H Xρονιά που πέρασε (και ωχ αυτή που έρχεται)

   Η χρονιά που πέρασε, ήταν ακόμα μία μέσα σε ομίχλη.
Οπως όταν έχει πέσει ομίχλη και δεν βλέπεις καλά πού πάς, έτσι και το 2016.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωνε πριν λίγες μέρες οτι στα χρόνια της
κρίσης οι Ελληνές έχασαν το 40% του πλούτου τους.
Εντός συνόρων, οι ντόπιοι έμποροι πουλάν ελπίδα.
Άκουσα απο εναν τάχα μου αριστερό να λέει οτι
"αν ειχες 40% να χάσεις, δεν τρέχει και τίποτα, άλλοι δεν έχουν τόσα" !!!
Οταν η λογική πάει περίπατο, αλλά είναι "αριστερή" μάη αςς.

Οι απώλειες αυτη τη χρονιά ήταν τεράστιες και πολύ βαρύτερες απο όλες
τις προηγούμενες, πράγμα που απο μόνο του δεν δίνει και πολλές βάσιμες
ελπίδες για κάτι καλύτερο το 2017.
Ο σώζων εαυτόν, σωθήτω, που λένε και σε ενα νησί με πολλούς τυφλούς.
Μιλώντας για Ελληνες, θέλω να διαλέξω την φωτογραφία της χρονιάς,
τον Ελληνα της χρονιάς, ή τελος πάντων εναν απο τους σημαντικούς.
Διάλεξα αυτην εδω για πολλούς πολλούς λόγους :

Γιάννης Αντετοκούνμπο - Kobe Bryant

Ακόμα αυτο το παιδί δεν εχει πιάσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του.
Γεννήθηκε, μεγάλωσε και έμαθε μπάσκετ στην Ελλάδα, για μένα ειναι 100% Ελληνας
και δεν νομίζω στα επόμενα πενήντα χρόνια να καταφέρει άλλος Ελληνας να πετύχει
τόσο υψηλή αναγνώριση και θαυμασμό, όσο κι αν ακούγεται αυτό άδικο για
τους τόσους διακεκριμένους επιστήμονές μας που διαπρέπουν στο εξωτερικό.

Φυσικά ο δεύτερος Ελληνας της χρονιάς για εντελώς άλλους λόγους και με διαφορά
μιάς ανάσας, είναι αυτός στην αποκάτω φωτογραφία, βρες τον και κερδίζεις χίλια μπράβο.

Πάντα έλεγα οτι θα κάνω μια καλή ανασκόπηση χρονιάς εδω στο μπλογκ μά δεν μου
έβγαινε όπως ήθελα, οπότε μένει να σκεφτώ τι να ευχηθώ για την νέα χρονιά, τίποτα άλλο παρά
να την παλέψουμε όπως μπορούμε, 
να έχουμε ψυχική και σωματική υγεία,
αρκετή τύχη, 
αγάπη μεταξύ μας και ηρεμία, χαμόγελο.
Κι αν βρείς τα σκούρα φίλε μου πες τού Καμμένου να μας σταυρώσει
για να'χουμε τη βοήθεια του θεού, για την ύπαρξη του οποίου εκείνος είναι σίγουρος.
Εγω πάλι, όχι και τόσο.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

O Gary Payton και εγώ

Αν μου έλεγες να πεθάνω με τον όρο να αναστηθώ αμέσως και να διαλέξω ποιός θα ήθελα να είμαι, η επιλογή θα ήταν δύσκολη.

Θα μπορούσα να πω  ο Bill Gates, ή ο Σόρος ή ο Γκάλης, ο Τζαμπάρ, η Καϊλή,  ξερω γω ή η Tyra Banks, o Larry Ellison ή έστω ο  καραπίπας ο Ζούκερμπερκ ασταναπάν.
Ομως η πρώτη επιλογή μου είναι ο Gary Payton.

*φωτο απο blacksportsonline.com με τον φανταστικό John Stockton των Utah Jazz.

* εδω με αντίπαλο τον Michael Jordan. Φωτο απο kpopstarz.com

 Αν υπάρχει θεούλης και ανασταίνει πσόφιους θα με  κάνει Gary Payton είμαι σίγουρος.
Να είμαι 1.93 και να έχω παίξει σε Seattle Supersonics, LA Lakers, Milwaukee Bucks και Boston Celtics και τελικά και με Miami Heat με τους οποίους θα πάρω  επιτέλους ενα πρωτάθλημα NBA.
Να είμαι τόσο ισχυρή προσωπικότητα που να αντέχω τον υπέρμετρο εγωισμό μου.
Nα εχω συμπαίκτες και αντίπαλους όλους αυτούς τους θρύλους του μπάσκετ, να έχω βγάλει λεφτά, μπορεί άλλοι να έβγαλαν πιο πολλά, δεν πειράζει, αλλα να είμαι ενας απο τους κορυφαίους αθλητές του πλανήτη και μέλος μιας  παγκόσμιας ελίτ του επαγγελματικού αθλητισμού.

Δεν θα κάπνιζα κιόλας, αυτό, πού το βάζεις ;

Να πάρω δύο ολυμπιακά χρυσά μετάλλια με την Dream Team και μετά αφου σταματήσω να παίζω, να ζήσω μία ζωή πολύ καλή.
Να με θέλουν στην αγαπημένη τους ομάδα ο VAD και ο Kantharos κι ενα εκατομμύριο βάζελοι.
Να έρθω στην Ελλάδα τέλος πάντων, τη χώρα των περήφανων απογόνων των ζάπλουτων πολιτικών, των ανέγγιχτων παπάδων, του αποτυχημένου χορού του Ζαλόγγου, της όμορφης θάλασσας και των γυναικών με την εκφραστική ματιά και το πάθος που σιγοκαίει έτοιμο να εκραγεί.

 Επιμύθιο :

Δεν νομίζω να υπάρχει δεύτερη ζωή.
Κι αν υπάρχει,  δεν το ξέρουμε.
Μία έχουμε, μονάκριβη, μοναδική.
Και της αλλάζουμε τα φώτα, επειδή μία την έχουμε, να τη ζήσουμε θέλουμε,
επειδή ακριβώς μία μας δόθηκε. Μόνο.

Οι τελικοί μας στην τελική, τελικά δεν εχουν τέλος

Ο Μάης μήνας ...
('...κάθε Μάη, το τρενάκι της ψυχής μου ξεκινάει...')
ήταν πάντα μήνας τελικών. Τελικά Διαγωνίσματα,  διαβάσματα, τελικοί κυπέλλων στα ποδόσφαιρα, τα μπάσκετ και εσχάτως και τελικοί... κυβέρνησης.
Αυτη την εικόνα θέλω να κρατήσω ζεστή, (καρακλεμμένη απο το gazetta.gr) :

Πράσινοι και κόκκινοι μαζι σα να μην τρέχει μία.

Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με το ποδόσφαιρο, επειδή επέτρεψε να εκτραφούν κάφροι μέσα στην αγκαλιά του. Ασχολούμαι μόνο με το μπάσκετ επειδή το λατρεύω.
Ηταν ενα Final-4 πολύ μέτριο με  χαμηλά σκορ και παιχνίδι τακτικής σε βάρος του θεάματος, μια τετράδα αγώνων των προπονητών πιο πολύ αλλα που στο  τέλος κέρδισε ο αθλητής. Ο Πρίντεζης, που έκανε καταπληκτική χρονιά φέτος θα μπορούσε να ειναι ο MVP της Euroleague, πέτυχε το νικητήριο καλάθι σε ενα θρίαμβο του αθλητή απέναντι στο χρήμα, τους κάφρους της εξέδρας, τους κάφρους της δημοσιογραφίας, τη σκοπιμότητα και την κατάντια της Ελλάδας.

Ο τελικός αυτός έπρεπε να είναι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός.
Τουλάχιστο θα βλέπαμε καλύτερο μπάσκετ.
Δεν ειναι ντροπή ρε συ να εχει ο Τελικός στο α' δεκάλεπτο, σκορ 10-7 ;
Ο Ολυμπιακός πήρε αυτο που ήθελε πολύ εδω και 15 χρόνια χάρη στην ικανότητα του Ιβκοβιτς να φτιάχνει ομάδες με νέα παιδιά με όρεξη. Πήρε αυτό που πλήρωσαν με ποταμό χρημάτων επι χρόνια οι Αγγελόπουλοι.

Η ΤΣΣΚΑ πήρε αυτό που άξιζε με βάση την απόδοσή της κι όσα έγιναν στον ημιτελικό απέναντι στον Παναθηναϊκό, που νίκησε με ενα καλάθι με μεγάλο σμπρώξιμο απο τη διαιτησία.

Η Μπαρτσελόνα πήρε αυτο που βάσει απόδοσης δεν άξιζε. Στη θέσης της έπρεπε να είναι η Μακκάμπι Τελ-Αβιβ. Μη με ρωτάς τι δουλειά εχει το Ισραήλ στην Ευρώπη, ποτέ δεν κατάλαβα. Κατώτερη του αναμενόμενου η ισπανική ομάδα.

Ο Παναθηναϊκός πήρε για πρώτη φορά την 4η θέση σε αναρίθμητες πλεον συμμετοχές στα τελικά τηες Ευρωλίγκας. Κανένα δάκρι γι αυτην την υπέροχη ομάδα  που με λίγη τύχη θα έπαιρνε το 7ο ευρωπαϊκό τρόπαιό της. Τα έχει κάνει όλα αυτη η υπέροχη παρέα και την ευχαριστώ πολύ. Του χρόνου θα έχουν αλλάξει πολλά. Αλλα το πνεύμα του νικητή θα παραμείνει.

 - ΤΕΛΙΚΟΙ ΓΙΑ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Εχω αποφύγει να γράψω κάτι αυτές τις μέρες που τρέχει η φάση "γίνε ο επόμενος πρωθυπουργός" αλλα θα γράψω τώρα οτι απλά κανένας δε θέλει να γίνει πρωθυπουργός αν δεν διασφαλίσει ψηφαλάκια και κομματική επιβίωση.
Το πολιτικό μας σύστημα ειναι Κομματοκρατία, άρα δεν έχουμε ελπίδα και ενα στρατιωτικό πραξικόπημα πραγματικά θεωρώ οτι ισως δεν ειναι μακριά αν συνεχιστεί αυτη η σαχλαμάρα.
Ενα εκλογικό σύστημα πολύ λάθος, για να μη πω κατι χειρότερο, και ενα Σύνταγμα που επιτρέπει τόση Δημοκρατία που δεν μπορεί κανένας να κηρύξει άνομο ενα συγκεκριμένο "κόμμα" που κάποιοι ηλίθιοι πήγαν και ψήφισαν για να τιμωρήσουν το Βενιζέλο και το ΓΑΠ. Βέβαια πολύ περισσότεροι έκαναν το ίδιο μόνο που ψήφισαν Καμμένους Ελληενς και να τους χαίρεται η μαμάκα τους.
Το Σύνταγμά μας και ο εκλογικός νόμος αλλα και η διαδαλώδης πολυνομία μας θέλουν αλλαγές εκ βάθρων.
Ακόμα κι αν με απλή αναλογική θα έμπαιναν 15 κόμματα στη Βουλή, ισως αυτο να ήταν καλύτερο απο αυτο το θέατρο που βλέπουμε να παίζεται.

Η κρίση ειναι διεθνώς Τραπεζική, εντός Ελλάδας πολιτική και κρίση αξιών και θεσμών. Εντός ΕΕ η κρίση ειναι οτι να 'ναι, οι ευρωπαίοι αποδείχτηκε πως λένε οτι πούν οι Τράπεζες και πίστευαν οτι ενα ενιαίο νόμισμα θα έφερνε πραγματική ενοποίηση χωρίς να λάβουν υπ όψη τους άλλες παραμέτρους. Κι αντι σε αυτό να είμαστε πρωτοπόροι ως χώρα και να ειδιώκουμε ευρωπαϊκή ενοποίηση μεσα απο θεσμούς, αξίες, σεβασμό, αλληλεγγύη, βρεθήκαμε ουραγοί να πληρώνουμε το γερμανό που υποτίθεται νικήσαμε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, να μπαίνουμε σε Αγγλικό Δίκαιο που ιστορικά ο Αγγλος εχει αποδείξει οτι δεν ειναι φίλος και να παρακαλάμε τον κάθε Μπαρόζο και Μέρκελ να μας κάνει καμμια καλύτερη τιμή.

Ας μην αναφερθώ καν στα ελληνικά ΜΜΕ που κάπως την είδαν οτι έχουν καθήκον να ασκούν πολιτική !

Αυτά και αντι να ασχολούμαστε με το πού θα πάμε διακοπές, μετράμε φραγκοδίφραγκα να δούμε αν βγαίνει ο μήνας με όσα έπεσαν οταν γυρίσαμε τούμπα το παντελόνι.

Κάθε μέρα παίζουμε κρίσιμο τελικό με έπαθλο την αξιοπρεπή διαβίωση, αν όχι μια απλή επιβίωση.

Ευρωμπάσκετ 2011 (α)

Φτάσαμε στον τρίτο  αγώνα της  εθνικής μας μπάσκετ στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας. Εχουμε κερδίσει Βοσνία και Φινλανδία,, σε αυτο το έκτρωμα των 24 ομάδων, σε αυτο το... Αλήτους γήπεδο, στον τρίτο όμιλο.

Σήμερα παίζουμε με τη FYROM με σκοπό να νικήσουμε και να πάρουν ενα μάθημα οι κλοπείς της Μακεδονίας "μας". Ασχετο  με τον αθλητισμό αυτό,  το γράφω απλά  για  να καβλώσουν οι εθνικόφρονες. Το μάτς δεν ειναι ακριβώς εύκολο, θα έχει παγίδες και θα μας δυσκολέψουν οι σκοπιανοί. Αν πάμε το μάτς στους 80 πόντους θα κερδίσουμε με διαφορά 10-12 πόντων. Αν πάει χαμηλά το σκόρ θα αγχωθούμε μεχρι το τέλος.
Θα προκαλέσω τον εαυτό μου κάνοντας μιά εκτίμηση και μερικές προβλέψεις.
Εκτιμώ κατ' αρχήν οτι η ομάδα μας θα καταλάβει μία θέση μεταξύ 4ης και 6ης. Δεν βλέπω κάτι καλύτερο, ούτε και πριν έβλεπα κάτι καλύτερο. Αντικειμενικά οι άλλες ομάδες ειναι πιο δεμένες και διαθέτουν προσωπικότητες που η δική μας  δεν εχει πια.  Για  διάφορους λόγους.

Βλέπουμε οτι μετά απο 3 μέρες στην κατάταξη με βάση αμυντικά στοιχεία, οι ομάδες που προηγούνται ειναι :
Τουρκία, Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Ιταλία, Ισπανία στις "τάπες"
Μαυροβούνιο, Ελλάδα, Σλοβενία, Σερβία, Κροατία στα συνολικά rebounds
FYROM, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Πολωνία στα κλεψίματα.
Δηλαδή σε ποιοτικά στοιχεία που αφορούν κατοχή μπάλλας είμαστε μεσα στους πρώτους.

Στην επίθεση :
Ευστοχία στα σούτ :

Λιθουανία, Γαλλία, Ελλάδα, Τουρκία, Κροατία

 ... και να φανταστείς οτι δεν εχουμε τους σουτέρ του  παρελθόντος. Πάλι καλά.

Στα λάθη η κατάσταση ειναι ετσι :

Ελλάδα, Κροατία, Γεωργία, Μαυροβούνιο, Βέλγιο

έχουμε δηλαδη τα περισσότερα λάθη απο όλες τις ομάδες.
Είμαστε καλοί σε κατοχή μπάλλας αλλα την πουλάμε  εύκολα. (Σλούκα συγκεντρώσου).

Ειναι πολύ νωρίς και μάλλον πρέπει να περιμένω και το τρίτο παιχνίδι για να πω μερικά πράγματα αλλα το μεχρι τωρα συμπέρασμα απο την εικόνα της ομάδας μας και απο τους αριθμούς ειναι οτι :
- Εχουμε ομάδα με πολλά καλά ποιοτικά στοιχεία  και αξίζουμε και τετράδα, ίσως και μετάλλιο αναλόγως αποτελεσμάτων στη συνέχεια.
- ειναι κρίμα να πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων τόσα καλά στοιχεία οτν ακάνεις  τόσα πολλά λάθη. Λάθος σημαίνει οτι χαρίζεις τη μπάλλα στον αντίπαλο.

Απο κει και περα, βλέπεις Ισπανία, Γαλλία, Σερβία, Λιθουανία να έχουν ενα καλό σύνολο με λίγα λάθη και πιο δεμένη ομάδα και λες οτι αν δεν βγούν αυτοί στην τετράδα, θα ειναι θαύμα. Αν προσθέσεις και τη συνεχιζόμενη πλάκα που μας κάνει η διαιτησία να σφυρίζει φάουλ σε κάθε χορευτικό θεατρινισμό των Ναβάρρο, Τεόντοσις, Ρούμπιο και άλλων, ξέρουν οι μπασκετόφιλοι για τι πράγμα μιλάω, τότε -πανεύκολα στον Τελικό θα ειναι Σερβία-Ισπανία με την FIBA να εχει μπροστά της την πρόκληση του αν θα δώσει στην Σερβία αυτο που της έκλεψε στο Παγκόσμιο της  Τουρκίας τόσο σκανδαλωδώς. Και ισως δούμε τον Γκασόλ να κλαίει και αυτο θα το γουστάρω πολύ.

Η δική  μας εθνική δεν θα φτάσει στον Τελικό εκτός αν είπαμε συμβεί κάποιο θαύμα. Οχι οτι δεν το εύχομαι, μακάρι να πάρουν και το χρυσό. Δύσκολο, αλλα οτι και να γίνει, εγω ίσως πάω  πρώτη φορά στη ζωή μου Αεροδρόμιο να τους υποδεχτώ, αυτά τα παιδιά το αξίζουν.

* Η φωτογραφία είναι απο το περσινό τουρνουά "Ακρόπολις". Προτιμώ να δημοσιεύω  φωτογραφίες δικές μου και να μην "κλέβω", ωστόσο μια αθλητική ιστοσελίδα εχει κλέψει δικές μου εικόνες και σκέφτομαι σοβαρά πλέον να κλέβω και εγω απο αυτην τη σελίδα.