Θα μπορούσε να είναι αρχή και τέλος μιάς ταινίας, στο θερινό το σινεμά.
Τέρμα αριστερά στην παραλία, η άμμος ειναι πιο υψωμένη και μπορείς να κάνεις κατρακύλα στη θάλασσα απο την κορυφή. Οταν το δοκίμασα, νόμισα πως έγινα μικρό παιδί. Τέλεια αίσθηση.
Εκδικείσαι για όλα εκείνα τα ψέμματα που σου έλεγαν στην παιδική σου ηλικία.
Γελάς και κάθε κωλοτούμπα σε φέρνει πιο κοντά στο νερό, πιο κοντά στο να ακούσεις τον παφλασμό του τιποτένιου σου -πιά- κορμιού μέσα στο απέραντο μπλέ.
Και μετά, γυρίζεις στην μεγάλη πόλη, φορτωμένος με την αρμύρα και τ' αρώματα της θάλασσας, σκονισμένος ακόμα απ' την άμμο και νιώθοντας ξένος με σένα,επειδη πρέπει να φοράς κάτι της πόλης κι όχι της παραλίας.
Το σινεμά σε μεταφέρει σε άλλο σημείο, σε άλλη μέρα, σε άλλη εποχή.
Και το μάτι πέφτει σε σημεία που πρώτη φορά βλέπεις.
Είναι πράγματα που δεν εχεις προσέξει κι ας εχεις δεκάδες φορές περάσει αποκάτω τους. Οπως αυτό.
Oύτε κατα διάνοια δε μπορούσα να φανταστώ οτι υπάρχει Σωματείο Ρακοσυλλεκτών !
Ομως ο σκηνοθέτης δεν γίνεται να δείξει πλάνα όμορφα μόνο, οφείλει να δείξει κι άλλες πλευρές, να αντιληφθούμε καλάτο σκηνικό όπου μέσα πρωταγωνιστούμε, άλλοτε εμείς κι άλλοτε άλλοι σε ρόλους πολυπίκοιλους.
Ασκημοι τοίχοι που αρνούνται να πέσουν, άσκημες μουντζούρες πάνω τους.
Πλάνα τελευταία, περιπλάνηση που σε βάζει να σκέφτεσαι, και φινάλε.
Τέρμα αριστερά στην παραλία, η άμμος ειναι πιο υψωμένη και μπορείς να κάνεις κατρακύλα στη θάλασσα απο την κορυφή. Οταν το δοκίμασα, νόμισα πως έγινα μικρό παιδί. Τέλεια αίσθηση.
Εκδικείσαι για όλα εκείνα τα ψέμματα που σου έλεγαν στην παιδική σου ηλικία.
Γελάς και κάθε κωλοτούμπα σε φέρνει πιο κοντά στο νερό, πιο κοντά στο να ακούσεις τον παφλασμό του τιποτένιου σου -πιά- κορμιού μέσα στο απέραντο μπλέ.
Και μετά, γυρίζεις στην μεγάλη πόλη, φορτωμένος με την αρμύρα και τ' αρώματα της θάλασσας, σκονισμένος ακόμα απ' την άμμο και νιώθοντας ξένος με σένα,επειδη πρέπει να φοράς κάτι της πόλης κι όχι της παραλίας.
Το σινεμά σε μεταφέρει σε άλλο σημείο, σε άλλη μέρα, σε άλλη εποχή.
Και το μάτι πέφτει σε σημεία που πρώτη φορά βλέπεις.
Είναι πράγματα που δεν εχεις προσέξει κι ας εχεις δεκάδες φορές περάσει αποκάτω τους. Οπως αυτό.
Oύτε κατα διάνοια δε μπορούσα να φανταστώ οτι υπάρχει Σωματείο Ρακοσυλλεκτών !
Ομως ο σκηνοθέτης δεν γίνεται να δείξει πλάνα όμορφα μόνο, οφείλει να δείξει κι άλλες πλευρές, να αντιληφθούμε καλάτο σκηνικό όπου μέσα πρωταγωνιστούμε, άλλοτε εμείς κι άλλοτε άλλοι σε ρόλους πολυπίκοιλους.
Ασκημοι τοίχοι που αρνούνται να πέσουν, άσκημες μουντζούρες πάνω τους.
Πλάνα τελευταία, περιπλάνηση που σε βάζει να σκέφτεσαι, και φινάλε.










