορία σου.

Να μη φοβάσαι αλλά να κοιτάς,
ακόμα κι οταν κάποτε παραπατάς,
θα σηκωθείς και θα νικήσεις,
δε θα λυγίσεις,
η αγάπη κι η σκέψη όσων αγαπάς
θα πλαγιάζουν μαζι σου
όπου κι αν πάς.

* Ηλιοβασίλεμα στο Κάθισμα Λευκάδας, αφιερωμένο.







 

Πλόες

Κάθε φορά που ανεβαίνω σε ενα πλοίο, εχω συναισθήματα που
ομολογώ είναι πολλά και περισσότερα απο αυτά που νιώθω οταν
μπαίνω σε αυτοκίνητο για ταξίδι, ή σε αεροπλάνο, ή  τραίνο.
[Ακόμα γράφω με αλφα γιώτα το τραίνο.]
Η ράμπα του πλοίου, η αναμονή, ο κόσμος που σαν κι εμένα πηγαίνει
σε νησί ή απλά απέναντι, πόσην ώρα θα τρώμε την αρμύρα και τον
αέρα πάνω στο πλοίο, αν θα μας βρει θαλασσοταραχή, αν θα πεινάσω,
αν θα νυστάξω, τι να διαβάσω στη διαδρομή, αν θα δω δελφίνια, πώς
θα είμαι οταν φτάσουμε, πόσους καφέδες να πιώ,
αν ξέχασα κάτι [μόνιμη η αίσθηση οτι κάτι ξέχασα],
αν θα γνωρίσω κάποιους στη διαδρομή, ναι, αυτο ειδικά οσες φορές
εχει συμβεί ήταν ενδιαφέρον και σε περιπτώσεις που οι νέες γνωριμίες
ήταν ντόπιοι ή με καταγωγή απο τον προορισμό μας, βοήθησαν να
μάθω  πράγματα, να διευκολυνθώ κατα τη διαμονή εκεί και με κάποιους
κρατήσαμε επαφή και μετά.
Δε θυμάμαι να εχω φοβηθεί ποτέ μέσα σε πλοίο, κι εχω πέσει σε εννιάρι
μεσοπέλαγα νύχτα, σε οχτάρι με μικρό πλοίο στο Ικάριο πέλαγος, και σε
ενα άλλο παλιό καράβι που έγερνε κιόλας !
Πάντα περνάω ώρες έξω, να αγναντεύω τη θάλασσα, τους γλάρους που
μας συνοδεύουν, να αναρωτιέμαι ποιό τάχα νησί ειναι αυτο που τώρα
περνάμε απο κοντά του ; Η Μήλος ; η Τήνος ; α, αυτο ειναι η Σίφνος
κι απέναντι στο βάθος η Φολέγανδρος, κοντά φαίνεται, πέντα κουπιά δρόμος.
Δεν υπάρχουν πινακίδες σήμανσης στη θάλασσα, ετσι δεν μπορείς να εισαι
απόλυτα σίγουρος ποιά στεριά κοιτάζεις.
Ρώτησα μιά φορά στη διαδρομή απο Ρόδο για Κάλυμνο, εναν του πληρώματος
του πλοίου ποιά νησάκια ειναι αυτά στο βάθος, πίσω απο την Ψέριμο.
Μου απάντησε οτι ειναι τούρκικα, και αυτο συνέβη πολλά χρόνια πριν
συμβούν τα γεγονότα που συνέβησαν... τα νησάκια ήταν τα Ίμια.
Ορισμένα μέρη με εντυπωσιάζουν τόσο που θέλω να κατέβω εκεί και να
μείνω σχεδόν για πάντα, να φύγω, να αλλάξω ζωή σε βαθμό που να μπορώ να
βλέπω τη ζωή  μου να κυλά καθημερινά σαν ζωή και όχι σαν υποχρέωση.
Ετσι, δεν ειναι λίγες οι φορές που περνώντας το πλοίο σχεδόν ξυστά  απο ενα
νησί, θέλω να βουτήξω και να κολυμπήσω ως έξω, αφήνοντας τα πάντα.
Δεν είμαι τόσο θαρραλέος για να το κάνω, ούτε τόσο βλάκας, αλλά ξέρω
οτι τα καλύτερα πράγματα ήρθαν εκει που δεν το περιμέναμε, και οτι σαν
ενθουσιώδης και παρορμητικός έχω κάνει διάφορα τρελά,  αλλά οταν δεν
έχεις λίγη λογική να σε συντροφεύει, τότε κάνεις χοντρές μαλακίες.
Κι αυτοί οι γλάροι, βαλτοί είναι να τονίζουν το ταξίδεμα σε βαθμό που σε
απογειώνει απο την πραγματικότητα και δεν εχω ιδέα αν αυτοί με ζηλεύουν
που πατάω στη γή, αλλά εγω σίγουρα τους ζηλεύω που σχίζουν τον αέρα
απο  πάνω απο το απέραντο μπλε του Αιγαίου.

* Φωτογραφία απο την Σύρο το 2013
Άποψη της βόρειας και δυτικής πλευράς  του  νησιού απο το πλοίο.

Κυκλάδες, ΣΥΡΟΣ.

Εχω ξαναβρεθεί στις θάλασσες των Κυκλάδων.
Ξέρω πώς είναι τα μέρη, πώς ειναι τα χρώματα σε κείνο  το κομμάτι Αιγαίου,
πώς ειναι οι αέρηδες και φυσικά πόσο υπέροχη ειναι η θάλασσα.

Ξαναπήγα φέτος δύο φορές σ' αυτές τις θάλασσες. Χόρτασα, χορταίνεται όμως ποτέ η θάλασσα ;
Μήλος, Τήνος, Πάρος, Νάξος, Κουφονήσια, Αντίπαρος, Σαντορίνη, Ιος, Φολέγανδρος, Σίφνος οι προηγούμενοί μου κυκλαδίτικοι προορισμοί και φέτος η Τζιά και η Σύρος. Δεκατρία νησιά.
Είπαμε δε θα πάω Μύκονο ποτέ. Και δε θέλω.
Για τον τελευταίο μου προορισμό, τι να γράψω άλλο, τα εχει γράψει όλα το αρμενάκι.
Oμως είχα ξαναπάει για τρείς μέρες πριν πολύ καιρό και δεν είχα δει πολλά τότε, ετσι είχα την ευκαιρία φέτος να δω σχεδόν τα πάντα.  Θα καταγράψω μια προσωπική μου ματιά.

Η Ερμούπολη ειναι εντυπωσιακή. Απο τις λίγες "Χώρες" νησιού που δεν εχει όνομα ίδιο με  το νησί.
Το όνομα δόθηκε παλιά απο ενα Χιώτη έμπορο προς τιμή του κερδώου Ερμή των αρχαίων Ελλήνων.
Είναι μία πόλη που εκεί που πάει να σου θυμίσει Ζάκυνθο ή Χίο ή Κέρκυρα, σου μιλάει με τον τρόπο της και σου φανερώνει την δική της προσωπικότητα. Διατηρεί το κυκλαδίτικο ύφος αλλά αναδίδει στον επισκέπτη μιά αρχοντιά ιδιαίτερη.
Οι απολαυστικές βόλτες στο λιμάνι και στα στενάκια δεν χορταίνονται.

Η μεγάλη ιστορία του νησιού αποτυπώνεται στα κτίσματα και στη φυσιογνωμία του που έχουν επιρροές απο βενετσιάνους, έλληνες, καθολικούς χριστιανούς, μικρασιάτες. Μια ελαφρά τραγουδιστή, σαν χιώτικη λαλιά είναι χαρακτηριστική σε  μερικούς ντόπιους.


Ο Μάρκος Βαμβακάρης κυριαρχεί παντού σαν καμάρι του νησιού κι έχουν ενα  μικρό μουσείο προς τιμή του στην Ανω Σύρο. Κατα τη γνώμη μου αυτο που αντιπροσωπεύει ο Βαμβακάρης ειναι τόσο μεγάλο που θα πρεπε να τύχει πιο σοβαρής και μεγάλης αναγνώρισης αντι να μένουμε σε μια "φραγκοσυριανή", ενα μικρό μουσείο, σχεδόν θλιβερό και καναδυό αγάλματα.

Η Ανω Σύρος, παλιός μεσαιωνικός οικισμός με στενά δαιδαλώδη σοκάκια και σπιτάκια μικρά αξίζει μια βόλτα και ειδικά βραδάκι που ανοίγουν διάφορα μαγαζάκια για φαγητό, ποτό και καταπληκτική θέα.

Ο Γαλησσάς ήταν το μέρος που φιλοξένησε το φιλόδοξο αλλά ταλαίπωρο κορμί μου για λίγες μέρες.
Δεν αντέχουμε οικονομικά πια για πολλές μέρες και πάλι παράπονο δεν εχω, δεν ήμουν ποτέ ο τουρίστας τύπου Μυκόνου ή της χλίδας και μεγάλης ζωής. Δεν είμαι  ετσι σαν άνθρωπος ετσι κι αλλιώς.
Το υπέροχο ηλιοβασίλεμα κάθε απόγευμα στον Γαλησσά έδινε το απαραίτητο  χαμόγελο για μια όμορφη συνέχεια οπουδήποτε κι αν βρισκόμουν αφου έπεφτε νύχτα.

Η Ερμούπολη το βράδι φωτίζεται ετσι που αναδύει μιαν αρχοντιά, μιά δεσποσύνη, μια παράξενη παρουσία πλανάται σαν να κατοικεί εκεί η ιστορία αιώνων και περιφέρεται να τσεκάρει ποιοί ξέρουν την ιστορία της και ποιοί όχι. Οφείλεις σαν επισκέπτης -όπου και να πας- να αφήνεις τον  τόπο να σου μιλάει, να σου πει οσα εχει να σου πει πρώτα πριν απαιτήσεις εσυ τις δικές σου μικρές απολαύσεις. Αυτό κάνω πάντα, υπομονή μεχρι να δεχτεί κι ο τόπος οτι τον σέβομαι.

Και την ημέρα η Ερμούπολη ειναι όμορφη, καθαρή, με τάξη και με πολλές επιλογές για βόλτες, καφέ, ακόμα και παραλία-καφέ οπως στα μοναδικά "Αστέρια", όπου πίνεις τον καφέ σου με το μαγιό και κάνεις τις βουτιές σου στο βαθύ μπλε  της θάλασσας. Ενα beach bar χωρίς αμμουδιά, αλλά υπέροχο.

Οφείλω να πω οτι όπου και να πήγα  είχα εξαιρετική αντιμετώπιση και καλή εξυπηρέτηση, φιλική συμπεριφορά και χαλαρή διάθεση. Αυτο απο μόνο του είναι τέλειο.

Σε άλλη αναρτηση θα γράψω για τις βόλτες και τις βουτιές στο νησί.
Για την ώρα αναπολώ το απέραντο μπλε της θάλασσας.

 

υγ. Ευχαριστώ, είστε υπέροχοι, ξέρετε σείς.

#benzinosaurus

Νομίζω δεν έσπασε το ρεκόρ μου, της μέρας  με το τελευταίο μπάνιο της χρονιάς. Αν θυμάμαι καλά αυτο ειναι 20 Οκτωβρίου, μπάνιο με φίλους κάπου κοντά στη Χαλκίδα. Πριν αιώνες.
Η μέρα ήταν υπέροχη, η θάλασσα τέλεια και με θερμοκρασία νερού απλά απίστευτα καλή. Ο κιούρτος έβγαλε και 12 ψαράκια, άσχετα που τα λυπήθηκα και τα έριξα πίσω στο νερό.

Mετά το αισιόδοξο μήνυμα της ημέρας, απο την θαλασσοβόλτα, είπα να πάω μία ακόμα βόλτα, που με ανάγκασε να παρατηρήσω οτι λόγω κρίσης μάλλον, πολλά μαγαζιά ηταν κλειστά αλλα και πολλά  με πείσμα προσπαθούσαν να επιβιώσουν με ολίγους πελάτες.Οι καφετέριες φυσικά τίγκα, γεμάτες  σχεδόν όλες. Πολλές μερσεντές και τζιπ αποδείκνυαν τη μεγαλομανία του μαλάκα έλληνα να θέλει και καλά γερμανικό αυτοκίνητο για να εχει υπεροχή. Να την εχει πιο μεγάλη κάπως.
Εν πάσει περιπτώσει, το κοινωνικό μίγμα πλέον ειναι νεοπτωχόπλουτο.
Ακόμα και το τράμ μου έμοιαζε να προχωρά απρόθυμα, πιθανόν μέλος του κινήματος "δε γουστάρω".
Και τέλος αποφάσισα να μπω σε μεγάλο κατάστημα αθλητικών ειδών γιατι χρειάζομαι ενα χειμερινό μπουφάν. Εκεί διαπίστωσα οτι Τρίτη βράδι ώρα 19:30' το προσωπικό του καταστήματος υπερτερούσε σε αριθμό αυτού των υποψήφιων πελατών μεσα στο  κατάστημα. Αλλα μπορεί και να μην ηταν όλοι πελάτες, ισως να ήταν ματάκηδες τιμών και την έβρισκαν με το να διαβάζουν στην ετικέτα οτι πχ ενα φανελάκι adidas κάνει 50 € και ενα φούτερ North Face κάνει 150 €. Σοκ και δέος.
Απ' εξω, η άλλοτε πολύβουη, πολυσύχναστη Λεωφόρος Βουλιαγμένης είχε την μισή κίνηση απ' οτι είχε πριν τρία χρόνια. Κάθε  φορά που περνάω απο βενζινάδικο, μού 'ρχεται να  κάνω το σταυρό μου. Ναός με ιερέα τον βενζινά, με θυμιατήρι τη μάνικα που σαν προϊστορικό πέος βενζινόσαυρου εκχύνει το θεϊκό υγρό μεσα στο αυτοκίνητο.
Και μετά, όσοι τυχεροί πιστοί του βενζινοθεού γονιμοποίησαν την μήτρα του οχήματός τους, ξεχύνονται σε δρόμους μισοάδειους, με πορτ μπαγκάζ μισοάδειο, με τσέπη μισοάδεια που θα γίνει άδεια στην επόμενη στάση στο ναό που πουλάει "και του πουλιού το γάλα".  Πάλι για πουλί μιλάει κι αυτος ο ναός. Πονηρά υπονοούμενα.

Μια ματιά στην τιμή απλής αμόλυβδης στις 24 Νοεμβρίου του 2008 σε κάνει να θυμηθείς οτι σήμερα με τιμή στα 1,745 το λίτρο,  είναι 72% ακριβότερη !
Και αυτό μεσα σε 4 χρόνια όπου μισθοί και συντάξεις εχουν μειωθεί πάνω απο 45% κατα μεσο όρο ενω ενα εκατομμύριο έλληνες δεν εχουν δουλειά !
Και γαμώ τις οικονομικές διασώσεις της  χώρας. Θα πάμε πολύ μπροστά,έχουμε μέλλον καλό #not

Πλάνα σινεμά

Θα μπορούσε να είναι αρχή και τέλος μιάς ταινίας, στο θερινό το σινεμά.

Τέρμα αριστερά στην παραλία, η άμμος ειναι πιο υψωμένη και μπορείς να κάνεις κατρακύλα στη θάλασσα απο την κορυφή. Οταν το δοκίμασα, νόμισα πως έγινα μικρό παιδί. Τέλεια αίσθηση.
Εκδικείσαι για όλα εκείνα τα ψέμματα που σου έλεγαν στην παιδική σου ηλικία.
Γελάς και κάθε κωλοτούμπα σε φέρνει πιο κοντά στο νερό, πιο κοντά στο να ακούσεις τον παφλασμό του τιποτένιου σου -πιά- κορμιού μέσα στο απέραντο μπλέ.

Και μετά, γυρίζεις στην μεγάλη πόλη, φορτωμένος με την αρμύρα και τ' αρώματα της θάλασσας, σκονισμένος ακόμα απ' την άμμο και νιώθοντας ξένος με σένα,επειδη πρέπει να φοράς κάτι της πόλης κι όχι της παραλίας.
Το σινεμά σε μεταφέρει σε άλλο σημείο, σε άλλη μέρα, σε άλλη εποχή.
Και το μάτι πέφτει σε σημεία που πρώτη φορά βλέπεις.

Είναι πράγματα που δεν εχεις προσέξει κι ας εχεις δεκάδες φορές περάσει αποκάτω τους. Οπως αυτό.

Oύτε κατα διάνοια δε μπορούσα να φανταστώ οτι υπάρχει Σωματείο Ρακοσυλλεκτών !


Ομως ο σκηνοθέτης δεν γίνεται να δείξει πλάνα όμορφα μόνο, οφείλει να δείξει κι άλλες πλευρές,  να αντιληφθούμε καλάτο σκηνικό όπου μέσα πρωταγωνιστούμε,  άλλοτε εμείς κι άλλοτε άλλοι σε ρόλους πολυπίκοιλους.
Ασκημοι τοίχοι που αρνούνται να πέσουν, άσκημες μουντζούρες πάνω τους.

Πλάνα τελευταία, περιπλάνηση που σε βάζει να σκέφτεσαι, και φινάλε.

Στην Ικαρία, στους Φούρνους και τη Θύμαινα

... επήγα και ξεθύμανα :)
Ενα οδοιπορικό στο Αιγαίο σαν αυτά που λατρεύω, με τόσο μπλε και τόση θάλασσα που με πλημμύρισαν. Αλλά ακόμα νιώθω πως δε θα το χόρταινα ποτέ.
Μιά διαδρομή ανάμεσα στα νησιά, πάνω σε αυτά, γύρω απο πολλά περισσότερα κι η αρμύρα σε ποτίζει ως μέσα, σε φρεσκάρει, σε ηρεμεί και σε καθαρίζει.
Είναι μερικοί τόποι που σε  κάνουν να λες "θέλω να μείνω εδω, όσο πάει" και το Αιγαίο εχει ενα σωρό τέτοια μέρη, πολύ συχνά λες ξεχασμένα κι απ'  το θεό, απομονωμένα σε βαθμό που σε τρομάζει, αν αφαιρέσεις την μαγεία τους και τα δείς με τα μάτια του αστού.
Σύρος,  Μύκονος, Ικαρία, Σάμος, Φούρνοι, Θύμαινα, Αρκιοί, Πάτμος, Χίος, παράλια Μικρασίας όλα αυτά φαίνονται μακριά μεταξύ τους αλλα μιά γειτονιά είναι, κάθε λιμάνι και μια νότα διαφορετική, κάθε κρυφός κολπίσκος και μια ορχήστρα,να παίζει μουσική στα μυαλά σου και να σε συνεπαίρνει. Κι ύστερα λέγαν οτι οι Σειρήνες ήταν μυθικά όντα, ισως πράγματι να ήταν στα μυαλά  των ανδρών του Οδυσσέα, που μαγεύτηκαν απο τους τόπους που είδαν.

Το ανατολικότερο άκρο της Ικαρίας

Εξαιρετικό μέρος η Ικαρία, μην περιμένεις καταστάσεις Μυκόνου ή αμμουδιές Χαλκιδικής, αν πας θέλοντας αυτά να βρείς, έχασες, δεν θα σου αρέασει η Ικαρία, ούτε κι οι Φούρνοι. Να καταλάβεις πρέπει, το πώς ειναι αυτοι οι τόποι, να το σεβαστείς αυτό, για να περάσεις καλά.
Εχουν μιά περηφάνια να θέλουν τη μοναξιά τους στη φύση την αδάμαστη ακόμα που όμως δίνει την μοναδικότητα κι αυτο το αυθεντικό χαμόγελο των ντόπιων. Το μέρος σου πρέπει να τ' αγαπάς, κι αυτοί το αγαπάνε.
Η μυρωδιά απο θυμάρι, πεύκο, αρμύρα, όλα μαζί ειναι σαν βουνό και θάλασσα, το δίλημμα "βουνό ή θάλασσα" εδω δεν υπάρχει, δεν το σκέφτεσαι, τα εχεις ολα μαζί.

 Οι Φούρνοι κι η Θύμαινα ειναι ξεροί τόποι, χωρίς πολλή βλάστηση αλλα οι θάλασσες εκει ειναι το κάτι άλλο. Φαντάζομαι θα εχουν βαρεθεί να τρώνε ψάρι :)
Κι απο ησυχία, άλλο τίποτα, να ακούς μόνο το κύμα και τον αέρα, τα τζιτζίκια και τη μηχανή κάποιας βάρκας.

Σε ανάρτηση άλλη θα γράψω και θα δείξω τι είδα στα νησιά και τις εμπειρίες μου γενικότερα, ως τότε,  θέλω να σταθώ σε κάτι που μου προξένησε το ενδιαφέρον αρκετά.

Νας

Ενα απο τα πολλά που είδα στην Ικαρία ηταν κάμποσοι 20ρηδες-30ρηδες σε καθεστώς ημιπαρανομίας να σχεδόν κρύβονται για να βγάλουν μερικές νύχτες σε σκηνή, η υπνόσακκο και επιπλέον κάθε τόσο υπήρχε πινακίδα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ κι απο πάνω ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΓΥΜΝΙΣΜΌΣ. Αυτές οι πινακίδες ηταν τα μόνα πράγματα που μου τσαλάκωσαν λίγο, την ωραία εικόνα που πήρα απο την Ικαρία. Χωρίς καμμιά αισθητική της  προκοπής, κοτσάρουν πινακίδες με απαγορεύσεις, ετσι λες και κάποιοι καβλώνουν βλέποντάς τες να κόβουν τη θέα, βαλμένες σε θέσεις  τέτοιες, δείχνουν σαν γεροντοκόρες που θέλουν να θυμίσουν την αυστηρή παρουσία τους σε πάρτι νεαρών.
Ειναι ενας τόπος όπου το κάμπινγκ κυρίως αλλα και γιατι οχι και μερικές παραλίες γυμνιστών θα ταίριαζαν απόλυτα. Ο ελεύθερος κατασκηνωτής δεν ειναι πάντα αλήτης, αντίθετα,  φροντίζει να μην λερώνει, να σέβεται και να αγαπάει τον τόπο.
Οποιοι επιθυμούν τους θορυβώδεις πελάτες ξενοδοχείων, ντυμενιστές φορτωμένους με 50 κιλά πλαστικούρα, σωσίβια, κουβαδάκια, ρακέτες, ομπρέλες, καρέκλες, 5 κινητά, εφτά μπουκάλια νερά και άλλα που τα πετά όπου νά ναι μαζι με τα αποτσίγαρά του επειδή αυτός πληρώνει δωμάτιο, θα πετύχουν να καταλήξει ο τόπος τους σαν τους άλλους. Δυστυχώς γι αυτούς, δεν ειναι όλα τα νησιά "μυκονοποιήσιμα". Και καλώς, δεν είναι.
Και νομίζω ειδικά οι Ικαριώτες πρέπει να θέλουν να μην αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του νησιού τους. Η εστω να μην τσαλακωθεί τόσο που πια αυτος ο τόπος να ΜΗΝ ειναι Ικαρία σε λίγο καιρό.
Οι ομπρέλλες με δυό ξαπλώστρες νοικιάζονται 5 ευρώ συν 2 για κάθε επιπλέον ξαπλώστρα απο τους έμπορους της άμμου, φυσικά αν εισαι ντόπιος δεν πληρώνεις ...
Τουλάχιστον κόβουν αποδείξεις, σε αντίθεση με  μερικούς άλλους. Στην Ικαρία οι 3 στους 10 δεν κόβουν απόδειξη.


(Πήγα Σιθωνία Χαλκιδικής το '95 πρώτη φορά και συνέχεια μέχρι και πέρσι κάθε χρόνο εκεί ήμουν.
Η εικόνα πια ... εχει αρχίσει να  μην ειναι αυτο που αγαπούσα. Ή, κοντεύει να γίνει κάτι άλλο απο αυτο που χιλιάδες κόσμος αγάπησε.
Τα κάμπινγκ εκεί απ' οτι φαίνεται εχουν δοθεί προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες απο ... Μονές ! του Αγ.Ορους κι όσο κι αν έψαξα δε βρήκα διαφανείς διαδικασίες γι αυτό. Η τουλάχιστον δεν κατάλαβα τη διαδικασία, ή κατάλαβα αλλα δεν το λέω.
Μερικά τα εκμεταλλεύονται οι κοντινοί Δήμοι. Και οι ελεύθεροι κατασκηνωτές είναι υπο διωγμό, άσχετα που σε πολλά οργανωμένα κάμπινγκ τα τροχόσπιτα έφτασαν μεχρι την άμμο, πράγμα που δε νομίζω να ειναι νόμιμο.
Κι εκεί εχει ο τόπος πια γεμίσει [ εεε οχι τόσο πολύ αλλά ...] με πινακίδες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το ενα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το άλλο κι εγώ κάθομαι και λέω οτι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να απαγορεύουν κάτι αντι να φροντίζουν αυτό και άλλα πολλά, να επιτρέπονται, με καλή οργάνωση και με σωστό τρόπο.
Αλλα αυτο ειναι πιο κουραστικό πάντα ε ; )
Δε θέλει κόπο,  τρόπο θέλει :)

Πλέοντας απο Εύδηλο, ανατολικά. Χαρακτηριστική άποψη της ΒΑ πλευράς

Εντάξει η Ικαρία δεν διαθέτει και πολλά μέρη που θα μπορούσαν να γίνουν καλά κάμπινγκ, καθώς η μορφολογία του εδάφους είναι ιδιαίτερα απότομη κι άγρια [φωτο] στο μεγαλύτερο μέρος. Οι δρόμοι απλά δεν εχουν ευθείες, ειναι όλο στροφές. Η πρόσβαση στις παραλίες δύσκολη εκτός απο ενα κομμάτι στα βόρεια-δυτικά. Ομως πιστεύω οτι μπορεί να γίνει κάποιο οργανωμένο αλλα και να επιτραπεί με κάποιο τρόπο η ελεύθερη κατασκήνωση εστω και υπο όρους.

Διάβασε Ε Δ Ω  το ψήφισμα του Δ.Σ. του Μεσότοπου Λέσβου υπέρ της ελεύθερης κατασκήνωσης ! Επιτέλους και κάποιοι λογικοί άνθρωποι, μπράβο στη Λέσβο και τους κατοίκους του νησιού.

Του Δεκέμβρη του δέκα.

Μπαίνει Δεκέμβρης και το μπλογκ συνεχίζει να καταγράφει καθημερινότητες, πολιτική, χιούμορ, εικόνες, σκέψεις και ιστορίες.
Καλό μήνα να έχουμε, μπήκε κιόλας Δεκέμβρης.

Μια φωτογραφία τραβηγμένη στην Χίο φέτος το καλοκαίρι,
είναι ενα είδος κορμοράνου (  καλικατσούδα όπως τη λένε στη Σύρο ) που βουτάει απο κεί που σκάει το κύμα προς τα μέσα κυνηγώντας μικρά ψάρια να φάει. Παρακολούθησα και υποβρύχια με την μάσκα και είχα μείνει κατάπληκτος, δεν ειχα παρακολουθήσει απο κοντά ποτέ πρίν κάτι τέτοιο.


Τι θέλω τον Δεκέμβρη και στο εξής :
Θέλω να εχει ο κόσμος ελπίδα και θάρρος. Θέλω να τολμήσουμε, να προσπαθήσουμε παραπάνω, να πετύχουμε κάτι δημιουργικό. Θέλω να λιγοστέψουν οι σκυθρωπές φάτσες γύρω, οι έτοιμες να αρπαχτούν, να μετατραπούν σε συνάνθρωπους που νοιάζονται ο ένας για τον άλλο.
Αντι για καχυποψία, να γίνουμε πιο άνθρωποι, πιο δεκτικοί, πιο καλοσυνάτοι, δεν ειμαστε μόνοι μας εδω, ειναι κι άλλοι και πρέπει να βλέπουμε τους άλλους όχι σαν ανταγωνιστές πρώτα, μα σαν ίδια κύτταρα κοινωνίας που πρέπει να βελτιωθεί για να γίνεται η ζωή οσο μπορεί καλύτερη.Να νιώθουμε άνθρωποι ζεστοί.
Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο δώρο γενεθλίων.

Στην άμμο πάνω

Απόγευμα και βγαίνω στην παραλία για ψάρεμα.
Ο ήλιος πέφτει αργά πίσω στη δύση βάφοντας πορτοκαλί το σύμπαν και μακραίνοντας τις σκιές μας στην άμμο. Ο κόσμος εχει αραιώσει και λίγοι έχουν απομείνει, ευτυχώς γιατι δεν θα μπορούσα να ψαρέψω αν περνούσε κόσμος. Σκοντάφτουν συνέχεια στο πεταχτάρι μου.

Ακριβως δίπλα απο τη συνηθισμένη μου θέση ψαρέματος, η άμμος μετατρεπόταν σε μορφές ξαπλωμένες. Γλυπτική στην άμμο απο δυο επίδοξες καλλιτέχνιδες του προσωρινού. Ως γνωστό τίποτα δεν μένει για πολύ πάνω σε άμμο.

Λες και θέλουν να μας θυμίσουν οτι φτιαχτήκαμε κάπως ετσι, λες κι ο Θεός έπαιζε με την άμμο πριν αποφασίσει να δώσει ζωή σε αυτο που έφτιαξε τελικά, σκάρωνε μορφές με σβόλια άμμου και μετά βαρέθηκε, τις παράτησε κι ετσι δεν βγήκαμε τέλειοι.

Στα στόματα τους ειχαν βάλει απο ενα τσιγάρο. Υποτίθεται οτι ειχαν κάνει έρωτα κι έκαναν το τσιγάρο το-μετά, αν και δείχνουν κάπως ...ανυπόμονοι να συνεχίσουν ;
Οι περαστικοί ξαφνιάζονταν, άλλοι γελούσαν, άλλοι θαύμαζαν το έργο και μία γυναίκα τρόμαξε τόσο οταν ειχε σουρουπώσει για καλά, που το βαλε στα πόδια, χαχαχ... τους ειδε ξαφνικά και σάλταρε, πολύ γέλιο.
Την επόμενη μέρα το μεσημεράκι δεν υπήρχε τίποτα, και δε φάνηκε κάποιος άλλος καλλιτέχνης αλλα περίεργο ε, προτιμούσα να σκέφτομαι οτι ζωντάνεψαν μαγικά κι έφυγαν απο κεί κι ας ήξερα οτι στην άμμο πάνω, ειναι εφήμερο οτι κι αν κάνεις.

Πsάργια

Ψαράκια, ψαρούκλες και άλλα διάφορα, απο αστερίες μέχρι κάμπιες, ναι κάμπιες θαλασσινές, μπρρρρ .... απ όλα ειχε φέτος το καλοκαίρι.
Σε εποχή οικονομικής κρίσης, καλό ειναι να ψαρεύεις μόνος σου.
Ο αγαπημένος μου κιούρτος ειχε χαλάσει και λόγω της τότε απεργίας των φορτηγών δεν βρήκα να αγοράσω άλλον. Ετσι, μοιραία ψάρεψα με πεταχτάρια και με καλάμι.
Δόλωμα σκουλίκι τύπου 'ακροβάτης'. Πειραματίστηκα και με άλλα δολώματα αλλά χωρίς επιτυχία. Αλλες χρονιές ψαρεύω και με γαρίδα.
Η ψαριές καλές απο ενα σημείο και μετά, στην αρχή έπιανα μόνο κατι μικρούλια και τα πετούσα πάλι μεσα. Μετά με υπομονή και παρατηρώντας τον καιρό και τη θάλασσα, κατάφερα να πιάσω καλά ψάρια φέτος. Μόνο χταπόδι δεν έπιασα, φέτος δεν το επιδίωξα και πολύ.

Εδω ενα λαυράκι και μιά μουρμούρα.

Εδω ενας μεγάλος κέφαλος και διάφορα μικρότερα.

Εδω ενας κέφαλος ψαρεμένος με πολυάγκιστρο. 

Εκείνη τη μερα δεν έμεινα πολύ ετσι έπιασα δύο τέτοιους μόνο.

Εδω μιά κάμπια θαλασσινή μέσα στο νερό τριγυρισμένη απο ψαράκια. Την έβγαλα με μιά απόχη, πιστεύοντας οτι θα ηταν καλό δόλωμα. Ευτυχώς ρώτησα εναν ψαρά και μου είπε έντρομος :
"Απαπαπα, πέτα τοοοο, πλύσου θα σε πιάσει φαγούρα, πέταξέ το ! " 
Ούπςςς ... ευτυχώς ! Μπλιαχχχ ...

Εδω ενα μουγκρί που φυσικά δεν τρώγεται και απλά καθόμαστε και το χαζεύαμε.
Δεν το ψάρεψα εγω, αλλα ενας άλλος και μου το χάρισε ... τι να το κάνω δεν ήξερα.

Δεν φωτογράφισα κάθε ψάρι που έπιασα αλλα σίγουρα πήγε καλά φέτος.
Ενας άλλος μου χάρισε ενα μελανούρι και μιά τσιπούρα γιατι μόνο αυτά ειχε πιάσει και δεν τα ήθελε. Ειναι να σε θέλει το ψάρι, άμα δε σε θέλει, άστα.

* Στο Greece in Pictures εχω ενα μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα στην Ελλάδα μας, με αφορμή την εξοργιστικά θλιβερή είδηση της πυρκαγιάς στο φοινικόδασος της Πρέβελης. Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει όμορφη και να μην χάνονται οι θησαυροί της, αντίθετα, να προστατεύεται σωστά κάθε μνημείο της φύσης και της παράδοσής μας.

Οτι πιο απλό

Οτι ειναι πιο απλό, ειναι και πιο όμορφο.

Ναι ;

Κάμπινγκ στις αρχές καλοκαιριού

Πλησιάζουν οι μέρες που λίγο ως πολύ θα πάμε κάποιες διακοπές σχεδόν όλοι μας.

Ερχεται ο εφιάλτης για τις ακτές και τα δάση. Φωτιές και σκουπίδια θα εμφανιστούν, ευτυχώς η θάλασσα δεν καίγεται, όμως λερώνεται και αργοπεθαίνει απο μιά αδιαφορία εγκληματική.
Λίγες μέρες κάμπινγκ στη Χαλκιδική στα τέλη Μαϊου με αρχές Ιουνίου, μου έδωσαν την εικόνα που θα έπρεπε να εχουν οι ακτές και τα δάση μας πάντα. Καθαρά και ήσυχα, φιλόξενα κι όμορφα.

Ενα πρωί, μιά μόλυνση που κουβάλησε πιο περα στην ακτή ο καιρός, η καταιγίδα, έφερε σαβούρα και μαύρο αφρό απο το πέλαγος βαθιά, στην άλλη άκρη της παραλίας. Καθάρισε ως το απόγευμα, μα εκείνη τη μέρα ένιωσα ηλίθιος. Προσέχω να μην λερώνω αλλα δεν το κάνουν όλοι αυτό.

Ερχονται οι μέρες που θα πρέπει το κάθε σκουπιδάκι να το μαζεύουμε, σαν να ειναι σεντς του ευρώ, ναι, όπως θα μαζεύουμε στο εξής κάθε σέντς προσπαθώντας να εξοικονομήσουμε χρήματα, ετσι θα προσέχουμε και το κάθε σκουπιδάκι ωστε να αφήσουμε πίσω μια ακτή κι ενα δάσος όπως αυτο ειναι τέλος Μάη. Καθαρό, ήσυχο, ήρεμο.
Οι μέρες πάνω στην άμμο, στο έβγα της σκηνής, μπροστά στο κύμα περνάνε ευχάριστα και όχι βαρετά. Σαν ξεχασμένος απο όλους, μόνο με την άμμο και το κύμα.
Κι αν ακομα βαρεθώ θα διαβάσω ενα βιβλίο ή το άλλο, πάντα εχω κι άλλο ενα μαζι μήπως αλλάξω διάθεση και θέλω να διαβάσω κατι άλλο, πάντα εχω κάποια μουσική, ραδιόφωνο βασικά, και εξοπλισμό κατάλληλο για κάμπινγκ. Στρώμα που φουσκώνει, υπνόσακκο, φακούς, νερό, ομπρέλλα, κεριά για το βράδι στην "αυλή", μια αιώρα, μια καρέκλα και τα σύνεργα ψαρικής.

Μιά μέρα πέρασαν 5 αστυνομικοί, 4 άντρες και μια γυναίκα και πήγαν με βήμα ταχύ να γράψουν πρόστιμα σε ελεύθερους κατασκηνωτές στην άλλη άκρη της παραλίας, απο πίσω. Ξαναπέρασαν χωρίς έσοδα για τον Δήμο Τορώνης Δεν εχει πουρμπουάρ σήμερα, θα ξανάρθουν αύριο.
Αλλη μερα, έβρεχε απο το απόγευμα και αναγκάστηκα να μείνω μεσα, αλλα ηταν όμορφα να ακούω την βροχή απο πάνω να με νανουρίζει. Ηταν μόλις η δεύτερη φορά που με πιάνει βροχή σε κάμπινγκ αλλα η πρώτη  φορά που έβρεξε τόσο.
Με αποζημίωσε με αυτό το διπλό ουράνιο τόξο :

Η άμμος τις μέρες με ήλιο ηταν πολύ ωραία, το κύμα γαλάζιο κι ο ουρανός τόσο μπλε.
Δε θέλω να πάω να κλείσω δωμάτιο για διακοπές, η άμμος ειναι πιο φιλόξενη και τι καλύτερο απο πρωινό ξύπνημα νωρίς με την ανατολή μπροστά στο κύμα !

Nickavatarολογία

Τι τους έπιασε να σκαλίζουν το τι και πως αυτο το ψευδώνυμο και αυτό το αβατάρι !Τωρα πρέπει λέει να γράψω γιατι και πως.Για το ψευδώνυμο δεν θέλω να μιλήσω. Αν με λέγανε Καπνιστό Τορτελίνι μπορει να το εξηγούσα. Και ποιός θα το διαβάσει άλλωστε αυτό ;
Υπάρχουνε ψευδώνυμα που επέλεξαν άλλοι που ειναι καταπληκτικά. Το δικό μου ειναι απλό και αδιάφορο. Βασικά ξεκίνησα το blogging με ενα άλλο ψευδώνυμο.

Το άβαταρ ειναι θάλασσα, απο δική μου φωτογραφία τραβηγμένη Απρίλη μήνα σε ηλιοβασίλεμα και ειναι απο τα λίγα σύμβολα που με αντιπροσωπεύει καλά, αυτη η εικονίτσα.

Ειναι ήρεμη αλλα της πρόσθεσα μια αναταραχή, επειδή ενω η θάλασσα με ηρεμεί, με γαληνεύει και την λατρεύω, ωστόσο τίποτα στη ζωή μου δεν μου ήρθε εύκολα.

Πάντα μα πάντα σε δυσκολίες, σε ανηφόρες, με λίγο το ίσιωμα.

Πάντα έβγαινα πέρα απο τις φουρτούνες, λαβωμένος και ταλαιπωρημένος αλλα ειχα νικήσει επειδη δεν εγκατέλειψα κι επειδή ήξερα οτι έπρεπε να συνεχίσω τον δρόμο μου.

Σαν μάτι στο κέντρο του κυκλώνα να βλέπει, να στοχεύει εκει που πρέπει, να δείχνει τον δρόμο, "να εδω να πας".

Σε αυτη την διαδρομή μου, οσα βλέπω, οσα συμβαίνουν και πιστεύω οτι ειναι σημαντικά, τα γράφω στο μπλογκ, τα επισημαίνω μήπως εστω και λίγοι βοηθηθούν και μάθουν. Ενας λόγος για το blogging ηταν πάντα η μοιρασιά, η ανταλλαγή.
Οχι οτι γράφω για τους άλλους, δεν ειμαι ουτε δημοσιογράφος ουτε ζήλεψα δόξες και τιμές.
Ειναι προσωπικό e-μερολόγιο και απλα το εχω ανοιχτό για κουβέντα.
Ειμαι σαφής και ξεκάθαρος και δεν μιλώ με μισόλογα και ακατανόητες φράσεις και συνθηματικά. Δεν χρησιμοποιώ το μπλόγκ για επιθέσεις, αλλα για κριτική και φώς πάνω σε θέματα που με απασχολούν και πιθανόν να εχουν σκεφτεί και άλλοι.
Οταν νιώθω οτι πρέπει να γελάσουμε, γράφω αστεία κείμενα και στίχους.

Τη θάλασσα ποτέ δεν την απόχτησε κανείς ολόδική του, όλοι αρμενίζουμε σε αυτην.
Η θάλασσα λέει αλήθειες σε όσους την σέβονται.
Το ηλιοβασίλεμα ειναι η μοιραία κατάληξη της ημέρας. Εκει θα καταλήγει κάθε μέρα της ζωής μας. Τότε ειναι που κοιτάζοντας τα χρώματα πάνω απο τη θάλασσα κάνουμε απολογισμό της μέρας και σκεφτόμαστε κατι απο το αύριο.

Για αυτά, με εκφράζει αυτο το άβαταρ. ... προς το παρόν σίγουρα.

Blog και όχι Block

Και πού 'στε ;

Το λένε ΜΠΛΟΓΚ και όχι ΜΠΛΟΚ !

Μήν επιτρέπετε με αυτό το λάθος να κάνουν συνειρμούς κάμποσοι ηλίθιοι με κατι που εχει σχέση με κατι σαν 'μπλοκάρισμα', σαν απαγόρευση δηλαδή !

--.--

Πάω για μπανάκι με αντηλιακό,

σκούρο το Τζονάκι με ή χωρίς μαγιό,

φραππέ στην παραλία, γυαλάκι πονηρό,

ουζάκι ποικιλία, κι εβίβα να το πιώ.

--.--

Γαϊδουριές No2

Yes and No

Oύφ, επιστροφή και τέλος τριημέρου Καθαροδευτέρας 2008.

Εφυγε και ο χαρταετός στον ουρανό, και θάλασσα πήγαμε και καλά ήταν. Σούπερ.
Να ο χαρταετός και να ηλιοβασίλεμα απο το Λαγονήσι. Ζηλέψτε.


Τωρα τα κεφάλια μέσα κι έρχεται Πάσχα. Θα φάμε πάλι.
Αυτο εδω το μπλόγκ έχει χαρακτήρα ημερολογίου και ότι μου κάτσει το σχολιάζω.
Μερικές φορές αναζητώ την αναγνωσιμότητα, τον σχολιασμό και διάλογο.
Αλλες πάλι, όχι. Γράφω επειδή ετσι μου 'ρθε ή επειδή ειχα κάτι καλύτερο να κάνω, αλλα το ανέβαλλα γιατι παίζει να ερωτεύτηκα την 17" οθόνη μου. Το 'ψαξα.
Εσύ τωρα, αναγνώστη, φίλε, φίλη, άγνωστε οταν γράφεις κάτι, καλύτερα να το εννοείς, ή μην το γράφεις αν δεν αισθάνεσαι οτι αυτό θα μπορούσες άνετα να μου το πείς και κατα πρόσωπο.
Καταλαβαίνω καλά οτι νοιάζεσαι, απο τον τρόπο γραφής, τον χρόνο, το θέμα, κι απ' οσα λες αλλού ή έχω διαβάσει απο σένα σε άλλους ιστότοπους.
Είμαι σίγουρος οτι και εσύ καταλαβαίνεις.

Εξοδος διέξοδος

Tην Παρασκευή ήθελα το Σαββατοκύριακο να κάνει ενα ψοφόκρυο έξω, ωστε να μαζευτώ μεσα στο σπίτι με καλή δικαιολογία για να ανάψω τζάκι και να αράξω διαβάζοντας ή βλέποντας ενα dvd σε surround sound με χαμηλό φώς κι αναμμένα κεριά.

Δεν μου έκανε τη χάρη όμως. Γι αυτό άλλαξα σχέδια. Θάλασσα σήμερα, έχει φώς, ειναι όμορφα.
Καλύτερα. Θα πάρω και σύνεργα ψαρέματος.
Να καθαρίσει το μυαλό απο το μπλέ και τον θαλασσινό αέρα.
Το net surfing μπορεί να περιμένει, η πόλη μπορεί να περιμένει. Η ζωή είναι κάπου έξω.

Ηρθα πίσω.... κι ακόμα εκεί είμαι...

Θάλασσά μου...

Σ' έβλεπα να πάς και να 'ρχεσαι κάθε μέρα, κάθε πρωί, κάθε απόγευμα και το βράδι σ' ένιωθα.
Αδιάκοπο πήγαινέλα σε αντίθεση με την λέξη "διακοπές", εσύ δεν σταμάταγες ποτέ.
Μόνο για να γαληνέψω κάποιες στιγμές και να μ' αγκαλιάσεις, κάλμαρες εντελώς.
Λες κι ερχόσουν σ' εναν οργασμό απαλό αλλα απέραντο.
Θα μπορούσα να είμαι ακόμα εκεί...
Κάπου εκεί, πάνω στην άμμο, μέσα στο μπλέ σου, κάτω απο το μπλέ του ουρανού και παντού.
Μέσα σου ένιωθα, σαν ερωμένη, απέραντη αγκαλιά που δεν σε σφίγγει, σε λατρεύει,
κι εγω την σέβομαι, ανταποδίδω, χαμογελάω, τίποτα δεν έχει σημασία,
μόνο οι παφλασμοί, τα λαμπυρίσματα του ήλιου πάνω της,
το παιχνίδιασμα χρωμάτων και αρωμάτων της.Θάλασσά μου, έφυγα, μα μην πικραθείς, θα ξανάρθω, εγω θα είμαι.
Το σώμα μου έφυγε, εγω ειμαι ακόμα εκεί.
Θάλασσά μου ...
...

Το ξέρω οτι μ' ακούς
...
update :

ήθελα να πώ οτι πολλλλήηηη άμμος ρε παιδιά στσι παραλίε λέμε κει πέρα !

!!!

Aντε να πάμε καμμια θάλασσα....πλούτςςς

Αντε να ξεκινάμε σιγά - σιγά για θάλασσες και μέρη όμορφα

να θαυμάσουμε τα τοπία !!!
:)

Μπλούτςςςςς.....

Το ψάρεμα

Δεν είναι ακριβώς άθλημα, δεν ειναι ασχολία, είναι πολλά και τίποτα αλλα πολλοί το αγαπούν και εμένα μου αρέσει πολύ, άσχετα με το αν θα πιάσω ψάρια ή όχι.
Φυσικά θέλει μια προετοιμασία, κάποιες γνώσεις, πχ μην πάς να ψαρέψεις εκει που σίγουρα δεν εχει ψάρια, το δόλωμα που θα βάλεις, τον εξοπλισμό και υπομονή.
Αν ήμουν ενας ειδικός στο ψάρεμα θα έγραφα πολλά γι αυτό.
Εψαξα στο Διαδίκτυο να βρω πληροφορίες σχετικά με είδη δολωμάτων για κιούρτο αλλα βρήκα μόνο σελίδες όπου πληρώνεις συνδρομή για να μάθεις ή άλλες σελίδες με ελλιπείς πληροφορίες. Δεν βρήκα εναν ερασιτέχνη που να αγαπάει πολύ να κάθεται κάποιες ώρες μια στο τόσο να απολαμβάνει τη θάλασσα και να γνωρίζει πράγματα που θα μεταδόσει σε άλλους. Εν πάσει περιπτώσει, μου αρέσει να περνώ μερικές ώρες, απο 2 εως 7 ωρες εχω μείνει να ψαρεύω, χωρίς πάντα ο χρόνος να ειναι ανάλογος της ...ψαριάς.
Ετυχε να πιάσω καλή ψαριά με καλάμι σε 3 ώρες δολώνοντας γαρίδα για γόπες.
Αλλες φορές, μπήκαν 45 κεφαλόπουλα μέσα στον κιούρτο μου ξεκούραστα ή 5 καλές μουρμούρες με καλάμι απο ακτή.
Αλλα συνήθως απλά μένει η ανάμνηση ενός όμορφου απογεύματος σε μια παραλία ή ενα βράχο.
Κάθε φορά γυρίζω πίσω κουρασμένος αλλα περίεργα ξανανιωμένος.
Η θάλασσα, το μπλέ, το αεράκι, είναι κάτι μοναδικό, μια αίσθηση πετάγματος, ετσι όπως οι γλάροι που περνάνε απο μπροστά μου ενω περιμένω να ...τσιμπήσει :)

Η τάν ή επι τάς (1)

Συνομιλία με φίλο περι αρχαίας Ελλάδας ...

" ...και που λές λέγαν τότε Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ ..."

και περνάνε δύο σαν αυτές αλλα φανταστείτε ακόμα πιο ...****

και λέω : " Εγω λέω Η ΤΑ ΒΟΥΤΑΝ Η ΤΑ ΒΟΥΤΑΣ !!! "

... ακόμα το σκέφτεται ο φίλος και μάλλον τα βούτηξαν άλλοι !

:)