Deja vu

   Μερικές φορές νιώθεις πως κάποιες μέρες τις έχεις ξαναζήσει.
Μερικές φορές η ενέργεια της μέρας σε κάνει να νιώθεις οτι γίνεσαι κάτι που δεν θες.

Αρκετές φορές, οταν έβγαινα έξω για δουλειές με το αυτοκίνητο ή πεζός,
ξαφνιαζόμουν απο τον τρόπο που κινούνται οι άλλοι γύρω, νευρικά, χωρίς
να τους νοιάζει και τόσο για τον άλλον, επικίνδυνα, εως και εχθρικά.
Είμαι σίγουρος οτι με τον παραμικρό λεκτικό διαπληκτισμό, είναι πολύ
πιθανό να δώ πυγμαχία και κικ-μπόξινγκ στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο,
στην ουρά του σουπερμάρκετ, στην ουρά δημόσιας υπηρεσίας, ακόμα και
στη στάση του λεωφορείου ή στο μανάβικο.

Μερικές φορές νιώθεις πως γίνεσαι κι εσυ ενας απο όλους αυτούς τους... μαχητές
σε μιά κακοστημένη παράσταση όπου κινδυνεύεις να μετατραπείς σε ένοχο, σε
εναν απο όλους που επιτίθενται σε άλλους, δίκαια, ή άδικα.
Αλλά το δίκιο σου λένε, το χάνεις μερικές φορές, κι ετσι εσυ θα την πληρώσεις άν
γίνει καμμια στραβή. Η ζωή είναι όμορφη, ας μην το πάθεις αυτό.

Και παλιότερα βλέπαμε γαϊδουρινές συμπεριφορές, είναι αλήθεια, μα σήμερα
ο κόσμος εχει ξεχάσει να χαίρεται τη ζωή, να διασκεδάζει με απλούς τρόπους.
Γίνεται άσκημος επειδή του πάνε στραβά τα πράματα και ψάχνει τον φταίχτη,
στον πρώτο που θα κάνει κάτι που δεν του αρέσει, πχ να μη βγάλει φλας πριν
στρίψει, επειδή εχει τζιπ και είναι άρχοντας ή επειδή διπλοπάρκαρε σε σημείο
όπου εμποδίζει δεκάδες άλλους.

Πρέπει να καλμάρουμε λίγο, να έχουμε διάθεση θετική και να προσέχουμε.
Αλλιώς, θα χαλαστούμε περισσότερο.

Καλό μήνα.

Eυxούλες

                                          
Για τα 12 χρόνια αυτού του μπλογκ,
                                    

Εύχομαι σε όσους ψήφισαν Συριζα και ανελ,

 να μπλέξουν με το "σύστημα" υγείας 

του Πολάκη που κατ' αυτόν ειναι μιά χαρά. 

Τότε θα καταλάβουν.

Αντε γιατί πολύ κράτησε ο πολιτισμός και η ευγένεια.

Εδω σε πρόσφατη φωτογραφία, βλέπετε εργαζόμενο σε επαρχιακό 

νοσοκομείο να έχει αποκλείσει την μισή είσοδο για να πλύνει το αμάξι του 

και τα πατάκια, μέσα-έξω δηλαδή, με νερό του νοσοκομείου,

που πληρώνω εγω και εσύ, εν ώρα εργασίας.

Υπ' όψη δε, οτι το νερό σε αυτη την περιοχή, 

έχει μεταξύ άλλων, ενα πρόσθετο τέλος +80%

κάθε λογαριασμός νερού είναι λιποθυμία,

το οποίο το Κράτος αρνείται, σύμφωνα με πληροφορίες,

με διάφορες δικαιολογίες να καταργήσει αν και 

εχει ξεπληρωθεί το χρέος για το οποίο αυτο το τέλος 

επιβλήθηκε πριν 30 περίπου χρόνια.

Ο σκύλος Ιμαλαϊων σε πρώτο πλάνο, είναι παντελώς αθώος.

 

Mπεκλογές

Μαζί με το κλείσιμο ήδη 10 ετών απο τότε που ξεκίνησα να μπλογκάρω
ολες αυτές τις περίεργες αναρτήσεις εδω, αναγκάζομαι να πω δυο
ακόμα πράγματα λες και δεν τα έχουν πει και άλλοι.
Φωνή βοώντος και σε μια μέρα ατυχή, δύσκολη και κουραστική, αλλά ας είναι.

Υπάρχουν πολλών λογιών άνθρωποι και ο καθένας απο την πλευρά του εχει
τα δίκια του, έχει τα πάθη του και την δική του ιστορία. Και τη δική του τη
διαδρομή μέσα απο πολλά μυστικά και ψέμματα, αλήθειες και όνειρα.
Στις 25/1 όλοι αυτοί, εμείς, καλούμαστε να ψηφίσουμε ξανά ποιός θα "μας σώσει".
Θλίβομαι που ξέρω οτι μετά απο 143.516 φορές που εχω ψηφίσει, δεν κατάφερα
να πω οτι το αποτέλεσμα όλων αυτών των ακριβών και ψυχοφθόρων εκλογών δίδαξε
κάτι στην ελληνική εξαιρετικά έξυπνη -υποτίθεται- ράτσα πολιτών.

Ακούμε ξανά για υποσχέσεις, για άρνηση συνεργασιών των κομμάτων, κατάρες,
κρεμάλες, ελικόπτερα, ρεβάνς, ψόφους και κάθε μέρα και μερικές ανακοινώσεις και
δηλώσεις που αντι να ξεδιαλύνουν το τοπίο, το μπερδεύουν ακόμα περισσότερο.
Ειδικά στα οικονομικά, ειλικρινά, με ολα αυτά, περιμένω ενα θαύμα.

Ακόμα μεγαλύτερη ειναι η απογοήτευση, οταν διαπιστώνω οτι οι πολίτες, οι
περισσότεροι, μαθαίνουν τα νέα απο την τηλεόραση.Απο τα ΜΜ[π]Ε.
Δηλαδή την εύκολη λύση με το κουμπάκι που φέρνει μεσα στο σπίτι μας την
εικόνα να σκεπάζει ή να τονώνει τα γεγονότα, ανάλογα με το τι επιθυμεί ο
καναλάρχης και οι διαπλεκόμενοι των ΜΜΕ. Δηλαδή να προωθηθεί το Τάδε κόμμα,
ή να θαφτεί ο Τάδε πολιτικός ή και τα δυο μαζί ανακατεμένα με ρεπορτάζ τρόμου
και ανούσιες ειδήσεις για το μπικίνι της Ιρίνα Σάϊκ και το μωρό του Βρετανού πρίγκιπα.
Και ας μην πολυλογώ μιλώντας και για κάποιον διασκεδαστή που μέσω τηλεόρασης
περνά κομματικές γραμμές σε αφελείς που τον θεωρούν απλά αστείο.
Πρόβατα. Καθοδηγούμενα.

Κάποιοι δεν έχουν πάθει και πολλά απο την κρίση.
Η πιο σκληρή απόφαση της ημέρας τους είναι, να πάρουν τη BMW ή το τζιπ.
Η  επόμενη δυσκολία είναι αν θα πάνε για καφέ  Κολωνάκι ή Καστέλλα.
Αλλοι δεινοπαθούν και άλλοι εχουν χάσει τις αξιοπρέπειές τους περιμένοντας
ελεημοσύνες απο τα συσσίτια και ενα πενιχρό επίδομα πρόνοιας που οχι μόνο δεν
καλύπτει πολλές ανάγκες, αλλά ενίοτε καθυστερεί η καταβολή του.
Και κάποιοι άλλοι έχουν χάσει και τα λογικά τους και βγάζουν ότι πιο φασιστικό
μπορούν αφου δεν εχουν να χάσουν κάτι άλλο.


Μεταξύ απειλών και υποσχέσεων, ψάχνουμε τις πραγματικές λύσεις.
Το εμπόριο ελπίδας αντι να πάψει να συμβαίνει, αποδεικνύεται άφθαρτο μέσο
δημαγωγίας και εξαπάτησης. Γι αυτο και στις εως τωρα δημοσκοπήσεις οι έλληνες
σε ποσοστά που κυμάινονται στο 47% οι μισοί δηλαδή, αισθάνονται ανασφάλεια και
φόβο απέναντι στα κόμματα.
Αλλα τελικά, εναποθέτουμε ελπίδες με την ψήφο μας σε κάποιους.
Με την ελπίδα -πάλι- να μη μας απογοητεύσουν.

Αλλά θα πρέπει με κάποιο τρόπο να συνεννοηθούμε επιτέλους σαν λαός μεταξύ μας.
Να συνεργαστούμε και να νοιαστούμε αντι να διχαζόμαστε.

Για να μην καταλήξουμε πάλι κοψοχέρηδες και ξανά πλανηθέντα πρόβατα.

All Inclusive με απ' όλα

'all inclusive'
Το άκουσα πρώτη φορά, το 2010 πριν το ζήσω κατα τύχη το καλοκαίρι του 2012
νοικιάζοντας δωμάτιο ως κανονικός πελάτης.
Το τουριστικό γραφείο υποσχέθηκε γενναία έκπτωση και παροχές, οπότε το
πήρα το πακέτο,  μή έχοντας ενημέρωση πως το  ξενοδοχείο στο οποίο θα
μείνω ειναι ενα τύπου all-inclusive.
Προορισμός, Ζάκυνθος, περιοχή Τσιλιβή,  Χοτέλ Τάδε.
Δωμάτιο με  θέα ενα κομμάτι θάλασσα  και την Κεφαλλονιά στο βάθος, απο
κάτω η μικρή πισίνα και μπαλκονάκι συν χώρο στάθμευσης πίσω.
Η άφιξη εκεί ήταν περιπετειώδης όχι ως διαδρομή αλλά  ως εξυπηρέτηση πελάτη.
Μία όμορφη στη ρεσεψιόν που δεν μιλούσε ελληνικά κάλεσε μία μεσήλικα
υπάλληλο που μιλούσε σπαστά ελληνικά, αλβανίδα μάλλον, να βοηθήσει με το
δωμάτιο, εξυπηρετική, η συγκεκριμένη υπάλληλος, η αλβανίδα.
Το δωμάτιο δεν ήταν κακό, ωστόσο παρατήρησα οτι ο κλιματισμός δεν κάλυπτε
ολόκληρο τον χώρο και οτι η πόρτα ήταν πολλάκις παραβιασμένη.
Δεξιά του μπαλκονιού υπήρχε μεγάλος  μετασχηματιστής της ΔΕΗ απο αυτούς
που ειχα διαβάσει οτι προκαλούν καρκίνους και αυτος ηταν ο  λόγος που έψαξα
να δω αν υπήρχε άλλο δωμάτιο. Δεν υπήρχε, αλλά ώσπου να το καταλάβω
αυτό, διαπίστωσα οτι ελληνικά μιλούσαν οι 2 απο τους 10 υπαλλήλους που
συνάντησα, την πρώτη μέρα. Ουτε καν υποφερτά αγγλικά.

Στη συνέχεια ρώτησα τον κωδικό του WiFi που ηξερα απο πριν οτι διαθέτει το
ξενοδοχείο. Νέα περιπέτεια γλωσσομάθειας και παντομίμας.
Χτύπησα κόκκινο οταν τελικά βρήκαν τον διευθυντή, εναν Γκιόργκι και αυτος
είπε πως η χρέωση για το WiFi ειναι 3,5 € η ώρα ! Υπολόγισα κάπου 2 ωρες την
ημέρα χρήση θα κόστιζε 7 € άρα για καθημερινή χρήση επι 14 μέρες θα είχα
επιπλέον συνολική επιβάρυνση 70 € ελάχιστο.

Το φαγητό ήταν μεσα στην τιμή, άρα ήρθε η ώρα του και εκεί διαπίστωσα οτι
κυκλοφορούσαν εκατοντάδες ξανθοί και ξανθιές που μιλούσαν γλώσσες οπως
ουγγρικά και πολωνικά, με ενα  βραχιολάκι στο χέρι και με αυτο έπαιρναν
δωρεάν μπύρα, αναψυκτικά και άλλα.
Ρώτησα που παίρνω τέτοιο βραχιόλι και κανένας δεν μιλούσε ελληνικά στο
ξενοδοχείο εκτός απο έναν Αλβανό που ήταν φιλικός και εξυπηρετικός.
Τα βραχιολάκια τα ειχαν μόνο όσοι ηταν του πακέτου all-inclusive δηλαδή
ειχαν έρθει απο τις πατρίδες τους με ενα τσάρτερ και με εξευτελιστικά
χαμηλές τιμές, περίπου τα μισά απο όσα έδινα εγω, είχαν δωμάτιο, φαγητό
εκδηλώσεις και δεν ξέρω τι ακόμα.

Ενιωσα απαίσια, όχι που είμαι έλληνας αλλά για το γεγονός στη χώρα μου δεν
αντιμετωπίζομαι τουλάχιστον ίσα με τους αλλοδαπούς τουρίστες.
Οι έχοντες βραχιολάκια, πολύ σπάνια εως ποτέ, δεν έβγαιναν εξω  απο το
ξενοδοχείο για καφέ ή μπαρ, ή φαγητό ή ψώνια άλλα εκτός απο κάποια πακέτα
νερό εμφιαλωμένο και ενα  φτηνό σουβενίρ για ενθύμιο.

Γύρω απο  τα ξενοδοχεία υπήρχε στημένο ενα  πανηγύρι που θυμιζε εποχές
του  "λεφτά υπήρχαν" με μπαράκια, φαγάδικα, μπυραρίες, μίνι γκολφ, καφέ και
φυσικά άμαξες με άλογα για βόλτα με το αζημίωτο.
Ολα αυτά περίμεναν να δουλέψουν με τους ελάχιστους Ελληνες και άλλους οι
οποίοι δεν ανήκαν στους προνομιούχους των all-inclusive hotels.

Η περιοχή Τσιλιβή είναι γεμάτη με ξενοδοχεία πολλά απο τα οποία ειναι
μεγάλα συγκροτήματα τελικά, αφου μια ξένη εταιρεία εχει αγοράσει το διπλανό
ξενοδοχείο και τα  γύρω οικόπεδα και εχιε επεκταθεί σαν μεγαθήριο.
Αυτα τα ξενοδοχεία δουλεύουν κατα κύριο λόγο με all-inclusive φτηνοτουρίστες
απο το πρώην ανατολικό μπλοκ και με προσωπικό που ζήτημα ειναι να ειναι το 10%
εξ αυτών έλληνες και άλλο ενα 15% να μιλάει ελληνικά τουλάχιστον.
Παρόμοιο σκηνικό υπάρχει και στα νότια της Ζακύνθου και στον Λαγανά, τον
περίφημο κόλπο της χελώνας Careta Careta. Ειδικά στον Λαγανά τα αναρίθμητα
μπαρ χάσκουν αδειανά σε εποχή κρίσης, αφου οι επενδυτές δεν υπολόγισαν οτι
θα ερχόταν μια κρίση τέτοια που δε θα μπορούσαν ουτε καν να πουλήσουν σε
λογική τιμή τις επιχειρήσεις τους.
Οι ομπρελλοξαπλώστρες ζουν και βασιλεύουν, ζητούν 8 € για ομπρέλλα σε πολλές
απο τις παραλίες. Σε μερικά δε παραλιακά καφέ με ξαπλώστρες στην παραλία
απαιτούν να παραγγείλεις φαγητό αλλιώς σε χρεώνουν άγρια για την ομπρέλλα,
άσχετα αν εχει πάρει ήδη καφέδες και πορτοκαλάδες και τόστ.
Μια ιδιότυπη μαφία του τουρισμού θέλει να αρπάζει όσα μπορεί χωρίς να τους
ενδιαφέρει αν θα ξαναπατήσεις εκεί !
Δυστυχώς οι επαγγελματίες του Τουρισμού ειναι κατα κύριο λόγο "αρπάχτρες"
χωρίς πλάνο άλλο παρά το να αρπάξουν τώρα ότι μπορούν και αύριο βλέπουμε.
Σε αυτούς κατατάσσονται και οι βαρκάρηδες που μεταφέρουν κόσμο να δει το
περίφημο "Ναυάγιο", τις χελώνες, τις σπηλιές και άλλα. Ελάχιστοι κόβουν
αποδείξεις και μόνο αν το ζητήσεις, δεν τους ενδιαφέρει να εξυπηρετήσουν
τουρίστες, αλλά να τσεπώσουν οσα μπορούν και να τα κρύψουν.
Η Ζάκυνθος ειναι ενα πανέμορφο νησί, με μοναδικής ομορφιάς πράγματα,
αλλά και με περιέργως υπερβολικά πολλά σήματα στάθμευσης "αναπήρων".
Παρόμοιο σκηνικό υπάρχει και σε άλλα νησιά αλλά και στη Χαλκιδική.
Παρόμοια αντιμετώπιση βρήκα και στην Σύμη, παλιότερα, το 1995, αλλά τότε
μόλις ειχαν αρχίσει τα τύπου all-inclusive υπήρχε κυρίως all-arpaxtres.

Το all-inclusive δεν με ενοχλεί και πολύ επειδή δεν  φταίει ο ξενοδόχος αν ο
κάθε ελληνάρας έκανε ψιλικατζίδικο, καφέ ή μπαρ απ εξω απο τα ξενοδοχεία
και πήρε άδεια για 60 ομπρέλλες στην άμμο. Δεν μπορεί κανείς να πει οτι κακώς
υπάρχουν τα all-inclusive, αλλά μπορεί να πει οτι κακώς οι υποδομές τουρισμού
είναι αυτές που είναι και πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία και σχεδιασμό, να
προσαρμοστούν στα νεα δεδομένα και να μην λειτουργούν με λογικές αρπαχτής.

Στο τέλος, δεν απαιτώ να εχω τρελά προνόμια επειδη ειμαι έλληνας τουρίστας,
όμως απαιτώ να σέβονται όλοι το γεγονός οτι με αίμα προσπαθώ να πληρώνω
μερικές μέρες διακοπών κάθε χρόνο για μένα και όχι για να πλουτίζουν όσοι
εκμεταλλεύονται αισχρά την ανάγκη για χαλάρωση και ψυχαγωγία άλλων.

Αν θα έπαιρνα ποτέ ενα all-inclusive ; Και το ρωτάς ; γιατι όχι.


ΥΓ.1. Το συγκεκριμένο ξενοδοχείο εχει καταγγελθεί στο Trip-Advisor απο
πολλούς πελάτες κυρίως Αγγλους, Γάλλους και Ελληνες.
ΥΓ.2. Σε όλο το Ιόνιο η παραβατικότητα και η αρπαχτή δεν έχουν πάρει χαμπάρι.
ΥΓ.3. Κανένας υπουργός Τουρισμού δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός απο το να
περιφέρεται στο εξωτερικό εις άγραν τουριστικού κεφαλαίου την ιδια στιγμή που
εντός Ελλάδας δεν θέλει να βάλει τάξη και σειρά.
ΥΓ.4. Επειδή ο Συριζα μας έχει πρήξει με την Βαβέλ δηλώσεων στελεχών του,
θα ήθελα πολύ να ξεκαθαρίσει τι θα κάνει με την παραβατικότητα και την
ευτελή υποδομή του Τουρισμού και ας αφήσει το all-inclusive ήσυχο γιατι δεν
ειναι Τουρισμός της προκοπής τα μαγαζάκια τύπου αρπαχτής.

O Δρόμος

Δρόμοι ανοίγουν εδω κι εκεί
πάρε εναν και  όπου βγεί,
δες τι θέλεις, ποιό μονοπάτι
πού ονειρεύτηκες να πάς,
σε ποιό παλάτι,
σε ποιά καλύβα θες να χωθείς
απ τη βροχή να καλυφτείς,
σε ποιόν προορισμό σου είπαν
τα όνειρά σου να φτάσεις
σε ποιές πηγές, κάτω απο δέντρα,
τη  δίψα για ζωή  σου θα χορτάσεις.

Ενας γεράκος μια φορά σ ενα χωριό
είπε πως οταν ήτανε δεκαοκτώ,
το σώμα  του  του μίλησε απο μόνο του
και του  'δειξε για πού να πάει
και με ποιούς, με ποιάν μαζι να προχωρήσει
μαζί να φτιαξουνε ζωή που ν'αγαπάει
με φλόγα που να μην αφήνεται να σβήσει.

Τι να διαλέξεις θα το ξέρεις με μιά καλημέρα,
που θα καταλάβεις πως ειναι σημαδιακή,
ποιούς να αγαπάς θα το ξέρεις στην καλησπέρα
τη ζεστή.
Ειναι παράξενα τα φώτα, τα σημάδια,
που βλέπεις απο μακριά,
φοβίζουν πότε πότε κι άλλοτε
μιλούν αλλιώτικα, σαν φάροι σε νησιά.
Θα ξέρεις ποιά σημάδια ειναι για σένα,
ποιά μυστικά θα κάνουν την πορεία σου
πέρα απο δυσκολίες και σπασμένα,
στρωμένο διάβα για την ιστορία σου.

Να μη φοβάσαι αλλά να κοιτάς,
ακόμα κι οταν κάποτε παραπατάς,
θα σηκωθείς και θα νικήσεις,
δε θα λυγίσεις,
η αγάπη κι η σκέψη όσων αγαπάς
θα πλαγιάζουν μαζι σου
όπου κι αν πάς.

* Ηλιοβασίλεμα στο Κάθισμα Λευκάδας, αφιερωμένο.







 

Moναξιά είναι να ...

Μοναξιά είναι να μην είσαι εκεί που θέλεις.
Μοναξιά είναι να είσαι με πολλούς και να νιώθεις μόνος.
Μοναξιά είναι να μην σε καταλαβαίνει κανένας.
Μοναξιά είναι να μην καταλαβαίνεις κανέναν.

Αν συμβαίνουν τρία απο τα τέσσερα παραπάνω, καλύτερα να δείς γιατρό.

Μοναξιά είναι να ψαρεύεις 5 ωρες και να μην εχεις πιάσει τίποτα.
Μοναξιά ειναι να τραγουδάνε 25 άτομα και εσύ οχι.
Μοναξιά ειναι να είσαι σε παιδότοπο και να μην εχεις δικό σου παιδί.
Μοναξιά είναι να οδηγείς μόνος επί 700 χιλιόμετρα.
Μοναξιά είναι να κάνουν έρανο και να εισαι ο μόνος που δεν εχει λεφτά.
Μοναξιά είναι να εισαι ο μόνος που δε περνάει με κόκκινο,
ο μόνος που δεν κορνάρει στον μπροστινό στο πράσινο φανάρι
και δεν παρκάρεις στο πεζοδρόμιο.
Μοναξιά ειναι να πίνεις αγουροξυπνημένος καφέ στις 12.
Μοναξιά είναι να πίνουν όλοι του σκασμού κι εσυ να παίρνεις αντιβίωση.
Μοναξιά είναι να δανείζεις προφυλακτικά σε φιλους σου.
Μοναξιά είναι να είσαι τερματοφύλακας ή φαροφύλακας.
Μοναξιά είναι να πας 8 το πρωί στην Εφορία για να πληρώσεις.
Μοναξιά είναι να πονας και να μην ειναι κανείς να σου κρατάει το χέρι.
Μοναξιά είναι οταν σου έρχεται να γελάσεις, σε κηδεία.
Μοναξιά είναι οταν ολοι σε κοιτάνε να δούν τι θα πείς.
Μοναξιά είναι, να έχεις γενέθλια και να μην σου εχει ευχηθεί κανείς.

Μεγάλο πράγμα η μοναξιά,  αλλά
στο κάτω κάτω, μερικές φορές η μοναξιά ειναι και επιλογή για μερικούς.
Επιλέγεις για χ ψ λόγους, να μείνεις μόνος.
Το χρειάζεσαι, το θέλεις, να συνομιλήσεις με σένα, να αφήσεις
να σου μιλήσουν οι σκέψεις σου, να χαλαρώσει το κορμί,
μακριά απο πρέπει και απο καθωσπρέπηδες.

Ζήσε, όπως γουστάρεις.
Αν δεν εχεις περάσει και κάποιες μοναξιές, δεν εκτιμάς την παρέα.
Αλλά αν δεν εχεις  παρέα, τότε, βρες.

Mάης

Kάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη,
το τρενάκι της ψυχής μου ξεκινάει,
και στης νιότης με γυρίζει τα λημέρια,
στα μεγάλα τα ζεστά μου καλοκαίρια.

Μοναδική φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου στο τραγούδι αυτό.
Σε ταξιδεύει όσο λίγα τραγούδια.
Και σε γυρίζει πραγματικά σε αυτά που μικρός ονειρευόσουν,
λαχταρούσες να έρθουν, κάθε Μάη μήνα μετά το σχολείο.

Ξένοιαστες διακοπές, παραλίες, ελάχιστες υποχρεώσεις και
ισως κι ενα ταξίδι, με τους γονείς και συγγενείς.
Δεν είχαμε ποτέ πολλά λεφτά, πάντα έπρεπε κάπως να παλέψουμε
με την καθημερινή ανάγκη για το φαγητό, για την αξιοπρέπεια.
Ενα καθαρό κρεβάτι, ρούχα καθαρά, ενα πιάτο φαϊ με μπόνους την
σαλάτα που γινόταν μάχη ποιός θα φάει το ζουμί στο τέλος.
Το Πάσχα πάντα ήταν πρόσφατο και υπήρχε η ικανοποίηση οτι
γλεντήσαμε με συγγενείς και φίλους, ψήσαμε, φάγαμε, ήπιαμε.
Τώρα, το μεροκάματο του πατέρα θα έφερνε ισα ισα τα καθημερινά.
Η μητέρα έχωνε κανα εικοσάδραχμο σε κουμπαρά για να αγοράσουμε
ενα πλυντήριο ρούχων. Στο τέλος πλήρωσε με αυτά.
Τότε ενα εικοσάδραχμο ήταν οτι και το σημερινό ας πούμε δίευρο.
Το Μαη φοράγαμε πια, κοντά παντελονάκια και μπλουζάκια, θυμάμαι,
οχι σαν τωρα που φοράνε σκισμένα τζήν και σκουλαρίκι στη γλώσσα.
Δεν είχαμε κινητά, ο μόνος τρόπος να βρείς παρέα ήταν να πας ο ίδιος
να τους συναντήσεις, ή το πολύ να έπαιρνες κι ενα τηλέφωνο πριν, αν ο
άλλος είχε τηλέφωνο  στο σπίτι του, σταθερό εννοείται, αυτο με το
καντράν που γύριζε κι έκανε αυτον τον ήχο κρκλικκλικκ κλικλικλικ.
Και μετά ήρθε η έγχρωμη τηλεόραση και το Μουντιάλ όπου μπορούσες
να δεις ανθρώπους απο άλλα μέρη της Γής να κυνηγάνε τη δόξα στα
γήπεδα μιας άλλης μακρινής χώρας που ονειρευόσουν να επισκεφτείς.
Και μετά σπουδές, δουλειά, μεροκάματο, θητεία στο στρατό, ξανά δουλειά
όπου να'ναι αρκεί να βγαίνει μεροκάματο. Τότε, έβρισκες δουλειά.
Πέντε βιογραφικά έστελνες, δεν σου απαντούσαν σε κανένα, πήγαινες
ομως να ενοχλήσεις ο ιδιος κι έβρισκες αμέσως δουλειά.
Αν πρέπει να πώ σε ποιόν μήνα του χρόνου γίνηκαν οι πιο πολλές αλλαγές
και σημαντικά  βήματα, θα επέλεγα τον Μάη.
Οχι οτι τους άλλους μήνες δε γινόταν τίποτα, αλλά ο Μάης με την αισιοδοξία
που εχει στην ατμόσφαιρα βοηθάει να αισθάνεσαι λίγο πιο ελεύθερος.
Ελεύθερος να ονειρευτείς αυτά που απο παιδί πάντα ήθελες.
Αλλο θέμα, αν σου κλέβανε τα όνειρα, οπως αποδείχτηκε.

* η φωτογραφία ειναι τραβηγμένη εκει όπου σήμερα βρίσκεται το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας κάποιον Μάη παλιά. Πολύ παλιά. Στο βάθος διακρίνεται το παλιό Τηγάνι, γνωστό και ως Στάδιο Καραϊσκάκη.

Pε ταγάρ'

Αυτό το Πάσχα δεν ήταν τόσο καταπληκτικό, όσο άλλα, παλιότερα. Αλλα όχι και άσκημο.
Μιά το θέμα το οικονομικό, μιά με κάτι θέματα υγείας γονιών,
απο δω, απο κεί, δεν είχε πολλά περιθώρια να γίνει ενα  πετυχημένο Πάσχα.
Αφου να φανταστείς αγόρασα τρία μικρά -αλλά ακριβούτσικα- κοκορέτσια
έτοιμα, απο Καρφούρ ! ντροπή.  Ποιός ;
Εγω ! εγω που το φτιάχνω μόνος μου με όλη την ιεροτελεστία που αρμόζει,
και την ταλαιπωρία του οκ ναι,  εχει κούραση ενα σωστό κοκορέτσι.
[Δεν θα τα αγόραζα καν, αλλά τα κέρασε μία συγγενής.]
Διόδια και βενζίνες για Γιάννενα, κάπου 180 €.
Κάτι καφέδες και κάτι τσιπουράκια  στον "Χρύσανθο" στο μικρό χωριουδάκι
Αμφιθέα (φωτο) ήταν τα υπόλοιπα έξοδα. Υπέροχος ο Χρύσανθος, με θέα λίμνη
και νησάκι, ανακαινισμένος και εξυπηρετικός. Αλλα το χταπόδι κόστισε κάπου
4,50 € το πλοκάμι. Καλά που μετά τα τσίπουρα δεν το σκεφτόμουν αυτό.

Ο γύρος της λίμνης Παμβώτιδας αξίζει οταν θέλεις μιά  χαλαρή βόλτα,
με πολλά  σημεία για στάση, χάζεμα, χαλάρωμα σε παραλίμνιο περιβάλλον.
Εντυπωσιακό το θέαμα με  μεγάλες φάρμες με ζώα και πράσινο,  προς τα νότια.
Επίσης εντυπωσιακό το οτι ο προσανατολισμός όλων των καφέ στα Ιωάννινα
είναι βόρειος, δηλαδή κοιτάνε  προς τη λίμνη και βόρεια.
Αποτέλεσμα να μην βρίσκεις ουτε μιά  καφετέρια να απολαύσεις  ηλιοβασίλεμα,
ή σχεδον ηλιοβασίλεμα αφου τα βουνά της Παραμυθιάς κρύβουν τον ήλιο πιο νωρίς.
Μερικά φαγάδικα ωστόσο έχουν τέτοια θέα, προς νότια, αρκει να θες να φάς πάλι !

Οδηγοί στους δρόμους υπάρχουν
- οι ντόπιοι  "ραλλίστες" που πάνε με χίλια.
- οι με καταγωγή ντόπιοι με  Μερσεντέ και Μπεμβέ απο Γερμανία με συμπεριφορά
"στην μπάντα ούλοι πιρνάου ιγώ με τ Μερσιντέ απου τη Γιερμανία ιγώ ιέγινα μιγάλους
κι τρανός κι πήρα Μερσιντέ στη μπάντα ρε βλάκα με τ' Φιατ !"
Είναι ενα είδος οδηγών για φάπες και φούντο στη λίμνη με τσιμεντόλιθο δεμένο στα πόδια.
- Οι "αθηναίοι" σαν και λόγου μου που προσπαθούν να πάνε με το όριο ταχύτητας, να
βγάζουν φλάς και να συμμορφώνονται με τις πινακίδες γενικά. Αλλά το πατάνε κι 180 άμα λάχει πότε πότε γιατι δεν παλεύεται 6ωρο ταξίδι με τα όρια ταχύτητας.
- Οι Θεσσαλονικείς εκδρομείς που πλέον με την Εγνατία Οδό φτάνουν σε ούτε 2,5 ωρες
Γιάννενα με το κοντέρ στα 200 και -δε-μπαναπνιγούνε-οι-κάμερες.
- Οι έχοντες απωθημένα απο την βρεφική ηλικία που δεν τους έπαιρναν παιχνίδια.
Πήραν αμάξι, τζιπούρα κατα προτίμηση και πατάνε συνεχώς την κόρνα με το παραμικρό.
Αν τους πεις "τι κουρνάρ'ς ρε φίλε;" σε βρίζουν.

Οι πεζοί είναι δύο ειδών κυρίως :
Οι γιαγιάδες με  κινητό στο αυτί που δεν καταλαβαίνουν τι πα να πει δρόμος κι αυτοκίνητα.
Οι νεαροί/ές με κινητό κι ακουστικά που δεν καταλαβαίνουν τι πα να πεί φανάρι πράσινο για πεζούς.
Μιά μικρή μειοψηφία πεζών τα κάνει όλα σωστά και μάλλον ειναι αυτοί που έχουν αμάξι
αλλά κάπου το άφησαν, πάνε με τα πόδια και απο συνήθειο ψάχνουν πού ειναι το φλάς.

Φρόντζος
Στο λόφο του Φρόντζου εχει γίνει μια μεγάλη επένδυση που πολύ θα ήθελα να μάθω τι έβγαλε
ο ΣΔΟΕ οταν και αν έψαξε τα πόθεν έσχες των επενδυτών.
Ομορφο μέρος, με πέτρινα κτίρια, καφέ, εστιατόριο, ξενώνας και ωραία θέα  προς βόρεια φυσικά.
Πολύς κόσμος, βαβούρα, φασαρία, σπάνια είναι ήσυχα, αλλά ο κατάφυτος με πεύκα λόφος και
η θέα σε αποζημιώνουν αρκετά για τον  οχι φτηνό, καφέ.

Συμβουλές :
-Μην πάτε στο Πέραμα εκτός αν τόοσο πολύ θέλετε  να δείτε το ωραίο Σπήλαιο.
-Μην πάτε απο Κορίνθου-Πατρών γιατι θα αλλαξοπιστήσετε ώσπου να βγείτε απο κει,
συν τα ακριβά διόδια για  ενα δρόμο που επιεικώς  χαρακτηρίζεται "κώλος".
-Αν ο καιρός ειναι ψυχρούλης προτιμήστε διαμονή με τζάκι.
-Καλού κακού, μπουφανάκι πάντα μαζί. Με κουκούλα.

ΥΓ. Δεν είμαι Αθηναίος  ρε γαμώτη, απλώς μένω Αθήνα και δεν εχω -ευτυχώς- τη νοοτροπία  Αθηναίου.
ΥΓ. Ενα παραπάνω φωτογραφικό  αφιέρωμα πρέπει να το κάνω, εχω μαζέψει φωτος απο διάφορα μέρη και θέλω να τα μοιραστώ.

Πάθημα No.61

Μόλις που είχε περάσει η ώρα 12 το μεσημέρι.
Ο διάδρομος των γραφείων του εργοστασίου πεντακάθαρος και ήσυχος.
Κατευθυνόμουν στο γραφείο του εργοδηγού για να δώσω κάτι χαρτιά.
Απολαυστική βόλτα σε ενα τόσο τέλειο χώρο.
Αλλά αγχωμένος σαν κάθε 16χρονο που δουλεύει για  πρώτη φορά,
τάχυνα το βήμα μου, για να μην πούν οτι αργώ.
Το σόκ ήταν φοβερό.
Δεν κατάλαβα απο πού μου ήρθε, τι συνέβη και γιατί.
Μου πήρε κάτι αιώνες να καταλάβω οτι στη μέση του  διαδρόμου
υπήρχε μία τζαμαρία, δίφυλλη πόρτα δηλαδή, πεντακάθαρη όπως όλα.
Και λέω υπήρχε,γιατί μόλις την είχα κατεδαφίσει με την κεφαλιά που
της έριξα ανυποψίαστος  για  το οτι είχα ενα εμπόδιο μπροστά  μου.
Ειχα περάσει απο μέσα, στην  κυριολεξία.
Πώς δε σφάχτηκα όλος δεν ξέρω.

Κάποιος που άκουσε τον θόρυβο βγήκε να δει τι συμβαίνει και με βλέπει
εμβρόντητο να κρατάω μια το κεφάλι και μια το χέρι, μια τη τζαμαρία και
μιά το διάδρομο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω απο πού εχω αίματα,
γιατί το έπαθα αυτό, ωχ  ρόμπα έγινα, αμαν ποιός θα πληρώσει τώρα το τζάμι.
Αλλα με συγχώρεσαν και το έφτιαξαν χωρίς να  χρεωθώ κάτι.

Το βρήκαν και χαριτωμένο αυτο που έπαθε ο  μικρός, δηλαδή εγω.
Το καρούμπαλο φαινόταν απο το διάστημα για μερικές χιλιετίες αλλά
σήμερα το σκέφτομαι και γελάω λιγάκι.

---------------------------------------------------------------------

* Μια και το πάθημά μου εχει σχέση με τζάμια, δες την παρακάτω φωτογραφία.
Το τζάμι δείχνει πολύ ραγισμένο, όμως δεν ειναι :)

Πλόες

Κάθε φορά που ανεβαίνω σε ενα πλοίο, εχω συναισθήματα που
ομολογώ είναι πολλά και περισσότερα απο αυτά που νιώθω οταν
μπαίνω σε αυτοκίνητο για ταξίδι, ή σε αεροπλάνο, ή  τραίνο.
[Ακόμα γράφω με αλφα γιώτα το τραίνο.]
Η ράμπα του πλοίου, η αναμονή, ο κόσμος που σαν κι εμένα πηγαίνει
σε νησί ή απλά απέναντι, πόσην ώρα θα τρώμε την αρμύρα και τον
αέρα πάνω στο πλοίο, αν θα μας βρει θαλασσοταραχή, αν θα πεινάσω,
αν θα νυστάξω, τι να διαβάσω στη διαδρομή, αν θα δω δελφίνια, πώς
θα είμαι οταν φτάσουμε, πόσους καφέδες να πιώ,
αν ξέχασα κάτι [μόνιμη η αίσθηση οτι κάτι ξέχασα],
αν θα γνωρίσω κάποιους στη διαδρομή, ναι, αυτο ειδικά οσες φορές
εχει συμβεί ήταν ενδιαφέρον και σε περιπτώσεις που οι νέες γνωριμίες
ήταν ντόπιοι ή με καταγωγή απο τον προορισμό μας, βοήθησαν να
μάθω  πράγματα, να διευκολυνθώ κατα τη διαμονή εκεί και με κάποιους
κρατήσαμε επαφή και μετά.
Δε θυμάμαι να εχω φοβηθεί ποτέ μέσα σε πλοίο, κι εχω πέσει σε εννιάρι
μεσοπέλαγα νύχτα, σε οχτάρι με μικρό πλοίο στο Ικάριο πέλαγος, και σε
ενα άλλο παλιό καράβι που έγερνε κιόλας !
Πάντα περνάω ώρες έξω, να αγναντεύω τη θάλασσα, τους γλάρους που
μας συνοδεύουν, να αναρωτιέμαι ποιό τάχα νησί ειναι αυτο που τώρα
περνάμε απο κοντά του ; Η Μήλος ; η Τήνος ; α, αυτο ειναι η Σίφνος
κι απέναντι στο βάθος η Φολέγανδρος, κοντά φαίνεται, πέντα κουπιά δρόμος.
Δεν υπάρχουν πινακίδες σήμανσης στη θάλασσα, ετσι δεν μπορείς να εισαι
απόλυτα σίγουρος ποιά στεριά κοιτάζεις.
Ρώτησα μιά φορά στη διαδρομή απο Ρόδο για Κάλυμνο, εναν του πληρώματος
του πλοίου ποιά νησάκια ειναι αυτά στο βάθος, πίσω απο την Ψέριμο.
Μου απάντησε οτι ειναι τούρκικα, και αυτο συνέβη πολλά χρόνια πριν
συμβούν τα γεγονότα που συνέβησαν... τα νησάκια ήταν τα Ίμια.
Ορισμένα μέρη με εντυπωσιάζουν τόσο που θέλω να κατέβω εκεί και να
μείνω σχεδόν για πάντα, να φύγω, να αλλάξω ζωή σε βαθμό που να μπορώ να
βλέπω τη ζωή  μου να κυλά καθημερινά σαν ζωή και όχι σαν υποχρέωση.
Ετσι, δεν ειναι λίγες οι φορές που περνώντας το πλοίο σχεδόν ξυστά  απο ενα
νησί, θέλω να βουτήξω και να κολυμπήσω ως έξω, αφήνοντας τα πάντα.
Δεν είμαι τόσο θαρραλέος για να το κάνω, ούτε τόσο βλάκας, αλλά ξέρω
οτι τα καλύτερα πράγματα ήρθαν εκει που δεν το περιμέναμε, και οτι σαν
ενθουσιώδης και παρορμητικός έχω κάνει διάφορα τρελά,  αλλά οταν δεν
έχεις λίγη λογική να σε συντροφεύει, τότε κάνεις χοντρές μαλακίες.
Κι αυτοί οι γλάροι, βαλτοί είναι να τονίζουν το ταξίδεμα σε βαθμό που σε
απογειώνει απο την πραγματικότητα και δεν εχω ιδέα αν αυτοί με ζηλεύουν
που πατάω στη γή, αλλά εγω σίγουρα τους ζηλεύω που σχίζουν τον αέρα
απο  πάνω απο το απέραντο μπλε του Αιγαίου.

* Φωτογραφία απο την Σύρο το 2013
Άποψη της βόρειας και δυτικής πλευράς  του  νησιού απο το πλοίο.

Aμήχανος

Η αμήχανη στιγμή που εύχεσαι τα καλύτερα ακόμα κι αν αυτό σε ρίχνει και εισπράττεις κατάρες,  μίσος και άλλες ευχές.
--- Δύσκολα αναγνωρίζεται στις σχέσεις των ανθρώπων το τι καλό μας κάνει ο άλλος.
     Βλέπεις μόνο τα λάθη και κρίνεις μόνο απο αυτά. #wrong αλλά #fact

Η αμήχανη στιγμή που ξέρεις οτι η επιλογή  σου μπορεί να μην σε δικαιώσει στο μέλλον.
---   Aναγκαστικά πρέπει να πάρεις μία επιλογή για να πας παρακάτω. Ξέρεις το ρίσκο αλλά δεν έχεις μια πραγματικά καθαρή επιλογή να πάρεις. Ετσι, παίρνεις μία με βάση το ένστικτο. Ή με βάση την ένταση μιας δεδομένης στιγμής. Kαι προχωράς με  αυτήν ξέροντας οτι μπορεί να μη σου βγει, να μείνεις ξεκρέμαστος και να μην μπορείς και να γυρίσεις πίσω.

Ξέρεις τι λένε ;
Αν εισαι αμήχανος, ... βάλε μηχανή.

* Πριν απο τρία χρόνια ακριβώς,  στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.
Οι γραμμές των τραίνων πάντα με κάνουν να θέλω να φύγω ταξίδι.

Κυκλάδες, ΣΥΡΟΣ.

Εχω ξαναβρεθεί στις θάλασσες των Κυκλάδων.
Ξέρω πώς είναι τα μέρη, πώς ειναι τα χρώματα σε κείνο  το κομμάτι Αιγαίου,
πώς ειναι οι αέρηδες και φυσικά πόσο υπέροχη ειναι η θάλασσα.

Ξαναπήγα φέτος δύο φορές σ' αυτές τις θάλασσες. Χόρτασα, χορταίνεται όμως ποτέ η θάλασσα ;
Μήλος, Τήνος, Πάρος, Νάξος, Κουφονήσια, Αντίπαρος, Σαντορίνη, Ιος, Φολέγανδρος, Σίφνος οι προηγούμενοί μου κυκλαδίτικοι προορισμοί και φέτος η Τζιά και η Σύρος. Δεκατρία νησιά.
Είπαμε δε θα πάω Μύκονο ποτέ. Και δε θέλω.
Για τον τελευταίο μου προορισμό, τι να γράψω άλλο, τα εχει γράψει όλα το αρμενάκι.
Oμως είχα ξαναπάει για τρείς μέρες πριν πολύ καιρό και δεν είχα δει πολλά τότε, ετσι είχα την ευκαιρία φέτος να δω σχεδόν τα πάντα.  Θα καταγράψω μια προσωπική μου ματιά.

Η Ερμούπολη ειναι εντυπωσιακή. Απο τις λίγες "Χώρες" νησιού που δεν εχει όνομα ίδιο με  το νησί.
Το όνομα δόθηκε παλιά απο ενα Χιώτη έμπορο προς τιμή του κερδώου Ερμή των αρχαίων Ελλήνων.
Είναι μία πόλη που εκεί που πάει να σου θυμίσει Ζάκυνθο ή Χίο ή Κέρκυρα, σου μιλάει με τον τρόπο της και σου φανερώνει την δική της προσωπικότητα. Διατηρεί το κυκλαδίτικο ύφος αλλά αναδίδει στον επισκέπτη μιά αρχοντιά ιδιαίτερη.
Οι απολαυστικές βόλτες στο λιμάνι και στα στενάκια δεν χορταίνονται.

Η μεγάλη ιστορία του νησιού αποτυπώνεται στα κτίσματα και στη φυσιογνωμία του που έχουν επιρροές απο βενετσιάνους, έλληνες, καθολικούς χριστιανούς, μικρασιάτες. Μια ελαφρά τραγουδιστή, σαν χιώτικη λαλιά είναι χαρακτηριστική σε  μερικούς ντόπιους.


Ο Μάρκος Βαμβακάρης κυριαρχεί παντού σαν καμάρι του νησιού κι έχουν ενα  μικρό μουσείο προς τιμή του στην Ανω Σύρο. Κατα τη γνώμη μου αυτο που αντιπροσωπεύει ο Βαμβακάρης ειναι τόσο μεγάλο που θα πρεπε να τύχει πιο σοβαρής και μεγάλης αναγνώρισης αντι να μένουμε σε μια "φραγκοσυριανή", ενα μικρό μουσείο, σχεδόν θλιβερό και καναδυό αγάλματα.

Η Ανω Σύρος, παλιός μεσαιωνικός οικισμός με στενά δαιδαλώδη σοκάκια και σπιτάκια μικρά αξίζει μια βόλτα και ειδικά βραδάκι που ανοίγουν διάφορα μαγαζάκια για φαγητό, ποτό και καταπληκτική θέα.

Ο Γαλησσάς ήταν το μέρος που φιλοξένησε το φιλόδοξο αλλά ταλαίπωρο κορμί μου για λίγες μέρες.
Δεν αντέχουμε οικονομικά πια για πολλές μέρες και πάλι παράπονο δεν εχω, δεν ήμουν ποτέ ο τουρίστας τύπου Μυκόνου ή της χλίδας και μεγάλης ζωής. Δεν είμαι  ετσι σαν άνθρωπος ετσι κι αλλιώς.
Το υπέροχο ηλιοβασίλεμα κάθε απόγευμα στον Γαλησσά έδινε το απαραίτητο  χαμόγελο για μια όμορφη συνέχεια οπουδήποτε κι αν βρισκόμουν αφου έπεφτε νύχτα.

Η Ερμούπολη το βράδι φωτίζεται ετσι που αναδύει μιαν αρχοντιά, μιά δεσποσύνη, μια παράξενη παρουσία πλανάται σαν να κατοικεί εκεί η ιστορία αιώνων και περιφέρεται να τσεκάρει ποιοί ξέρουν την ιστορία της και ποιοί όχι. Οφείλεις σαν επισκέπτης -όπου και να πας- να αφήνεις τον  τόπο να σου μιλάει, να σου πει οσα εχει να σου πει πρώτα πριν απαιτήσεις εσυ τις δικές σου μικρές απολαύσεις. Αυτό κάνω πάντα, υπομονή μεχρι να δεχτεί κι ο τόπος οτι τον σέβομαι.

Και την ημέρα η Ερμούπολη ειναι όμορφη, καθαρή, με τάξη και με πολλές επιλογές για βόλτες, καφέ, ακόμα και παραλία-καφέ οπως στα μοναδικά "Αστέρια", όπου πίνεις τον καφέ σου με το μαγιό και κάνεις τις βουτιές σου στο βαθύ μπλε  της θάλασσας. Ενα beach bar χωρίς αμμουδιά, αλλά υπέροχο.

Οφείλω να πω οτι όπου και να πήγα  είχα εξαιρετική αντιμετώπιση και καλή εξυπηρέτηση, φιλική συμπεριφορά και χαλαρή διάθεση. Αυτο απο μόνο του είναι τέλειο.

Σε άλλη αναρτηση θα γράψω για τις βόλτες και τις βουτιές στο νησί.
Για την ώρα αναπολώ το απέραντο μπλε της θάλασσας.

 

υγ. Ευχαριστώ, είστε υπέροχοι, ξέρετε σείς.

H Σκούνα

Μιά ακόμα αυθεντική ιστορία που μου μεταφέρθηκε απο τον Μιχάλη Καριαμή απο τη βόρεια Χίο.

Η "Σκούνα" ήταν ενας γνωστός μπεκρής της Χίου που τριγυρνούσε δω κι εκεί γυρεύοντας ποτό.

Μιά μέρα πριν πραγματικά  πολλά  χρόνια γλένταγαν ο Λιβανός με τους γαμπρούς του Ωνάση και το Νιάρχο, κάπου στη Χίο. Τυχαία, πέρασε έξω από τον κήπο της βίλας του η Σκούνα.
Ζήτησε ένα ούζο. Δεν το έδωσαν ....
Όταν τους έγινε αφόρητος κορσές, του λέει ο Λιβανός
"Φύγε από δω γιατί θα φωνάξω την αστυνομία"
 ...Λόγο στο λόγο του λέει ο Εφοπλιστής "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ...;"
 - Όχι του λέει η Σκούνα ..... Ο Λιβανός, τότε του λέει ποιός ειναι !!!! ....-

Σαν άκουσε η Σκούνα το όνομα του είπε το τραγούδι ...

Η Θάλασσα και ο ουρανός έχουν το ίδιο χρώμα...
Η Σκούνα και ο Λιβανός θα μπουν στο ίδιο χώμα .!!!..

Ο διάσημος μεγαλοεφοπλιστής του πέταξε μια λίρα ....
Η Σκούνα τη σήκωσε απο χάμω του την πέταξε στα μούτρα, λέγοντας του ...\
"Ένα ρακί σου ζήτησα, όχι ζητιανιά και ελεημοσύνη !"

Μετά από χρόνια του είπαν ότι πέθανε ο Λιβανός.
Αυτός ο γραφικός άνθρωπος άρχισε τον αμανέ ... μπλα μπλα αμαν αμαν.., καταλήγοντας :

...Ο Λιβανός κι αν πόθανε, η Σκούνα ζει ακόμα......!!!

  

* Η φωτογραφία ειναι απο τη Χίο, κοντά  στο Λιθί.

Η γρανίτα και μιά αληθινή φιλία

Τρία άτομα προσπέρασαν βιαστικά άλλα τρία νεαρά άτομα που κατέβαιναν τα σκαλοπάτια με  ρυθμό αργό. Το βλέμμα μου έπεσε στη μία νεαρή με μια μαλλούρα πλούσια και όμορφα χείλη.
Δεν κατάλαβα γιατί περπατούσε αργά  και με το κεφάλι σκυμμένο. Αλλά μου άρεσε.

Μετά, πρόσεξα  την άλλη νεαρή δίπλα της, πολύ  κοντή που με δυσκολία  κατέβαινε  τα σκαλοπάτια της Ιουλίδας,  της Χώρας της Τζιάς, κι αυτό, με την υποστήριξη της όμορφης με τη μαλλούρα και ενός άλλου νεαρού.
Θα ήταν συνομήλικοι, υπέθεσα, ενω έρχονταν προς το μέρος μου.
Η νέα γυναίκα στη μέση ηταν φανερά άτομο με σοβαρά  κινητικά προβλήματα, ωστόσο μπορούσε  με βοήθεια να βαδίζει, αργά όμως και κουτσαίνοντας.

Το πανηγύρι της πανσελήνου απο κάτω, βοούσε όμορφα με ήχους ντόπιους.

Είχα σταματήσει να ξεκουραστώ απο το ανέβασμα σε κείνο το σημείο, κι ενω ρουφούσα λίγη ακόμα  απο την κρύα γρανίτα μου, μπόρεσα να ακούσω την νεαρή με τη μαλλούρα να μιλάει  σε  τηλέφωνο. Ετσι εξηγείται γιατί ήταν ετσι σκυμμένη.
Με το ένα χέρι κρατούσε το κινητό και το  άλλο  το  είχε τοποθετήσει έτσι ωστε η άλλη κοπέλλα  να μπορεί να στηρίζεται.

"... ναι ....  πάμε τώρα προς το πανηγύρι ...
 ... ναι αμέ ... έχει πολύ κόσμο αλλά να σου πω, τώρα δε μπορώ να μιλήσω να τα πούμε αργότερα καλύτερα ; "
   Η αναπηρη κοπελίτσα τότε παρεμβαίνει και της λέει :
" όχι, όχι μίλησε, μην το κλείνεις για μένα ! "

  Τότε η κοπέλλα κλείνει το τηλέφωνό της, την κοιτάει όλο αγάπη και της απαντά :
" όχι,  σήμερα είναι η μέρα αφιερωμένη σε σένα, τηλέφωνο θα μιλήσω αργότερα σήμερα είναι η μέρα σου :) "
  κι έβαλε το μπράτσο της για να μπορέσει να πιαστεί καλύτερα η φίλη της και να συνεχίσουν να κατεβαίνουν, ενα μπράτσο απο δω, ενα απο κεί, του νεαρού, βήμα βήμα, σκαλί σκαλί.
Σαν σκηνή απο  σινεμά.

Ενώ ξεμακραίνουν, έχω μείνει αποσβολωμένος και αισθάνομαι πολύ μικροπρεπής επειδή το σημαντικό για μένα πριν δύο λεπτά ήταν να μείνει κρύα η γρανίτα φράουλά μου ...

Πανσέληνος πάνω  αποτη Χώρα της  Τζιάς, Ιούνιος 2013

Oταν μιλάς

Οταν μιλάς για κάτι, πρέπει να είσαι έτοιμος για αντίδραση.
Αλλες αντιδράσεις  είναι θετικές, άλλες όχι και άλλες ειναι επιθετικές.
Οι θετικές αντιδράσεις ενισχύουν την άποψή σου της δίνουν μεγαλύτερη διάσταση.
Οι αρνητικές μπορούν να δείξουν πλευρές του θέματός  σου που χρειαζονται παραπάνω εξέταση.
Οι επιθετικές είναι απο ανθρώπους που παίρνουν προσωπικά αυτά που λες επειδή θεωρούν οτι τα λές για να θιγούν οι ίδιοι και οτι  κάνεις τον έξυπνο κλπ κλπ τρολιές. Και κατινιές.
Για να μπορέσουμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία να οικοδομήσουμε κάτι καλό,  ένα πράγμα ειναι απαραίτητο, τα ανοιχτά μυαλά. Με μυαλό ανοιχτό, δύσκολα κάποιος θα ειναι κοντόφθαλμος και επικριτής των πάντων, χωρίς μάλιστα  να προτείνει εναλλακτικές λύσεις σε προβλήματα.
Οταν εισαι ανοιχτόμυαλος θα δεις πιο καθαρά.
Αυτό κάνε.

* Η φωτογραφία ειναι τραβηγμένη στη Ζάκυνθο, (δες χάρτη) σε ενα πανέμορφο αν και ακριβό μπαράκι πάνω στη θάλασσα, λίγο έξω απο την πόλη. Μιά και είναι ήδη αρχές  του καλοκαιριού ας έχουμε όλοι όμορφες μέρες και νύχτες καλοκαιρινές.

Kαλό Πάσχα με οτι αυτό συνεπάγεται.

ΦΑΓΗΤΟ ΟΤΙ ΘΈΛΩ ΒΛΕΠΩ

Στην αρχή δεν έβλεπα σωστά.
Διάβασα "ΜΠΡΙΖΟΛΕΣ ΜΑΪΜΟΥ"


Αλλά  μετά ξαναδιάβασα προσεκτικότερα.














ΦΡΑΠΕΔΟΣΚΟΥΡΟΣ

Πιο μετά έκανα ενα φραππέ ελληναράδικο εντελώς.
Τον ήπια.
Κι άλλον ενα μετά που δεν τον πέτυχα. Μυστήριο, αφου έβαλα πάλι πράσινο  καλαμάκι.

Φέτος τα παγάκια εξαντλούνται γρήγορα, η ζέστη εχει χτυπήσει 30άρες και βάλε αφου να σκεφτείς εχω μαυρίσει ήδη γι αυτό δεν με γνώρισε εκείνη η πρώην μου στο δρόμο προχτές. Αμα παίζω και τένις στον ήλιο, καταλαβαίνεις φίλε.
Συναγωνίζομαι πλέον τους καθαριστές ασιάτες αλλοδαπούς των φαναριών. Στο χρώμα.









 ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ


Μετά είπα να φτιάξω κουλουράκια. Ετοιμα για ψήσιμο.

Κάποιοι είπαν πως υπάρχει κάποιο λάθος στα κουλουράκια αυτά.

Βρες το λάθος.









Ε, τι ειναι το Πάσχα ;
Για μένα είναι γιορτή της Άνοιξης σε απόλυτα ταιριαστή εποχή, τώρα που ανθίζει η γή κι αναγεννιέται μετά τον χειμώνα. Οχι οτι καταλάβαμε και χειμώνα εδω που τα λέμε στην Αθήνα άντε είκοσι μέρες κρύο κι άλλες δέκα βροχές. Μετά ήρθε η σκόνη απο την έρημο Σαχάρα που συμβολίζει το οτι είμαστε ρημάδια σωματικά και ψυχικά. Τέλειο.

[Τυχαία] το Πάσχα ταιριάζει με την ανάσταση της φύσης μετά το πέρασμα του χειμώνα.
[Τυχαία] οι απόστολοι ήταν 12 όπως [συμπτωματικά] οι θεοί του Ολύμπου.
Δεν νηστεύω. Οταν πέρασα μικρός κάτι αναιμίες δεν  γινόταν να μην τρώω κανονικά.
Αλλά [τυχαία] ενας παπάς μου είπε οτι αμαρτάνω. Εκείνος δεν αμάρτησε οταν η μάνα μου του 'χωσε στο χέρι 500ρικο επειδή μας ευλόγησε περνώντας απο το σπίτι. Ούτε η μάνα μου αμάρτησε,  που δεν πήρε απόδειξη.

Την πίστη δεν την ορίζει κανένας άλλος παρα μόνο εσύ, μέσα σου.
Προσευχήσου να έχεις θετική ενέργεια στη συνέχεια. 
Αυτο είναι το Πάσχα, θετική ενέργεια. Αυτό έχουμε ανάγκη γι αυτό και έχουμε ανάγκη να γιορτάζουμε μιάν Ανάσταση.

Εφημερ-είδες

Είδες ; Εφημερίδες.

Χωρίς λόγια, αφού όπως λένε,  "μιά  εικόνα = χίλιες  λέξεις".
Θα μιλήσουν τα σχόλια, υποθέτω :)

A, μην ξεχάσω και μπλογκογενέθλια, 8 χρόνια  για αυτό το μπλογκ.
Ευχαριστώ  πολύ ολους τους κανονικούς  μπλόγκερς, όσους με διαβάουν κι όσους διαβάζω,  ξέρετε  σείς ποιοί είστε :) Να είστε καλά.

#benzinosaurus

Νομίζω δεν έσπασε το ρεκόρ μου, της μέρας  με το τελευταίο μπάνιο της χρονιάς. Αν θυμάμαι καλά αυτο ειναι 20 Οκτωβρίου, μπάνιο με φίλους κάπου κοντά στη Χαλκίδα. Πριν αιώνες.
Η μέρα ήταν υπέροχη, η θάλασσα τέλεια και με θερμοκρασία νερού απλά απίστευτα καλή. Ο κιούρτος έβγαλε και 12 ψαράκια, άσχετα που τα λυπήθηκα και τα έριξα πίσω στο νερό.

Mετά το αισιόδοξο μήνυμα της ημέρας, απο την θαλασσοβόλτα, είπα να πάω μία ακόμα βόλτα, που με ανάγκασε να παρατηρήσω οτι λόγω κρίσης μάλλον, πολλά μαγαζιά ηταν κλειστά αλλα και πολλά  με πείσμα προσπαθούσαν να επιβιώσουν με ολίγους πελάτες.Οι καφετέριες φυσικά τίγκα, γεμάτες  σχεδόν όλες. Πολλές μερσεντές και τζιπ αποδείκνυαν τη μεγαλομανία του μαλάκα έλληνα να θέλει και καλά γερμανικό αυτοκίνητο για να εχει υπεροχή. Να την εχει πιο μεγάλη κάπως.
Εν πάσει περιπτώσει, το κοινωνικό μίγμα πλέον ειναι νεοπτωχόπλουτο.
Ακόμα και το τράμ μου έμοιαζε να προχωρά απρόθυμα, πιθανόν μέλος του κινήματος "δε γουστάρω".
Και τέλος αποφάσισα να μπω σε μεγάλο κατάστημα αθλητικών ειδών γιατι χρειάζομαι ενα χειμερινό μπουφάν. Εκεί διαπίστωσα οτι Τρίτη βράδι ώρα 19:30' το προσωπικό του καταστήματος υπερτερούσε σε αριθμό αυτού των υποψήφιων πελατών μεσα στο  κατάστημα. Αλλα μπορεί και να μην ηταν όλοι πελάτες, ισως να ήταν ματάκηδες τιμών και την έβρισκαν με το να διαβάζουν στην ετικέτα οτι πχ ενα φανελάκι adidas κάνει 50 € και ενα φούτερ North Face κάνει 150 €. Σοκ και δέος.
Απ' εξω, η άλλοτε πολύβουη, πολυσύχναστη Λεωφόρος Βουλιαγμένης είχε την μισή κίνηση απ' οτι είχε πριν τρία χρόνια. Κάθε  φορά που περνάω απο βενζινάδικο, μού 'ρχεται να  κάνω το σταυρό μου. Ναός με ιερέα τον βενζινά, με θυμιατήρι τη μάνικα που σαν προϊστορικό πέος βενζινόσαυρου εκχύνει το θεϊκό υγρό μεσα στο αυτοκίνητο.
Και μετά, όσοι τυχεροί πιστοί του βενζινοθεού γονιμοποίησαν την μήτρα του οχήματός τους, ξεχύνονται σε δρόμους μισοάδειους, με πορτ μπαγκάζ μισοάδειο, με τσέπη μισοάδεια που θα γίνει άδεια στην επόμενη στάση στο ναό που πουλάει "και του πουλιού το γάλα".  Πάλι για πουλί μιλάει κι αυτος ο ναός. Πονηρά υπονοούμενα.

Μια ματιά στην τιμή απλής αμόλυβδης στις 24 Νοεμβρίου του 2008 σε κάνει να θυμηθείς οτι σήμερα με τιμή στα 1,745 το λίτρο,  είναι 72% ακριβότερη !
Και αυτό μεσα σε 4 χρόνια όπου μισθοί και συντάξεις εχουν μειωθεί πάνω απο 45% κατα μεσο όρο ενω ενα εκατομμύριο έλληνες δεν εχουν δουλειά !
Και γαμώ τις οικονομικές διασώσεις της  χώρας. Θα πάμε πολύ μπροστά,έχουμε μέλλον καλό #not

Ωχ-τώβρης

Kαλημέρα και καλό μήνα.

Ηλιοβασίλεμα κάπου στην Ήπειρο.

Απουσία απο το μπλογκ για λόγους προσωπικούς αλλά ταυτόχρονα και σε αναζήτηση διαφορετικών τρόπων έκφρασης, πιο άμεσων και λιγότερο χρονοβόρων.
Το blogging είναι κλασσικό πια δωμάτιο έκφρασης και παραμένει ο καλύτερος τρόπος να γράψεις και να μοιραστείς με όποιον περνά απο δω, μερικά  πράγματα.
Αμα δεν τα μοιράζεσαι, τότε μονολογείς.
Και ζούμε μιά εποχή που ενώ θα έπρεπε ο ένας  τον άλλο να ακούμε προσεκτικά, τόσο πιο πολλούς μονόλογους ακούμε και συνεννόηση δεν υπάρχει.
Κοινωνία σε παράκρουση.

Κοινωνία ανώριμη, επιφανειακή, βιαστική, ευκαιριακή, φοβική, συντηρητική.
Και σε κατάσταση ύπνωσης, γι αυτό και κάθεται αδρανής και περιμένει αυτόν που θα φωνάξει περισσότερο και θα τους ξεσηκώσει. Το πιάνεις το υπονοούμενο, δε χρειάζεται να το εξηγήσω.

Θα μου λείψει αυτη η μοναδική σου προφορά, ειδικά οταν μου εξηγούσες κάτι που δεν καταλάβαινα καλά. Κι αυτη η αγάπη σου για τον τόπο σου που τόσο μακριά φάνηκε προχτες, είναι κάτι που πολλοί απο μας δεν το 'χουμε.
Τελευταίο μας ποτηράκι τσίπουρο, οταν αναπαύτηκες στο κοιμητήριο του ορεινού χωριού που αγαπούσες. Το ξέρω οτι μου 'κλεινες το μάτι οταν έπινα το τσιπουράκι μου, σαν να μου 'κανες παρέα.
Την πιο ωραία κουβέντα την άκουσα απο μιά κόρη σου, προς τη μάνα, οτι έφυγες αλλα πρώτα χάρισες τρείς χαρές μοναδικές, τρία παιδιά, εγγόνια, κι έζησες όπως ήθελες, σε χρόνια δύσκολα επιβίωσες στραβά κουτσά στα βουνά, της πέτρας μάστορας και του βουνού αφέντης.
Εχε γειά.

Ο κόσμος δεν μιλάει

Ο κόσμος δεν μιλάει πιά.
Πνίγει τον πόνο του και προχωρά σκυθρωπός, μπριζωμένος.
Ο κόσμος δεν γράφει πιά.
Αρκείται σε κραυγές, σε μονόλογους και εύκολες κατάρες.
Ο κόσμος δεν διαβάζει πιά.
Αρκείται σε ατάκες και έτοιμα, γρήγορα μασημένα πράγματα. 
Οπως τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και μια πιασάρικη ατάκα πολιτικού.
Αλλο αν η ατάκα δεν ειναι πολιτική, αλλα είναι κραυγή κι αυτή.
Ο κόσμος δεν ερωτεύεται κάτι, κάποιον, πιά.
Μα αν δεν εισαι με κάτι ερωτευμένος, πώς ζείς ;
Ο κόσμος, δεν αντιδράει πιά.
Περιμένει τι θα πει η τηλεόραση, τι θα πει το κόμμα, κρατάει ομπρέλλα ενω στέκει γυμνός κι απροστάτευτος.
Ο κόσμος θέλει να αλλάξει τον κόσμο.
Αιώνιο απωθημένο αυτό κι όμως, πάντα στραβό δρόμο παίρνουμε.
Η στραβός είν' ο γιαλός.

η φωτογραφία ειναι δική μου, ο πίνακας όχι, αλλα θα ήθελα να τον εχω κάνει εγω.