All Inclusive με απ' όλα

'all inclusive'
Το άκουσα πρώτη φορά, το 2010 πριν το ζήσω κατα τύχη το καλοκαίρι του 2012
νοικιάζοντας δωμάτιο ως κανονικός πελάτης.
Το τουριστικό γραφείο υποσχέθηκε γενναία έκπτωση και παροχές, οπότε το
πήρα το πακέτο,  μή έχοντας ενημέρωση πως το  ξενοδοχείο στο οποίο θα
μείνω ειναι ενα τύπου all-inclusive.
Προορισμός, Ζάκυνθος, περιοχή Τσιλιβή,  Χοτέλ Τάδε.
Δωμάτιο με  θέα ενα κομμάτι θάλασσα  και την Κεφαλλονιά στο βάθος, απο
κάτω η μικρή πισίνα και μπαλκονάκι συν χώρο στάθμευσης πίσω.
Η άφιξη εκεί ήταν περιπετειώδης όχι ως διαδρομή αλλά  ως εξυπηρέτηση πελάτη.
Μία όμορφη στη ρεσεψιόν που δεν μιλούσε ελληνικά κάλεσε μία μεσήλικα
υπάλληλο που μιλούσε σπαστά ελληνικά, αλβανίδα μάλλον, να βοηθήσει με το
δωμάτιο, εξυπηρετική, η συγκεκριμένη υπάλληλος, η αλβανίδα.
Το δωμάτιο δεν ήταν κακό, ωστόσο παρατήρησα οτι ο κλιματισμός δεν κάλυπτε
ολόκληρο τον χώρο και οτι η πόρτα ήταν πολλάκις παραβιασμένη.
Δεξιά του μπαλκονιού υπήρχε μεγάλος  μετασχηματιστής της ΔΕΗ απο αυτούς
που ειχα διαβάσει οτι προκαλούν καρκίνους και αυτος ηταν ο  λόγος που έψαξα
να δω αν υπήρχε άλλο δωμάτιο. Δεν υπήρχε, αλλά ώσπου να το καταλάβω
αυτό, διαπίστωσα οτι ελληνικά μιλούσαν οι 2 απο τους 10 υπαλλήλους που
συνάντησα, την πρώτη μέρα. Ουτε καν υποφερτά αγγλικά.

Στη συνέχεια ρώτησα τον κωδικό του WiFi που ηξερα απο πριν οτι διαθέτει το
ξενοδοχείο. Νέα περιπέτεια γλωσσομάθειας και παντομίμας.
Χτύπησα κόκκινο οταν τελικά βρήκαν τον διευθυντή, εναν Γκιόργκι και αυτος
είπε πως η χρέωση για το WiFi ειναι 3,5 € η ώρα ! Υπολόγισα κάπου 2 ωρες την
ημέρα χρήση θα κόστιζε 7 € άρα για καθημερινή χρήση επι 14 μέρες θα είχα
επιπλέον συνολική επιβάρυνση 70 € ελάχιστο.

Το φαγητό ήταν μεσα στην τιμή, άρα ήρθε η ώρα του και εκεί διαπίστωσα οτι
κυκλοφορούσαν εκατοντάδες ξανθοί και ξανθιές που μιλούσαν γλώσσες οπως
ουγγρικά και πολωνικά, με ενα  βραχιολάκι στο χέρι και με αυτο έπαιρναν
δωρεάν μπύρα, αναψυκτικά και άλλα.
Ρώτησα που παίρνω τέτοιο βραχιόλι και κανένας δεν μιλούσε ελληνικά στο
ξενοδοχείο εκτός απο έναν Αλβανό που ήταν φιλικός και εξυπηρετικός.
Τα βραχιολάκια τα ειχαν μόνο όσοι ηταν του πακέτου all-inclusive δηλαδή
ειχαν έρθει απο τις πατρίδες τους με ενα τσάρτερ και με εξευτελιστικά
χαμηλές τιμές, περίπου τα μισά απο όσα έδινα εγω, είχαν δωμάτιο, φαγητό
εκδηλώσεις και δεν ξέρω τι ακόμα.

Ενιωσα απαίσια, όχι που είμαι έλληνας αλλά για το γεγονός στη χώρα μου δεν
αντιμετωπίζομαι τουλάχιστον ίσα με τους αλλοδαπούς τουρίστες.
Οι έχοντες βραχιολάκια, πολύ σπάνια εως ποτέ, δεν έβγαιναν εξω  απο το
ξενοδοχείο για καφέ ή μπαρ, ή φαγητό ή ψώνια άλλα εκτός απο κάποια πακέτα
νερό εμφιαλωμένο και ενα  φτηνό σουβενίρ για ενθύμιο.

Γύρω απο  τα ξενοδοχεία υπήρχε στημένο ενα  πανηγύρι που θυμιζε εποχές
του  "λεφτά υπήρχαν" με μπαράκια, φαγάδικα, μπυραρίες, μίνι γκολφ, καφέ και
φυσικά άμαξες με άλογα για βόλτα με το αζημίωτο.
Ολα αυτά περίμεναν να δουλέψουν με τους ελάχιστους Ελληνες και άλλους οι
οποίοι δεν ανήκαν στους προνομιούχους των all-inclusive hotels.

Η περιοχή Τσιλιβή είναι γεμάτη με ξενοδοχεία πολλά απο τα οποία ειναι
μεγάλα συγκροτήματα τελικά, αφου μια ξένη εταιρεία εχει αγοράσει το διπλανό
ξενοδοχείο και τα  γύρω οικόπεδα και εχιε επεκταθεί σαν μεγαθήριο.
Αυτα τα ξενοδοχεία δουλεύουν κατα κύριο λόγο με all-inclusive φτηνοτουρίστες
απο το πρώην ανατολικό μπλοκ και με προσωπικό που ζήτημα ειναι να ειναι το 10%
εξ αυτών έλληνες και άλλο ενα 15% να μιλάει ελληνικά τουλάχιστον.
Παρόμοιο σκηνικό υπάρχει και στα νότια της Ζακύνθου και στον Λαγανά, τον
περίφημο κόλπο της χελώνας Careta Careta. Ειδικά στον Λαγανά τα αναρίθμητα
μπαρ χάσκουν αδειανά σε εποχή κρίσης, αφου οι επενδυτές δεν υπολόγισαν οτι
θα ερχόταν μια κρίση τέτοια που δε θα μπορούσαν ουτε καν να πουλήσουν σε
λογική τιμή τις επιχειρήσεις τους.
Οι ομπρελλοξαπλώστρες ζουν και βασιλεύουν, ζητούν 8 € για ομπρέλλα σε πολλές
απο τις παραλίες. Σε μερικά δε παραλιακά καφέ με ξαπλώστρες στην παραλία
απαιτούν να παραγγείλεις φαγητό αλλιώς σε χρεώνουν άγρια για την ομπρέλλα,
άσχετα αν εχει πάρει ήδη καφέδες και πορτοκαλάδες και τόστ.
Μια ιδιότυπη μαφία του τουρισμού θέλει να αρπάζει όσα μπορεί χωρίς να τους
ενδιαφέρει αν θα ξαναπατήσεις εκεί !
Δυστυχώς οι επαγγελματίες του Τουρισμού ειναι κατα κύριο λόγο "αρπάχτρες"
χωρίς πλάνο άλλο παρά το να αρπάξουν τώρα ότι μπορούν και αύριο βλέπουμε.
Σε αυτούς κατατάσσονται και οι βαρκάρηδες που μεταφέρουν κόσμο να δει το
περίφημο "Ναυάγιο", τις χελώνες, τις σπηλιές και άλλα. Ελάχιστοι κόβουν
αποδείξεις και μόνο αν το ζητήσεις, δεν τους ενδιαφέρει να εξυπηρετήσουν
τουρίστες, αλλά να τσεπώσουν οσα μπορούν και να τα κρύψουν.
Η Ζάκυνθος ειναι ενα πανέμορφο νησί, με μοναδικής ομορφιάς πράγματα,
αλλά και με περιέργως υπερβολικά πολλά σήματα στάθμευσης "αναπήρων".
Παρόμοιο σκηνικό υπάρχει και σε άλλα νησιά αλλά και στη Χαλκιδική.
Παρόμοια αντιμετώπιση βρήκα και στην Σύμη, παλιότερα, το 1995, αλλά τότε
μόλις ειχαν αρχίσει τα τύπου all-inclusive υπήρχε κυρίως all-arpaxtres.

Το all-inclusive δεν με ενοχλεί και πολύ επειδή δεν  φταίει ο ξενοδόχος αν ο
κάθε ελληνάρας έκανε ψιλικατζίδικο, καφέ ή μπαρ απ εξω απο τα ξενοδοχεία
και πήρε άδεια για 60 ομπρέλλες στην άμμο. Δεν μπορεί κανείς να πει οτι κακώς
υπάρχουν τα all-inclusive, αλλά μπορεί να πει οτι κακώς οι υποδομές τουρισμού
είναι αυτές που είναι και πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία και σχεδιασμό, να
προσαρμοστούν στα νεα δεδομένα και να μην λειτουργούν με λογικές αρπαχτής.

Στο τέλος, δεν απαιτώ να εχω τρελά προνόμια επειδη ειμαι έλληνας τουρίστας,
όμως απαιτώ να σέβονται όλοι το γεγονός οτι με αίμα προσπαθώ να πληρώνω
μερικές μέρες διακοπών κάθε χρόνο για μένα και όχι για να πλουτίζουν όσοι
εκμεταλλεύονται αισχρά την ανάγκη για χαλάρωση και ψυχαγωγία άλλων.

Αν θα έπαιρνα ποτέ ενα all-inclusive ; Και το ρωτάς ; γιατι όχι.


ΥΓ.1. Το συγκεκριμένο ξενοδοχείο εχει καταγγελθεί στο Trip-Advisor απο
πολλούς πελάτες κυρίως Αγγλους, Γάλλους και Ελληνες.
ΥΓ.2. Σε όλο το Ιόνιο η παραβατικότητα και η αρπαχτή δεν έχουν πάρει χαμπάρι.
ΥΓ.3. Κανένας υπουργός Τουρισμού δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός απο το να
περιφέρεται στο εξωτερικό εις άγραν τουριστικού κεφαλαίου την ιδια στιγμή που
εντός Ελλάδας δεν θέλει να βάλει τάξη και σειρά.
ΥΓ.4. Επειδή ο Συριζα μας έχει πρήξει με την Βαβέλ δηλώσεων στελεχών του,
θα ήθελα πολύ να ξεκαθαρίσει τι θα κάνει με την παραβατικότητα και την
ευτελή υποδομή του Τουρισμού και ας αφήσει το all-inclusive ήσυχο γιατι δεν
ειναι Τουρισμός της προκοπής τα μαγαζάκια τύπου αρπαχτής.

Πλόες

Κάθε φορά που ανεβαίνω σε ενα πλοίο, εχω συναισθήματα που
ομολογώ είναι πολλά και περισσότερα απο αυτά που νιώθω οταν
μπαίνω σε αυτοκίνητο για ταξίδι, ή σε αεροπλάνο, ή  τραίνο.
[Ακόμα γράφω με αλφα γιώτα το τραίνο.]
Η ράμπα του πλοίου, η αναμονή, ο κόσμος που σαν κι εμένα πηγαίνει
σε νησί ή απλά απέναντι, πόσην ώρα θα τρώμε την αρμύρα και τον
αέρα πάνω στο πλοίο, αν θα μας βρει θαλασσοταραχή, αν θα πεινάσω,
αν θα νυστάξω, τι να διαβάσω στη διαδρομή, αν θα δω δελφίνια, πώς
θα είμαι οταν φτάσουμε, πόσους καφέδες να πιώ,
αν ξέχασα κάτι [μόνιμη η αίσθηση οτι κάτι ξέχασα],
αν θα γνωρίσω κάποιους στη διαδρομή, ναι, αυτο ειδικά οσες φορές
εχει συμβεί ήταν ενδιαφέρον και σε περιπτώσεις που οι νέες γνωριμίες
ήταν ντόπιοι ή με καταγωγή απο τον προορισμό μας, βοήθησαν να
μάθω  πράγματα, να διευκολυνθώ κατα τη διαμονή εκεί και με κάποιους
κρατήσαμε επαφή και μετά.
Δε θυμάμαι να εχω φοβηθεί ποτέ μέσα σε πλοίο, κι εχω πέσει σε εννιάρι
μεσοπέλαγα νύχτα, σε οχτάρι με μικρό πλοίο στο Ικάριο πέλαγος, και σε
ενα άλλο παλιό καράβι που έγερνε κιόλας !
Πάντα περνάω ώρες έξω, να αγναντεύω τη θάλασσα, τους γλάρους που
μας συνοδεύουν, να αναρωτιέμαι ποιό τάχα νησί ειναι αυτο που τώρα
περνάμε απο κοντά του ; Η Μήλος ; η Τήνος ; α, αυτο ειναι η Σίφνος
κι απέναντι στο βάθος η Φολέγανδρος, κοντά φαίνεται, πέντα κουπιά δρόμος.
Δεν υπάρχουν πινακίδες σήμανσης στη θάλασσα, ετσι δεν μπορείς να εισαι
απόλυτα σίγουρος ποιά στεριά κοιτάζεις.
Ρώτησα μιά φορά στη διαδρομή απο Ρόδο για Κάλυμνο, εναν του πληρώματος
του πλοίου ποιά νησάκια ειναι αυτά στο βάθος, πίσω απο την Ψέριμο.
Μου απάντησε οτι ειναι τούρκικα, και αυτο συνέβη πολλά χρόνια πριν
συμβούν τα γεγονότα που συνέβησαν... τα νησάκια ήταν τα Ίμια.
Ορισμένα μέρη με εντυπωσιάζουν τόσο που θέλω να κατέβω εκεί και να
μείνω σχεδόν για πάντα, να φύγω, να αλλάξω ζωή σε βαθμό που να μπορώ να
βλέπω τη ζωή  μου να κυλά καθημερινά σαν ζωή και όχι σαν υποχρέωση.
Ετσι, δεν ειναι λίγες οι φορές που περνώντας το πλοίο σχεδόν ξυστά  απο ενα
νησί, θέλω να βουτήξω και να κολυμπήσω ως έξω, αφήνοντας τα πάντα.
Δεν είμαι τόσο θαρραλέος για να το κάνω, ούτε τόσο βλάκας, αλλά ξέρω
οτι τα καλύτερα πράγματα ήρθαν εκει που δεν το περιμέναμε, και οτι σαν
ενθουσιώδης και παρορμητικός έχω κάνει διάφορα τρελά,  αλλά οταν δεν
έχεις λίγη λογική να σε συντροφεύει, τότε κάνεις χοντρές μαλακίες.
Κι αυτοί οι γλάροι, βαλτοί είναι να τονίζουν το ταξίδεμα σε βαθμό που σε
απογειώνει απο την πραγματικότητα και δεν εχω ιδέα αν αυτοί με ζηλεύουν
που πατάω στη γή, αλλά εγω σίγουρα τους ζηλεύω που σχίζουν τον αέρα
απο  πάνω απο το απέραντο μπλε του Αιγαίου.

* Φωτογραφία απο την Σύρο το 2013
Άποψη της βόρειας και δυτικής πλευράς  του  νησιού απο το πλοίο.

Στο Ζάντε

Ζάκυνθο πήγα.
Το ψιλομετάνιωσα, ξόδεψα λίγο παραπάνω απο όσο ήθελα, αν και όχι κακή επιλογή το νησί αυτό. Ειχα ξαναπάει τον Μάη του 1981 και περίμενα να βρω κάτι γνωστό, μα η έκπληξη ήταν ακριβώς αυτή, τίποτα γνώριμο δεν είδα.

Τότε ειχα μείνει 3 μέρες μόνο, είδα την πόλη βασικά και τη Μπόχαλη, τώρα περισσότερες μέρες έμεινα και είδα όλο το νησί σχεδόν. Και κάτι μικρά νησάκια.

Φέτος η χελώνα caretta caretta ειχε την τιμητική της.
(Θα περίμενε κανείς να δει και ζακυνθινούς tyfletta tyfletta.)

Το '81 δεν είχα πάρει χαμπάρι γι αυτη τη χελώνα και φυσικά τότε ο Λαγανάς ηταν ενα κάπως ήσυχο θέρετρο θα έλεγες. Σήμερα ειναι ενα "γίνεται-της-πουτάνας" εχει πάθει Φαληράκι Ρόδου και Κάβο, αν θυμάσαι φίλε μου τον Κάβο στην Κέρκυρα το '90.
Πολλά μαγαζιά, βαβούρα, κλαμπάκια, μουσικές, μπραζίλιαν κώλοι και κόσμος που γυρνάει ολη μερα εξω. Κόλαση. Δεν ειμαι εγω γι αυτά θέλω ησυχίες και όχι πάρτι με το ζόρι. Μα δε θέλω ρε, αφου Μύκονο δεν εχω πάει δε στο'πα ; Το 'πα. Κι ούτε θα πάω μάλλον ποτέ.
Η Ζάκυνθος, το Ζάντε, η πρωταθλήτρια  μαζι με τη Χίο σε τυφλούς-μαϊμού, διαθέτει κάμποσες θέσεις πάρκιν αναπήρων, τυφλών και "τυφλών".
Ετσι, μερικές φορές δεν έβρισκα να παρκάρω αλλα εντάξει το πήγαινα πολύ παρακάτω και κάπου το ΄χωνα το αμάξι. Σώο το 'φερα πίσω.

Στο λιμάνι το πρώτο που βλέπεις ειναι ο ναός του Αγίου Διονυσίου και ο άλλος ο μικρός παλαιός του Αγ.Νικολάου, μπροστά  απο το καφέ "Κόκκινος Βράχος".
Ο Αγιος Διονύσιος ειναι απο τους λίγους αγίους που μου εμπνέει σεβασμό μαζι με τον Αη Γιάννη το Ρώσο στην Εύβοια. Ξέρεις οτι με τους παπάδες δεν τα πάω καλά και τους έχω έτοιμη μια επόμενη ανάρτηση όπου θα χαρώ να μπεί παπάς να σχολιάσει.
Η  Μπόχαλη εχει πανέμορφη θέα απο κει ψηλά αλλα μείνε μακριά απο τα μαγαζιά που λειτουργούν εκεί. Aμα θες πάγαινε κάτσε εγω νίπτω τας χείρας μου.
Πλακώθηκαν έμαθα και μεταξύ τους μιά μέρα για τα τραπεζοκαθίσματα.

Η πόλη ειναι αρκετά ωραία, εχει βασικά εναν πεζόδρομο με μαγαζιά, φαγάδικα, καφετέριες και εμπορικά. Το βράδι η κίνηση πέφτει στην πλατεία Σολωμού.
Το Δημοτικό ανοιχτό θέατρο λίγο πιο πάνω προς Μπόχαλη, φιλοξενεί συχνά παραστάσεις.

Αν  πας στο Τσιλιβή ή στο Αργάσσι θα νομίζεις οτι μεταφέρθηκες χρόνια πίσω σε εποχές ευμάρειας που το ποτό έρρεε άφθονο και χρήμα υπήρχε για να μεθάει ο κόσμος και να τα κάνει λαμπόγυαλο. Πολλά μαγαζιά, μπαρ, και φαγάδικα, μίνι-γκολφ, Ιρλανδέζικο, ασιατικό, πιτόγυρα, με καραόκε, με ζωντανή μουσική και τα ρέστα. Πήγα δυό φορές σε κάποια απο αυτά ετσι για τζέρτζελο κι επειδή είχαν την αγαπημένη μoυ μπύρα GUINNESS :

Ανατολικά στο μέσο του νησιού, παραλιακά ειναι οι Αλυκές και ο Αλυκανάς.
Απο εκεί κάτι απατεώνες μας πήραν να μας πάνε στο περίφημο "Ναυάγιο" αυτη τη θεϊκή παραλία που νομίζεις οτι δεν υπάρχει, οτι είναι οπτασία. Μας πήγαν, έφυγαν μετά απο 5' λεπτά και δεν μας κατέβασαν στην παραλία με τη δικαιολογία οτι ειχε 7 μποφώρ !!!! [ 3 με 4 είχε] κι εκτός αυτού στα @@ τους για τους έλληνες αφου ειχαν γεμίσει τη βάρκα με οτι Σερβο-Πολωνο-ουκρανούς υπήρχαν. Μια πολωνή επάνω ηταν κούκλα και την χάζευα. Μέχρι που ξέρασε κι αυτή οπως οι περισσότεροι επιβάτες. Οχι, ο Τζον δεν ξέρασε.

Ναι, τα χρώματα είναι φανταστικά, και το μέρος εχει πολλή θετική ενέργεια.
Αμα πας Ζάκυνθο, βρες σοβαρό γραφείο να σε πάει Ναυάγιο και μη πιστεύεις απατεώνες, πάρε ενα καλό τουριστικό γραφείο σαν αυτό.

Νότια, το νησί εχει δυό χερσονήσους, προστατευόμενες περιοχές ωοτοκίας της χελώνας στο μεγαλύτερο μέρος τους. Η δυτική χερσόνησος διαθέτει εκπληκτικές, ονειρεμένες, θεϊκες παράκτιες σπηλιές, τι παράκτιες δηλαδή, γκρεμίλα μεχρι τη θάλασσα και στο τέλος σπηλιές. Απίθανος τόπος. Να πας.
Μας πήγαν με βαρκάκι να δούμε χελώνες, υπέροχο ήταν αυτό και μετά στις σπηλιές στο Κερί, απίθανα ήταν. Ο Τζονάκος έκανε βουτιές απο το σκάφος σα μικρό παιδί, μέσα στα διάφανα νερά στη σκιά των θεόρατων βράχων σε κείνη τη μεριά του νησιού.
Μετά μας πήγε Μαραθονήσι, ενα μικρό νησί στην αγκαλιά του κόλπου του Λαγανά,  όπου γεννάει η καρέττα καρέττα, για μπάνιο. Δεν κατοικείται και φυλάγεται απο το Λιμενικό. 
Η ανατολική χερσόνησος προς Βασιλικό, καταλήγει στην υπέροχη παραλία του Γέρακα πριν απο το Πόρτο Καμίνια, το Πόρτο Ρόμα και άλλα όμορφα μέρη.
Η παραλία του Γέρακα προστατεύεται αφου η χελώνα πηγαίνει εκει και γεννάει αυγά.
Με τη δύση του ήλιου εξαφανίζονται οι πάντες απο την παραλία για να μην ενοχλήσουν τη χελώνα.

Οι κλέφτες έμποροι της άμμου ζητούσαν 8 € για να νοικιάσεις ομπρέλλα-ξαπλώστρα για μία ωρα και κάτι. Δεν πλήρωσα φυσικά και κουβάλησα δικιά μου ομπρέλλα.
Η αλήθεια ειναι οτι η χελώνα μάλλον προτιμάει τις πολύ ζεστές παραλίες με ιδιαίτερα λεπτή άμμο, όπως στο Καλαμάκι και στον Γέρακα.

Το οδικό δίκτυο εχει φτιαχτεί απο απόγονο του Δαίδαλου, στάνταρ πράγματα, ή αλλιώς απο διαταραγμένο ψυχικά τύπο ο οποίος νόμιζε οτι γουστάρουμε να φέρνουμε βόλτες σαν τις άδικες κατάρες για ώρες καίγοντας την πολύτιμη βενζίνη μας των 1,78 € το λίτρο. Διαδαλώδες δίκτυο δρόμων, με το δυτικό μέρος να διατρέχεται απο εναν κύριο άξονα ως τις Βολίμες και ως την άκρη στο "Φανάρι" , ορεινό και δασώδες αν και θα ηταν πιο δασωμένο το μέρος αν δεν καιγόταν κάθε τόσο. Φέτος πήρε φωτιά  στον Αγαλά, δυτικά-νότια.
Ο λαβύρινθος των δρόμων σου παρέχει την ευκαιρία να γνωρίσεις το νησί αλλα και την ευκαιρία να αναρωτηθείς μήπως εισαι μαλάκας και χάθηκες ξανά. Ασε που τρώς πολλή ωρα μεχρι να βρείς τον προορισμό σου ακόμα κι αν πας στο σωστό δρόμο γιατί θα πάρεις λάθος δρομάκι λίγο πριν φτάσεις.

Οι θάλασσες της Ζακύνθου ειναι το μεγάλο της ατού.

Οποιος θέλει καθαρές, διάφανες θάλασσες με υπέροχα χρώματα, να πάει εκεί.
Εγγυημένα το νησί με την πιο καλή θάλασσα, απο οσα εχω  πάει ... χμ εχω πάει σε 25 νησιά, μικρά και μεγάλα,  τα Κουφονήσια με εντυπωσίασαν, η Χίος πολύ καλή, η Αστυπάλαια πολύ καλή, η Μήλος άριστη θα 'λεγα, αλλα η Ζάκυνθος εχει παντού πολύ ωραία θάλασσα με υπέροχο χρώμα ακόμα και μεσα στο λιμάνι ενα τυρκουάζ απίστευτο χρώμα στα νερά.
Και είναι μεγάλη, αρκετά μεγάλο νησί.

Tip : 
αν θες Ιντερνετ,πάρε "on the go" γιατι τα ξενοδοχεία χρεώνουν 3,5 € την ώρα ή 84 € την ημέρα, δεν υπάρχει θεός.
Tip 2 :
Συνιστώ ανεπιφύλακτα να πάς στο Πόρτο Καμίνια μετά το Αργάσσι προς Βασιλικό.

Γιατι αυτός κι όχι εγώ ;

Στην Ελλάδα του κινήματος " γιατί αυτός κι όχι εγώ ", κάποιες φορές ειναι ολοφάνερο το γιατί εκείνος και όχι εσύ φίλε μου ;)  Κάποιες φορές κάποιοι ξεχωρίζουν επειδή πραγματικά αξίζουν.

Το "ΝΗΣΟΣ ΧΙΟΣ" μόλις πέρασε τη νησίδα Βενέτικο

Ταξίδεψα με πλοία της Hellenic Sea Ways και αυτό συνέβαλλε σε καλές διακοπές, ειδικά αν σκεφτώ τα πλοία άλλων εταιρειών που εχω ταξιδέψει.

Καθαρά και γρήγορα πλοία, καταρτισμένο προσωπικό, επαγγελματική αντιμετώπιση, συνέπεια, αμεσότητα, άνεση και ευχάριστο ταξίδι. Και το Wi-Fi δουλεύει εν πλώ !
Οσοι απασχολούνται στην HSW δείχνουν καλά καταρτισμένοι και έτοιμοι να βοηθήσουν.
Συνιστώ σε όλους να επιλέγουν μια εταιρεία σαν αυτή για να ταξιδεύουν στις θάλασσές μας. Οχι, δεν ειναι διαφήμιση, απλά αισθάνομαι οτι οφείλω να πω ενα μπράβο σε εποχές που παντού διαβάζει κανείς κατάρες και μίρλες :)
Με άλλη εταιρείας φέτος, το πλοίο εκτός απο καθυστέρηση άφιξης 1 ωρ. 25' λεπτά ( !!! ) έγερνε κιόλας και μάλιστα πολύ. Ισως 8-10 μοίρες. Πήγαινε ανεξήγητα αργά και μου είπαν οτι δεν ειναι πρόβλημα το οτι γέρνει ! Ο χώρος για τα αυτοκίνητα μύριζε άσχημα και το μόνο καλό που βρήκα ηταν τα φρέσκα σωστικά μέσα του πλοίου και το φιλότιμο προσωπικό. Πάλι καλά.
Με αυτη την εταιρεία  εχω ξαναταξιδέψει στο παρελθόν, με παράπονα διάφορα.
Δεν κάνω δυσφήμιση, οπως ούτε και διαφήμιση.
Το καλό πρέπει να λέγεται και να προσπαθούμε όλοι να βελτιωθούν όλα όσα μας πουλάνε, ... ακριβά, καθώς οι τιμές ακτοπλοϊκών  παραμένουν πολύ ψηλά, ιδίως για τα οχήματα ( πχ Χίος-Πειραιάς 83,50 € το αυτοκίνητο, 35 € ο επιβάτης )

Φούρνοι Κορσεών, στο λιμάνι

Πάς κάπου στις διακοπές σου για φαγητό και τρώς καλά, οχι ακριβά και σε σερβίρουν με γνήσιο χαμόγελο, χιούμορ και χαλαρή διάθεση. Στο τέλος, σου κόβουν απόδειξη.
Πάς αλλού και σε σερβίρουν μέτριο φαγητο, ακριβό και με διάθεση λίγο "παράτα-μας", σου δίνουν ενα χαρτί που δεν ειναι απόδειξη, τη ζητάς και σου λένε οτι χάλασε η μηχανή.
Ποιόν θα διάλεγες για να ξαναπάς ;
Να γιατι αυτός κι όχι εκείνος :)

Χαλκιδική, Σιθωνία, σε beach-bar

Πάς για καφέ σε beach-bar και ο καφές ειναι όχι τόσο καλός, ακριβότερος απο αλλού, και η παραγγελία αργεί. επιπλέον σου χρεώνει ομπρέλλα-ξαπλώστρα. Δεν έχουν τασάκια και η άμμος ειναι γεμάτη αποτσίγαρα.
Πάς αλλού με καλό καφέ που έρχεται γρήγορα, το σέρβις ειναι πολύ εξυπηρετικό, η ξαπλώστρα ειναι τσάμπα και ο καφές 0,50 € φτηνότερος. Εχουν τασάκια αλλα και καθαρίζουν συχνά.
Σε ποιόν θα ξαναπήγαινες ;
Να γιατί αυτός κι οχι εσύ :)

Θύμαινα

Παραλία στην Θύμαινα απέναντι απο τους Φούρνους Κορσεών.
Να  γιατί.... ΕΛΛΑΔΑ !

To άλμπουμ

Πήρα ενα μικρό παλιό άλμπουμ με φωτογραφίες.
Τις ξεφύλισσα σαν να 'θελα να μιμηθώ εκείνη τη στιγμή που λένε οταν φεύγεις, πως περνά η ζωή σου όλη απο μπροστά σου. Δεν ξέρω αν ειναι αλήθεια αλλα θα το μάθω κάποτε και εγω.

Στις πρώτες φωτογραφίες ειναι φίλοι και φίλες που τραγουδάμε ολοι μαζι και χορεύουμε στο σπίτι που έμενα τότε στο Παγκράτι. Ενα ώπα χοροπήδηξε μέσα μου.
Μετά ειμαι εγω με μιά φίλη να παίζουμε τάβλι κατάχαμα, απόγευμα στο Λυκαβηττό.
Ρίξε μια ζαριά καλή, και για μενα βρε ζωήηηη ... χαχαχ, το χορεύαμε αυτό.
Μετά πάλι εγω  και το παλιό μου το αμάξι, το πρώτο μου.
Μετά κατι φωτογραφίες φίλων σε βόλτα στην Καστέλλα στον Πειραιά ενα μεσημέρι.
Με τους ίδιους φίλους είχα πάει στον Πόρο εκδρομή κάποτε και η επόμενη φωτογραφία δείχνει δύο απο αυτούς να παίζουν τάβλι πάνω στην παραλία, δυο μέτρα απ' το κύμα.
Δυό ζευγάρια κάτω απ τις ομπρέλλες, εγω με μια Ολλανδέζα δίπλα σε ενα σκάφος, ο Πόρος, δυό παλιές γνωστές πάνω στο κύμα ποζάρουν, μετά εγω, πάλι εγω με κάτι φίλους, πάλι εγω με φίλο, μιά φωτογραφία της Αθήνας απο τον Υμηττό, μετά 6-7 απο κάμπινγκ στη Χιλιαδού το 1994 -πολύ τρελά είχαμε περάσει- μετά πάλι εγω με ενα σκυλάκι, α, να και μια που παίζω μπάσκετ, χοχο καλός ήμουν τότε.
Ωπα, να και οι φωτογραφίες απο το τριήμερο ξεπέταγμα στη Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβρη του '95, σαν να χουν περάσει αιώνες μου φαίνεται.
Το άλμπουμ τελειώνει με φωτογραφίες  απο Απόκριες  του 2000 και μετά πρέπει να το κλείσω.
Οι στιγμές διαρκούν όσο και το πέσιμο του κλείστρου της φωτογραφικής μηχανής.
Οσο δυό ανάσες, όσο να τυπωθούν στο μυαλό και την καρδιά.
Ισως απο ματαιοδοξία να κρατήσω ζωντανές όσες περισσότερες στιγμές της ζωής μου μπορώ, εχω μαζέψει πάνω απο 5.000 φωτογραφίες τυπωμένες και πάνω απο 8.000 ψηφιακές ... πόσα κλικ, πόσες αποθηκευμένες μνήμες κι ομως κάνω προσπάθεια για να μπορέσω να θυμηθώ πώς ήταν ο ήχος του γέλιου όσων εικονίζονται, πόση ζέστη ειχε εκείνη την ωρα ή πόσο κρύο, πώς μύριζε γύρω, τι άλλο ακουγόταν, τι ακολούθησε μετά απο το τράβηγμα της κάθε φωτογραφίας.
Ο κάθε ενας ειναι κι ενα ξεχωριστό και μοναδικό άλμπουμ ο ίδιος που ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να το ξεφυλλίσει όλο, ως το τέλος ...

Στα Μετέωρα

Οσες φορές κι αν εχω πάει στα Μετέωρα, δεν παύω να εκπλήσσομαι απο την γιγαντοσύνη της φύσης και να αναρωτιέμαι ποιά καλλιτεχνική διάθεση σμίλεψε αυτούς τους ογκόλιθους πάνω απο τον κάμπο της Καλαμπάκας, μπροστά στην Πίνδο και την Χασιά.
Ενα μεσημέρι φέτος το καλοκαίρι ανέβηκα πάλι εκει, αρχές Αυγούστου με καύσωνα.

Δεν με ένοιαζε, μούσκευα ολόκληρος μα κάτι μου έλεγε 'προχώρα, εδω περπάτησαν πρόγονοι, χιλιάδες χρόνια πριν, περπάτα κι εσυ και πάρε απ' τον αέρα αυτόν εδω τον αρχαίο'.
Oι δρόμοι καίγανε στους 38° C και το κλιματιστικό του αυτοκινήτου δούλευε στο φούλ, ενώ έξω άνθρωποι φορώντας καπέλλα, αντηλιακό, με ενα μπουκάλι νερό στο ενα χέρι, ανέβαιναν ψηλά στους βράχους ή κατέβαιναν απο εκεί. Οπου υπήρχε σκιά, εκει κατευθύνονταν για λίγες στιγμές ανακούφισης μεσα στο λιοπύρι. Οταν βγήκα και περπάτησα λίγο κι εγω, έψαχνα κάθε 2 λεπτά να βρώ σκιά :)
Το αυγουστιάτικο μεσημέρι επέμενε να δείχνει ελκυστικό  και να θέλει να σε κάνει να ξεχάσεις την ανυπόφορη ζέστη, αλλα αυτό που σε κάνει να την ξεχάσεις ειναι στην πραγματικότητα, αυτοί οι γίγαντες που νομίζεις πως θα ξυπνήσουν και τότε θα εισαι στο έλεός τους. Οχι, δεν θα 'λεγα οτι ειναι τρομακτικοί, αλλα σίγουρα ειναι τόσο επιβλητικοί που δεν σταματάς στιγμή να σκέφτεσαι πώς στο καλό γεννήθηκαν και γιατί.
Οι επιστήμονες δεν εχουν οριστικά αποφασίσει για το πώς δημιουργήθηκαν αυτοί οι θεόρατοι βράχοι, μα σίγουρα ειναι πολύ παλιοί, με ηλικία εκατομμυρίων ετών.
Τα μοναστήρια που βρίσκονται πάνω σε πολλούς απο τους βράχους ειναι όμορφα και ενδιαφέροντα απο ιστορική και αρχαιολογική σκοπιά. Απο θρησκευτική σκοπιά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Αλλωστε τα μοναστήρια αυτά άκμασαν κυρίως την εποχή της τουρκοκρατίας κι ίσως αυτό λεει πολλά για την σχέση του κλήρου με την ιστορία του τόπου. Οτι δηλαδή έπαιξε ρόλο αρνητικό, σε αντίθεση με όσα διδάσκουν στα σχολεία, στα παιδιά μας. Οπότε θα τα σιχαθώ, με συγχωρείς.
Είναι μιά ακόμα ελληνική ομορφιά που αξίζει να την επισκεφτεί κανείς αλλα και να την εξερευνήσει, καθώς η περιοχή των Μετεώρων απλώνεται σε μεγάλη έκταση και κρύβει πολλές φυσικές ομορφιές.

* μερικές ακόμα φωτογραφίες, ΕΔΩ

ΗΛι0ΒasιλΕμΑτα

Φαίνεται πως το ηλιοβασίλεμα, το τέλος της ημέρας, μας θυμίζει οτι όλα εχουν ενα τέλος.
Εκείνο το ρομαντικό συναίσθημα μας κατακλύζει κάθε φορά μπροστά στα χρώματα της δύσης. Ειναι που κάθε μερα που περνάει, αυτο το αδυσώπητο τέλος της ημέρας χαράζει ακόμα μία γραμμή στον τοίχο της ζωής. Κι αυτη θα τελειώσει κάποτε, το ξέρουμε, άσχετα πόσο έτοιμοι νομίζουμε οτι είμαστε γι αυτό.
Ειναι τελεσίδικο.
Ολα θα καταλήξουν σε ενα σβήσιμο των χρωμάτων, οπως αυτο που ακολουθεί ενα όμορφο ηλιοβασίλεμα. Ως τότε απολαμβάνουμε οτι έχουμε, οτι αγαπάμε, οτι μας αγαπάει.

Προσοχή Πινακίδες

Κόρινθος - Πάτρα, αρχές του έτους.
Εθνική οδός, γνωστή καρμανιόλα.

Χιλιομετρική θέση χ. Πινακίδα τεράστια σε χρώμα πράσινο φωσφοριζέ με μεγάλα γράμματα :

ΠΡΟΣΟΧΗ - ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ 3 ΧΙΛΜ.

( Αμαν Παναϊα μ' τι κίνδυνος ω μάη γκώντ ; Διαθήκη δεν πρόκαμα να κάνω )

6 χιλιόμετρα μετά, άλλη πινακίδα ίδιου τύπου :

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΤΕ ΣΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ

( Σώπα ρε δε το ξερα ! )

8 χιλμ μετα, κι άλλη πινακίδα :

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ
( Δηλ. ακόμα πιο μεγάλος ή απλά μεγάλος ; )

2 χιλμ μετά, κι άλλη !

ΠΡΟΣΟΧΗ

ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΙΛΜ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

( Προφανώς μετά απο αυτά είμαστε ασφαλέστατοι, μπορούμε να κάνουμε μαλακίες )

Άλλα 6 χιλμ μετά, άλλη μια και για ενίσχυση μια ακόμα ολόϊδια στα συν 2 χιλμ ακομα :
Εχουνε στυλ δε μπορώ να πώ, σχεδιαστικά ειναι για βραβείο Tampela Awards.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

( εχω ήδη αρχίσει να αισθάνομαι οτι μου λένε φωναχτά ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΕΓΑΛΕ ΜΑΛΑΚΑ )

Δεν τελειώσαμε ακόμα. Συν άλλα 7 χιλιόμετρα και να κι άλλη :

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑ
Θαυμάζω ήδη το μεγαλείο τους στην χρήση της πολυσύνθετης ελληνικής γλώσσας.

Αντε να φτάσω στο Ριο και να δεις που θα με αποζημιώσουν επειδη κατάφερα να περάσω όλους αυτούς τους μεγάλους κινδύνους ! Μπορεί και να με αφήσουν να περάσω την Ριογέφυρα τσάμπα.

Αλλα 7 χιλιόμετρα πέρασαν ψάχνοντας τον μεγάλλλο κίνδυνο και να κι άλλη πινακίδα :

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΙΛΜ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Ντάξ δύο ειναι, θα περάσουν, μετά θα μαστε safe και ωραίοι, ε ; Ε ; ... ναι, πες ναι.

Φάνηκε να ησυχάζουμε αλλα φεύ ! Κι άλλη γλαμουράτη πινακίς στα 31 χιλμ.
Δηλ μετα απο 2 επικίνδυνα και 29 ασφαλή χιλιόμετρα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 3 ΧΙΛΜ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Δηλαδη σαν να μου φωνάζει : Εδω κάπου θα σκοτωθείς, ήρθε η ωρα σου φίλε οδηγέ, στο χα πει.
Πού θα πάς, δε θα σκοτωθείς οδηγέ ; Οχι που θα μας βγάλεις εμάς λάθος οδηγέ χεχεχε ...
Γκρρρρρρρρρρρρ ..... σταδιάλα λέμε Τροχαία και μαλακίες !

Οοοοχι... δεν τελειώσαμε, αμε, φροντίζουν για την ασφάλειά μας ! Αμ πώς ;

Στα 4 χιλμ απο κει έχουμε νεα προειδοποίηση ( μας τα παν, δεν μας τα παν ; )

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΤΕ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΙΛΜ

Καλά, θα ΄κάτσω πίσω απο τη νταλίκα.

Πάνω που χω συνηθίσει με τα ανέκδοτα της Τροχαίας, να κι άλλη στα άλλα 11 χιλμ :

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ !

Ναι, ο κίνδυνος ειναι ασφαλώς τα μυαλά στην Τροχαία και στο Υπουργείο δε ξερω πού πάρθηκαν οι αποφάσεις για τοποθέτηση τόσων πολλών τέτοιου είδους σημάνσεις που το μόνο που καταφέρνουν ειναι να τρομοκρατούν τον κόσμο.

Ενας τρομοκρατημένος οδηγός ειναι πολυ πιθανό να κάνει σφάλμα απο την ταραχή του και ετσι θα εχει ερθει το αντίθετο αποτέλεσμα απο αυτό που επιδιώκει η πινακίδα.
Επιπλέον με τόσο γκαντέμιασμα αναρωτιέται κανείς πόσους πήραν στο λαιμό τους.

Αντι σαν Κράτος να έχουμε σωστούς δρόμους, σωστές σημάνσεις και σωστή κυκλοφοριακή αγωγή, βάζουμε μπαμπούλες πινακίδες και είμαστε οκ. Πετάμε και δύο μπλόκα με ραντάρ ( στην ευθεία φυσικά ) να πιάσουμε και κάμποσους που πάνε με +5 απο το όριο ταχύτητας και κονομήσαμε, μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι.
Επιπλέον και εγω δεν ξέρω πόσα εχω δώσει για διόδια σε αυτον τον δρόμο που εγω τον κάνω 4-5 φορές το χρόνο μόλις. Βάλε αυτούς που τον κάνουν κάθε μερα και σκέψου οτι για τέτοιον δρόμο πληρώνουμε κιόλας !

Συμπέρασμα, τα χρήματα των διοδίων δεν πάνε σε δρόμους αλλα σε τσέπες, σε πινακίδες και σε γνωστούς άγνωστους σκοπούς. Ετσι για τα μάτια ρίχνουν πότε πότε μια νέα άσφαλτο και ξαναβγάζουν το μπατσικό με το ραντάρ. Κι εγω πρέπει να ανεχτώ την κακογουστιά τους και τον βλαχοτσαμπουκά του τροχόμπατσου και να φτάσω στον προορισμό μου με πολύωρη καθυστέρηση και με τα νεύρα σπασμένα.

Είστε για μούτζες.

Eδεσσα - καταρράκτες

"Προς Βάτερφαλλς" μου είπε ο ντόπιος, θα πάς. Δεν κατάλαβα γιατι τους είπε ετσι.

Eδεσσα, ενας τόπος που δεν ητανε ποτέ στο δρόμο πάνω κι έπρεπε επίτηδες να κόψω κατα εκει, να δω τους Καταρράκτες και το μέρος.
Εντυπωσιακό, όσο και μοναδικό. Περίμενα να δω κάποιο ρυάκι με 1-2 μικρά καταρρακτάκια αλλα ειδα πολυ νερό, πολυ πράσινο και μια πόλη που νόμιζα πεδινή, να ειναι, αντίθετα, σκαρφαλωμένη κάπου ψηλά.


Ολο το μέρος έχει πολύ πράσινο.
Τα νερά πέφτουν δυνατά, με ορμή κι απο ύψος και σε πιτσιλάνε και λίγο.
Ειναι να απορείς πού βρέθηκε τόσο νερό.
Eγω απόρησα και για το πού καταλήγει τόσο νερό. Δεν έμαθα.
Γενικότερα η Εδεσσα ειναι ωραίο μέρος και θα συνιστούσα σε όποιον δεν εχει πάει, να περάσει μια βόλτα. Απο Θεσσαλονίκη δεν ειναι μακριά και μπορεί κανεις να πάει Σαββατοκύριακο και να συνεχίσει αν θέλει για Φλώρινα ( 110 χιλμ. απο Εδεσσα ) και Καστοριά - Πρέσπες.

Τότε και τώρα. Καβουρότρυπες

Αύγουστος 1995 - Ενα παραδεισένιο κομμάτι θάλασσας και γής, με τα πεύκα να φιλούν το κύμα απο πάνω.

Ιούλιος 2000 - Οι Καβουρότρυπες ( Πορτοκάλι ) βρίσκονται πίσω απο αυτην την παραλία, του Πλατανιτσίου.
Ιούλιος 2004 - μπροστά απο το κομμάτι της παραλίας για "γυμνιστές".



2005 - H γοργόνα σκαλισμένη στο βράχο απο εναν μεσήλικα που όλη μέρα σκάλιζε. Τον έβλεπα κι ήθελα να του μοιάσω. Ειπαν μετά, πως τότε ο γλύπτης ειχε καρκίνο. Τον νίκησε, τον ξαναείδα την επόμενη χρονιά. Εμαθα πως κάποιοι ντόπιοι γκρίνιαξαν οτι το άγαλμα "χαλάει το τοπίο" ! Εγω λέω πως το μυαλό τους εχει χαλάσει...

2008 - Πήρε φωτιά το πιο όμορφο μέρος ... αφάνταστη λύπη και οργή.
Αν δεν την ειχαν περιορίσει με έγκαιρη επέμβαση μπορεί να θρηνούσαμε όλη τη Σιθωνία σχεδόν τώρα ! Εκαιγε για πάνω απο 2 ωρες.
Μάθαμε οτι κάηκαν περίπου 40 στρέμματα πευκόδασος και μάλλον ευθύνεται γι αυτο κατασκηνωτής που πήγε να μαγειρέψει κατι. Ωστόσο για το κομμάτι που κάηκε ερίζουν η τοπική κοινότητα και διάφοροι που διεκδικούν την ιδιοκτησία, η οποία λέγεται οτι ανήκει σε κάποια Μονή του "Αγίου" Ορους ....

Αυτα τα μέρη που νομίζουμε οτι ανήκουν σε όλους, ανήκουν ουσιαστικά σε άλλους...

Πήγα και θα ξαναπάω (1)

Όπου κι αν πας στην Ελλάδα το καλοκαίρι ειναι καλά.
Ειναι όμορφα, ζεστά, χαλαρά. Εξαρτάται βέβαια και τι ζητάς να βρείς.
Θέλω να μοιραστώ με όλους κάποιες -εστω λίγες και καλές στιγμές απο τα μέρη που πέρασα και θέλω να ξαναπάω, με ρίσκο να αφήσω για χάρη τους μέρη που δεν εχω επισκεφτεί ποτέ.


Εδω ειναι ενα μεσημεριανό σκηνικό στην Σίβηρη Χαλκιδικής.
Ζέστη, φώς πολυ, ησυχία και ποδήλατα παντού.
Πολυ χαλαρωτική εικόνα.


Εδω ειναι σε μια παραλία με μάλλον πολύ κόσμο αλλα όμορφη, με ενα beach bar και θάλασσα με πανέμορφο μπλέ. Οι ψάθινες ομπρέλλες φτιαγμένες απο φυσικά υλικά προσθέτουν μια νότα ευχάριστη. Το απόγευμα έχει απο εδω ενα πολυ ωραίο ηλιοβασίλεμα !


Εδω ειναι μία θαυμάστρια που δεν με άφηνε να φύγω αν δεν της χάριζα το μαγιώ μου.
Το έδωσα φυσικά για να με αφήσει, κι άλλωστε δεν θα το πολυφορούσα ετσι κι αλλιώς.
Υποσχέθηκε να το κάνει κορνίζα στο σπίτι της.
Μου χάρισε με τη σειρά της ενα καπελλάκι που γράφει πάνω " Αντε χάσου ! "
...μυστήριες γυναίκες .... ε ;

ουπντάτε :
Μερικά ακόμα αγαπημένα μέρη δείτε ΕΔΩ.

Climbing in Kalymnos

Οποιος ενδιαφέρεται για αναρρίχηση βράχων ας διαβάσει το παρακάτω mail απο φίλο που του αρέσει να έρχεται Ελλάδα και να σκαρφαλώνει στα βράχια μας !
Ιδιαίτερα δε, η Κάλυμνος φάνηκε να ειναι εξαιρετική περίπτωση για αναρρίχηση και διακοπές το 2006 που ειχε έρθει. Δεν μπόρεσα να πάω Κάλυμνο και εγω αλλα φέτος θα το προσπαθήσω.
Εννοείτει οτι -μπρρρρρ- δεν σκαρφαλώνω λέμε.

Δείτε τις εικόνες απο τα λινκς που μας δίνει παρακάτω, στην σελίδα του στο Trekshare με μορφή slideshow, ειναι γεμάτες απο πολλή Ελλάδα !

Hey Folks,

Just wanted to throw out a feeler to see if anyone would be interested in going to the Greek Island of Kalymnos to climb this fall.

I spent 3 weeks climbing there in 2006. It is just AWESOME!

Over 1,000 bolted routes. about 500 are 5.10 and below and the route grades are soft (Meaning if it is rated 5.10a it would be rated a US 5.9)

Apartments/rooms are in the 30E (Eruo - 1 Euro is about $1.55 right now)
I had a fabulous room w/ kitchen and private bath for 15E a night when I was there.
You can negotiate prices. Starting in Oct, the prices go down, the end of tourist season
is Sept.
I am planning on going for a month or more. From mid Sept to Mid or end of Oct.

You can check out my Greece picts by clicking the link below. The picts start in Athens and then go to Kalymnos.

www.trekshare.com/slideShow.cfm?trip_id=18362 (1st set of picts - Kalymnos starts at Pic #44)

www.trekshare.com/slideShow.cfm?trip_id=18476 (2nd set of picts - All Kalymnos)

Anyhooo........... You can Google "Climbing Kalymnos" and get tons of route info and
tons of info on the Island, how to get there, where to stay, ect ect.
I have a Photo copy climbing guide if any one wants to check that out.

Please send this around to anyone else you know that might be interested.

Let me know if anyone would like to go for a week or 2 or 3 or whatever!

Cheers
Spyder

Eιλικρινά αυτη την τρέλα του σκαρφαλώματος την βρίσκω ακραία αλλα ενδιαφέρουσα.
Ξέρεις, πας σε ενα μέρος και περνάς καλά κάνοντας
Διακοπές αλλα ταυτόχρονα κάνεις το χόμπι σου και απ όσο ξέρω το διασκεδάζουν οι "σκαρφαλωτές".
Γιατι να μην διασκεδάσουμε κι εμείς απο κάτω ;

Ηρθα πίσω.... κι ακόμα εκεί είμαι...

Θάλασσά μου...

Σ' έβλεπα να πάς και να 'ρχεσαι κάθε μέρα, κάθε πρωί, κάθε απόγευμα και το βράδι σ' ένιωθα.
Αδιάκοπο πήγαινέλα σε αντίθεση με την λέξη "διακοπές", εσύ δεν σταμάταγες ποτέ.
Μόνο για να γαληνέψω κάποιες στιγμές και να μ' αγκαλιάσεις, κάλμαρες εντελώς.
Λες κι ερχόσουν σ' εναν οργασμό απαλό αλλα απέραντο.
Θα μπορούσα να είμαι ακόμα εκεί...
Κάπου εκεί, πάνω στην άμμο, μέσα στο μπλέ σου, κάτω απο το μπλέ του ουρανού και παντού.
Μέσα σου ένιωθα, σαν ερωμένη, απέραντη αγκαλιά που δεν σε σφίγγει, σε λατρεύει,
κι εγω την σέβομαι, ανταποδίδω, χαμογελάω, τίποτα δεν έχει σημασία,
μόνο οι παφλασμοί, τα λαμπυρίσματα του ήλιου πάνω της,
το παιχνίδιασμα χρωμάτων και αρωμάτων της.Θάλασσά μου, έφυγα, μα μην πικραθείς, θα ξανάρθω, εγω θα είμαι.
Το σώμα μου έφυγε, εγω ειμαι ακόμα εκεί.
Θάλασσά μου ...
...

Το ξέρω οτι μ' ακούς
...
update :

ήθελα να πώ οτι πολλλλήηηη άμμος ρε παιδιά στσι παραλίε λέμε κει πέρα !

!!!

ΔιΑδΡοΜέΣ

Πάνω - κάτω,
πήγαινε - έλα,
μπες - βγες,
φύγε - πήγαινε - ξαναέλα
Η ζωή μας διαδρομές.
...

Πού 'σαι ρε φίλε ;

- Καλημέρα.
- Καλημέρες τι φκιάν'ς ;
Αφού είχε λυθεί η παρεξήγηση τότε, που ήθελε να με κάνει μαύρο στο ξύλο και δεν θα ήξερα κιόλας γιατί, ο φιλαράκος ο Σ. κι εγω μαζι και άλλοι, γίναμε φέσι κάμποσες φορές και πάντα σχεδιάζαμε ταξίδια και κάναμε πλάνα για το μέλλον, ο καθένας τα δικά του αλλα τα λέγαμε κι ο ένας στον άλλο κι αυτό μας έδινε όρεξη για την συνέχεια.
- Θα πάμε πουθενά το τριήμερο ; Τι λές ;
- Και δεν πάμε ; Τι έχεις κατα νού ; Μόνο μην είναι κακοτράχαλα, κι εχω τ' αμάξι καινούργιο, ενάμισι μήνα το εχω μόλις.
Ξεκινήσαμε μαζι με δύο φίλες, με τις σκηνές μας πίσω και όχι πολλά πράγματα, προς Πελοπόννησο. Κάπου στη διαδρομή, αποφασίστηκε να πάμε Ελαφόνησο.
Δεν είχαμε ιδέα τι θα βρούμε και πηγαίναμε στο άγνωστο.
Κόντευε να βραδιάσει οταν φτάσαμε στη Νεάπολη. Απέναντι ηταν το νησάκι.
Είπαμε να μείνουμε εκει για το βράδι και το άλλο πρωί πάμε απέναντι.
Στήσαμε σκηνές οταν σουρούπωνε, και βράδιασε πια ώσπου ν' αράξουμε κάτω στην άμμο με δυό μπουκάλια κρασί χύμα που αγοράσαμε απο κει, με τραγούδι, κουβέντα και το κυματάκι να σκάει σαν μουσική υπόκρουση νανουριστικά.
- Εχω ενα στρώμα ρε, χτες τ' αγόρασα, το φουσκώνεις και κοιμάσαι μεσα στη σκηνή.
- Το φούσκωσες ; ( χικ )
- Εχμμμ, όχι ακόμα, πωπω είναι και μεγάλο.
- Καλά, θα το φουσκώσουμε με το στόμα όλοι μαζί, φέρε δω.
Και δως του φου και φου ώσπου να φουσκώσει.
Μας πήρε ο ύπνος ούτε κατάλαβα πώς, κι ούτε ξέρω πόσο ήπιαμε.
Το πρωί ξύπνησα πρώτος. Απίστευτα όμορφο πρωινό, και δεν ήθελα να ξυπονήσω τους άλλους. Πήγα βόλτα στην παραλία.
Καμμιά φορά άρχισαν να ξυπνάνε και να σκάνε μύτη έξω απ τη σκηνή με κάτι μάτια σαν αυγά.
Παραπέρα ενας τύπος χτύπαγε χταπόδια στο βράχο. Τα έπιανε εύκολα με το χέρι κι όταν ζύγωσα, ειδα πως ητανε μικρά. Του το είπα οτι δεν επιτρέπεται να πιάνει τόσο μικρά.
- Ελα μωρε, όλοι πιάνουν ! ... απάντησε.
- Ναι, όλοι πιάνουν αλλα σε λίγο δεν θα βρίσκει κανείς.
Ξεφούσκωσα το στρώμα που καθώς έβγαζε τον αέρα απο μέσα μύριζε έντονα κρασίλα !
Οταν το φουσκώσαμε, ήμασταν ήδη πιωμένοι. Ετσι, ο αέρας μύριζε κοκκινέλι ! χαχαχα...

Η Ελαφόνησος έμοιαζε ήρεμη, γαλήνια. Τα νερά είχαν ενα όμορφο τυρκουάζ-πράσινο χρώμα.
Ψάξαμε να βρούμε παραλία να αράξουμε. Ο Σίμος μας άρεσε πολύ.
Στήσαμε σκηνές ξανά. Το μέρος ήτανε σαν έρημος με τόση άμμο. Αλλα ήταν η άμμος και το μπλέ της θάλασσας και τ' ουρανού. Μαύρισα σε μια μέρα.
- Θα μαζέψω ξύλα ν' ανάψουμε φωτιά το βράδι.
- Ερχομαι, λές να βρούμε ;
- Ολο και κάτι θα έχει.
Ο Σ. είχε πολλή προϋπηρεσία στο να βρίσκει ξύλα για φωτιά. Θυμάμαι μια φορά στην Εύβοια είχε κουβαλήσει ολόκληρο δεντράκι που βρήκε ξερό και πεσμένο, απο μακριά.
Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλα η φωτιά στην παραλία το βράδι, με παρέα δίπλα στο κύμα, με γαληνεύει, με ταξιδεύει, ξέρω οτι είμαι αλλού, όχι στον κόσμο της καθημερινότητας.
Και το ταβάνι ειναι ο ουρανός με τόσα αστέρια να ειναι ορατά, που στην πόλη δεν τα βλέπεις.
Αλήθεια, που είσαι τώρα φίλε μου ; Πού είμαστε ;
Καλά ηταν τότε, με λίγα πράγματα περνούσαμε καλά. Τώρα που τα χουμε όλα - σχεδόν - χαθήκαμε, η πόλη και οι τέσσερις τοίχοι μας κρατάνε φυλακισμένους.
Πρέπει να γίνει κάτι γι αυτό.
Σε παίρνω τηλέφωνο σε 5 λεπτά.