O Δρόμος

Δρόμοι ανοίγουν εδω κι εκεί
πάρε εναν και  όπου βγεί,
δες τι θέλεις, ποιό μονοπάτι
πού ονειρεύτηκες να πάς,
σε ποιό παλάτι,
σε ποιά καλύβα θες να χωθείς
απ τη βροχή να καλυφτείς,
σε ποιόν προορισμό σου είπαν
τα όνειρά σου να φτάσεις
σε ποιές πηγές, κάτω απο δέντρα,
τη  δίψα για ζωή  σου θα χορτάσεις.

Ενας γεράκος μια φορά σ ενα χωριό
είπε πως οταν ήτανε δεκαοκτώ,
το σώμα  του  του μίλησε απο μόνο του
και του  'δειξε για πού να πάει
και με ποιούς, με ποιάν μαζι να προχωρήσει
μαζί να φτιαξουνε ζωή που ν'αγαπάει
με φλόγα που να μην αφήνεται να σβήσει.

Τι να διαλέξεις θα το ξέρεις με μιά καλημέρα,
που θα καταλάβεις πως ειναι σημαδιακή,
ποιούς να αγαπάς θα το ξέρεις στην καλησπέρα
τη ζεστή.
Ειναι παράξενα τα φώτα, τα σημάδια,
που βλέπεις απο μακριά,
φοβίζουν πότε πότε κι άλλοτε
μιλούν αλλιώτικα, σαν φάροι σε νησιά.
Θα ξέρεις ποιά σημάδια ειναι για σένα,
ποιά μυστικά θα κάνουν την πορεία σου
πέρα απο δυσκολίες και σπασμένα,
στρωμένο διάβα για την ιστορία σου.

Να μη φοβάσαι αλλά να κοιτάς,
ακόμα κι οταν κάποτε παραπατάς,
θα σηκωθείς και θα νικήσεις,
δε θα λυγίσεις,
η αγάπη κι η σκέψη όσων αγαπάς
θα πλαγιάζουν μαζι σου
όπου κι αν πάς.

* Ηλιοβασίλεμα στο Κάθισμα Λευκάδας, αφιερωμένο.







 

Δρόμος κλειστός

Ο δρόμος μου ήταν σκοτεινός και πάτησα κουράδια.

Κι απ' ό,τι βλέπω δυστυχώς ήταν από γελάδια.

Τι το 'θελα κι εγω o δύστυχος, να περπατώ τα βράδια,

μέσα στα μαύρα τα στενά, παράξενα, σκοτάδια ;

Και περασμένες δώδεκα, στις δώδεκα του μήνα,

μ' 'επιασε ο περίδρομος και λύσσαξα στην πείνα,

πού πάρκαρα πού τ' άφησα, τ' αμάξι δε θυμόμουν,

κι οταν το βρήκα έκατσα δυό ώρες και στεκόμουν,

το κοίταγα να απορώ, κι έλεγα και σκεφτόμουν :

πώς γίνεται να με  εχουν κλείσει απο παντού και να μη μπορώ να φύγωωωω ;;;

Κατάθεση μπλογκοσχεδίου με τροπολογίες

Τα διαφημιστικά σποτ των κομμάτων δεν ειναι προεκλογικά, αλλα μετεκλογικά. Σκέψου το και θα δεις πως εχω δίκιο.
Προβάλλονται προ των Εκλογών απλά για να δείξουν πόσο μπροστά είναι τα ελληνικά κόμματα. Δοξάστε τα !

Και με την ευκαιρία αυτής μου της σημαντικής δήλωσης, περνάω και μερικές τροπολογίες (νύχτα είναι, θα περάσουν) :

Α) Δεν με αφήνει να σχολιάσω σε wordpress blogs. Δεν καταλαβαίνω γιατί, μου λέει να συνδεθώ και κάτι τέτοια. Αφού παλιά με άφηνε. Γι αυτο μερικοί που έχουνε wordpress δε με βλέπουνε να σχολιάζω πια εκεί.

Β) Δυό πόρτες είχε η ζωή, δεν άνοιγε καμμία,
η μιά στη Θήβα έβγαζε, η άλλη στη Λαμία,
και περιμέναμε εκεί καμπόσοι χίλιοι δύο,
μήπως καράβι πέρναγε, που πήγαινε στη Χίο.

Γ) Ρε μ... φωτοσοπιές για τακτοποίηση αυθαιρέτου ;
Πόσο fail εισαι ρε [παπάρα] ; Ουστ ρε.

Δ) Περι καλαθόσφαιρας μια και με τσίγκλισε μακεδόνας συνβλόγκερ.

Το μπάσκετ είναι άθλημα πάνω απ' ολα και μετά θέαμα και μετά διασκέδαση και μετά οτιδήποτε άλλο παρά οπαδισμός. Το χαίρομαι οταν το βλέπω, οταν το παίζω κι οταν βλέπω γυμνασμένους ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου.
Ο επαγγελματισμός σε αυτο το άθλημα έφερε τεράστια βελτίωση και υψηλότατο επίπεδο αθλητών και ομάδων. Εχω την τύχη να απολαμβάνω Παναθηναϊκό, αλλα ως εκεί.
Δεν εχω ουτε θέλω να εχω σχέση με τα όποια πράσινα πρόβατα ακολουθούν παράγοντες εναντίον άλλων παραγόντων, (του ποδοσφαίρου), ή θέλουν Τσάκες, τσουκαλάδες, τσαμπουκάδες και μπάχαλο. Και τους παρακαλώ να με αφήσουν να χαρώ αυτο το υπέροχο άθλημα. Εγω δεν τους ενοχλώ. Ας αγαπάνε την ομάδα τους όπως κι αν εχει, οτι κι αν γίνει, ακόμα κι αν υποβιβαστεί να την αγαπάνε το ίδιο όπως οταν κερδίζει τα αστέρια της Ευρώπης.
Διαφορετικά, θα ευθύνονται για το οτι θα αποχωρήσει ο υγιής φίλαθλος και θα μείνουν μόνοι τους και θα καταντήσουν σαν τους γάβρους.
Πάμε τωρα να "ληστέψουμε" το 7ο αστέρι. Μια ληστεία της προκοπής ρε παιδιά.

Ε) Πάντα μου άρεσαν οι μπλόγκερς που ανέβαζαν γνήσιο υλικό, αυθεντική γραφή και κατάθεση ψυχής. Κι αυτοί που έχουν χιούμορ, κι όσοι παράγουν νηφάλια σκέψη και μεταδίδουν με τα γραφόμενά τους κάτι που σε κάνει να νιώθεις ζεστά, ακόμα κι αν γράφουν για κάτι τρομερό.
Τους υπόλοιπους, τους αφοριστικούς, τους αυτόκλητους "εισαγγελείς", τους μίζερους και τους κλέπτες ιδεών, με εμμονές και εμπάθεια, δεν τους επισκέπτομαι ποτέ ξανά, αφού πάρω δείγμα γραφής τους.
Το blogging είναι υπέροχο ακόμα σήμερα, ίσως όχι μιά ανάγκη της εποχής όπως το 2006, αλλα παραμένει σταθερή αξία, χάρη ακριβώς σε αυτούς τους ωραίους ανθρώπους.

Το μπλογκοσχέδιο ψηφίστηκε κατεπειγόντως και κατα πλειοψηφία.
Εψήφισαν : 1
Είναι πλέον νόμος του ... ΚΡΑΧτους !

Ακου λίγο

Tι ; φεύγεις ; κιόλας ;

μα δεν τελειώσαμε,

πολλά ακόμα να πούμε πρέπει,

αλλιώς θα μένουν μετέωρα

λόγια κι πράγματα,

σα να μην εχουν πού να πιαστούν.

Λόγια που κρίμα ειναι

να πάνε σε λάθος καρδιές,

ειναι δικά μας και να πάνε αξίζουν

εκει μόνο, που θες.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια...

ουτε ο ήχος της καρδιάς.

Ολα φαίνονται μοιραία,

σα να πέσαν απ' τον ουρανό,

και δεν ειναι ολα ωραία,

κι ας με πούνε κουζουλό,

στα καλά και στ' άσκημα,

πρέπει να 'μαστε 'δω.

Μείνε και άκου,

το ξέρω, δεν μπορώ να σε κάνω να γελάς,

το ξέρεις πως φταίξιμο δε ρίχνεις,

είναι απλά μια στιγμή

που δεν κάνει ν' αφήσουμε κενή

στη μνήμη, στο μυαλό την καρδιά,

μια τέτοια ήσυχη βραδιά.

εκανα δρόμο πολυ να ρθω,

χωρίς λόγο δεν ήταν,

θα με ακούσεις για λίγο ;

... πανάθεμά σε, 

άκου με λίγο...