Tής Zωής Το Λάστιχο

Ακούγοντας μουσικά κομμάτια απο το '5' του Lenny Kravitz
ενω μαστορεύω στο σπίτι το πατρικό,  βρήκα τον εαυτό μου
να  κάνει σκέψεις χαλαρά, απο αυτές που άλλες φορές πιέζεσαι
να κάνεις αλλα δεν σου βγαίνουν αυτόματα, δεν τραβάει η μηχανή σου.

Σε δυό ωρίτσες, ολα ειχαν γίνει τέλεια, το μαστόρεμα και όλες οι
σκέψεις είχαν ολοκληρωθεί τόσο καλά, που έπρεπε να το γιορτάσω,
με 2 μπύρες απο το ψυγείο και ενα αυγό πασχαλινό απο την πιατέλα.
Μόνος τσούγκρισα δύο αυγά μεταξύ τους για να φάω αυτο που θα σπάσει.
Μετά, άλλα δύο. Πάντα ένα χάνει.

Δεν εχει σημασία  που το φετινό Πάσχα δεν είχε γλέντια και χορούς,
δεν είχε πολλά και φανταχτερά, ούτε καν εκκλησιασμό, για πρώτη νομίζω,
φορά στη ζωή μου. Σημασία εχει η αγάπη και το χαμόγελο.

Η ζωή δεν είναι ενα σταθερό πράγμα, δηλαδή οχι απαραίτητα με στάνταρ
πράγματα κάθε φορά, άλλωστε η ίδια απο μόνη της εχει χίλια πρόσωπα.
Αλλοτε γλυκιά και με τύχη, άλλοτε σκληρή και στρίγγλα.
Αλλοι λένε "ΓΛΥΚΙΑ ΖΩΙΤΣΑ" και άλλοι λένε "ΚΩΛΟΖΩΗ".
Λάστιχο γίνεται, τραβάς απο δω εσυ, απο κει αυτή, παθαίνει και φουίτ
που λένε οι θεσσαλονικείς πολύ πετυχημένα.

Ετσι, μπορείς να είσαι σίγουρος οτι κάθε μέρα ειναι διαφορετική, και αυτό
είναι το ενδιαφέρον με τη ζωή, η προσμονή για την έκπληξη της επόμενης
μέρας, η ετοιμασία για να αντιμετωπίσεις τα στραβά αλλά και να αξιοποιήσεις
τα καλά που θα έρθουν. Να μπορείς να κάνεις μόνος αυτά που πρέπει ή να
έχεις  μαζί τους σωστούς ανθρώπους, με τις κατάλληλες γνώσεις και
εργαλεία για τη σωστή δουλειά. Να μη ζητάς απο λάθος άνθρωπο να κάνει
αυτο που θες, να μη το ζητάς με το λάθος τρόπο και πάντα να ξέρεις, οτι
όλα ειναι δανεικά εδω, αυτά που δίνεις θα πάρεις και αυτά που παίρνεις θα
δώσεις ίσως όχι πάντα δίκαια και ας θεωρείς οτι εσυ υπηρετείς το δίκαιο
και σωστό επειδή έτσι σε εξυπηρετεί.

Oι τελευταίες μου σκέψεις μαζι με την τελευταία γουλιά μπύρας εκείνη τη μέρα
ήταν η υπενθύμιση στον εαυτό μου οτι ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω απο μένα,
αλλά εγω γύρω απο αυτόν κάθε μέρα και οτι η ζωή είναι μοναδική και είναι
δικαίωμα και υποχρέωση όλων να σέβονται τη δική τους και των άλλων.

Πρoσωπικές επιλoγές

Ολα όσα έχουμε κάνει ή θέλουμε να κάνουμε, ακόμα και πολλά απο όσα
δεν κάναμε και δεν θα κάνουμε, έχουν σχέση με τις προσωπικές επιλογές
του καθενός.

Οι προσωπικές επιλογές συχνά καθορίζονται απο το πού είμαστε και πώς
είμαστε, προς τα πού μας αρέσει να πάμε και προς τα πού μας αναγκάζουν
οι καταστάσεις να οδηγηθούμε.
Κάθε εμπόδιο, για καλό, που λένε και κάθε ευχή μπορεί να πραγματοποιηθεί,
άρα  πρόσεχε τι εύχεσαι. Eίναι βέβαια ενα θέμα, πόσοι έχουν τη δυνατότητα
να κάνουν προσωπικές επιλογές, σε εναν κόσμο με επτά δις πληθυσμό, με
πολλή φτώχεια και κακά κοινωνικά συστήματα σε πολλές μεριές  του πλανήτη.
Την ελευθερία να επιλέξουν, να δοκιμάσουν και να προσπαθήσουν, την έχουν
όσοι δεν ζούν σε τόπους όπου η Δημοκρατία έχει μια μεταλλαγμένη μορφή,
οι θρησκείες ασκούν επιρροή δολοφονική, οι πόροι για Υγεία, Παιδεία ειναι
πενιχροί και η γεωγραφική θέση της χώρας δεν την έχει βάλει στόχο
οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων.
Οπως και να χει, είτε απο ανάγκη και βία είτε απο ελεύθερη βούληση, θα
είναι καθοριστικές για το μέλλον μας οι όποιες επιλογές παίρνουμε, είτε συνειδητά,
είτε αναγκαστικά, είτε τυχαία. Ναι, τυχαία. Αυτο που οταν δεν ξέρεις τι να
διαλέξεις,  παίρνεις ενα στην τύχη και όπου βγεί.
Το ποιοί είμαστε, ανα πάσα στιγμή, είναι καθορισμένο απο τις επιλογές που κάναμε
ή όχι και απο αυτές που θα κάνουμε και άλλες που θα απορρίψουμε ώστε να
πάρουμε αποφάσεις που γίνονται πράξεις.

Moναξιά είναι να ...

Μοναξιά είναι να μην είσαι εκεί που θέλεις.
Μοναξιά είναι να είσαι με πολλούς και να νιώθεις μόνος.
Μοναξιά είναι να μην σε καταλαβαίνει κανένας.
Μοναξιά είναι να μην καταλαβαίνεις κανέναν.

Αν συμβαίνουν τρία απο τα τέσσερα παραπάνω, καλύτερα να δείς γιατρό.

Μοναξιά είναι να ψαρεύεις 5 ωρες και να μην εχεις πιάσει τίποτα.
Μοναξιά ειναι να τραγουδάνε 25 άτομα και εσύ οχι.
Μοναξιά ειναι να είσαι σε παιδότοπο και να μην εχεις δικό σου παιδί.
Μοναξιά είναι να οδηγείς μόνος επί 700 χιλιόμετρα.
Μοναξιά είναι να κάνουν έρανο και να εισαι ο μόνος που δεν εχει λεφτά.
Μοναξιά είναι να εισαι ο μόνος που δε περνάει με κόκκινο,
ο μόνος που δεν κορνάρει στον μπροστινό στο πράσινο φανάρι
και δεν παρκάρεις στο πεζοδρόμιο.
Μοναξιά ειναι να πίνεις αγουροξυπνημένος καφέ στις 12.
Μοναξιά είναι να πίνουν όλοι του σκασμού κι εσυ να παίρνεις αντιβίωση.
Μοναξιά είναι να δανείζεις προφυλακτικά σε φιλους σου.
Μοναξιά είναι να είσαι τερματοφύλακας ή φαροφύλακας.
Μοναξιά είναι να πας 8 το πρωί στην Εφορία για να πληρώσεις.
Μοναξιά είναι να πονας και να μην ειναι κανείς να σου κρατάει το χέρι.
Μοναξιά είναι οταν σου έρχεται να γελάσεις, σε κηδεία.
Μοναξιά είναι οταν ολοι σε κοιτάνε να δούν τι θα πείς.
Μοναξιά είναι, να έχεις γενέθλια και να μην σου εχει ευχηθεί κανείς.

Μεγάλο πράγμα η μοναξιά,  αλλά
στο κάτω κάτω, μερικές φορές η μοναξιά ειναι και επιλογή για μερικούς.
Επιλέγεις για χ ψ λόγους, να μείνεις μόνος.
Το χρειάζεσαι, το θέλεις, να συνομιλήσεις με σένα, να αφήσεις
να σου μιλήσουν οι σκέψεις σου, να χαλαρώσει το κορμί,
μακριά απο πρέπει και απο καθωσπρέπηδες.

Ζήσε, όπως γουστάρεις.
Αν δεν εχεις περάσει και κάποιες μοναξιές, δεν εκτιμάς την παρέα.
Αλλά αν δεν εχεις  παρέα, τότε, βρες.

Aμήχανος

Η αμήχανη στιγμή που εύχεσαι τα καλύτερα ακόμα κι αν αυτό σε ρίχνει και εισπράττεις κατάρες,  μίσος και άλλες ευχές.
--- Δύσκολα αναγνωρίζεται στις σχέσεις των ανθρώπων το τι καλό μας κάνει ο άλλος.
     Βλέπεις μόνο τα λάθη και κρίνεις μόνο απο αυτά. #wrong αλλά #fact

Η αμήχανη στιγμή που ξέρεις οτι η επιλογή  σου μπορεί να μην σε δικαιώσει στο μέλλον.
---   Aναγκαστικά πρέπει να πάρεις μία επιλογή για να πας παρακάτω. Ξέρεις το ρίσκο αλλά δεν έχεις μια πραγματικά καθαρή επιλογή να πάρεις. Ετσι, παίρνεις μία με βάση το ένστικτο. Ή με βάση την ένταση μιας δεδομένης στιγμής. Kαι προχωράς με  αυτήν ξέροντας οτι μπορεί να μη σου βγει, να μείνεις ξεκρέμαστος και να μην μπορείς και να γυρίσεις πίσω.

Ξέρεις τι λένε ;
Αν εισαι αμήχανος, ... βάλε μηχανή.

* Πριν απο τρία χρόνια ακριβώς,  στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.
Οι γραμμές των τραίνων πάντα με κάνουν να θέλω να φύγω ταξίδι.

Yπάρχουν ;

Δεν με πιάνει ύπνος.
Ειναι πέντε παρά, το πρωί.
Αν φέξει, πάει οριστικά χαμένος ο αποψινός μου περίπατος σε μονοπάτια ονείρων.
Αν δε φέξει, θα έχει καταστραφεί ο κόσμος νωρίτερα απ΄οτι το περιμέναμε.
Αλλά πάλι, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου.
Ανησυχώ υπερβολικά μερικές φορές για το πού πηγαίνουμε και αν όλος  ο κόπος μας
για ενα καλύτερο αύριο θα εχει αποτέλεσμα ή θα πάει στράφι, ενα πρωί.
Με φως ή χωρίς φως, δεν εχει σημασία. Θα χαθεί σα να μην υπήρξε.
Η νομιμοποίηση του μίσους που καλλιεργήθηκε απο όσους είχαν συμφέρον να συμβεί αυτό,
έχει βρεί πρόσφορο έδαφος στην εποχή της οικονομκής κρίσης που προκλήθηκε σε ενα βαθμό
απο την κρίση αξιών εδω και πολλά χρόνια. Κοντά δυό γενιές μεγάλωσαν μέσα σε
οτι δηλώσεις είσαι, ατιμωρησία και υπερβολικό πλούτο των πολιτικών και άλλες ομορφιές.

Μπουζούκια δεν πήγαινα ποτέ, φόρους πλήρωνα μια ζωή μέχρι και το σεντς
αλλά στο μεταξύ κάποιοι χτίζανε καριέρες τροφοδοτώντας το σάπιο σύστημα.
Εσχάτως δε, κάποιοι άλλοι χτίζαν καριέρες εκμεταλλευόμενοι ακριβώς αυτο το μίσος
που είπα πριν. Το οτι αυτο που κάνουν θα ωθήσει άλλους να συμπεριφερθούν άσχημα,
δεν τους ενδιαφέρει. Κι όποιον πάρει ο χάρος.

Μέρες που είναι, αντι να γράφω ευχές και όμορφα πράματα, κάθομαι και γράφω αυτά
και δεν ειναι ούτε το ενα εικοστό αυτά, απο όσα θέλω να πώ.
Δεκαπέντε αναρτήσεις περιμένουν πίσω,  εχουν γραφτεί στο μεταξύ και δεν δημοσιεύτηκαν.
Δεν είχα το κέφι να το κάνω, όσοι με διαβάζαν απο παλιά θα καταλαβαίνουν.
Τη θέση της ελπίδας και της ενέργειας για συμμετοχή σε ενα καλύτερο μέλλον
έχει πάρει η αγωνία και ο φόβος οτι όλα αυτά θα χαθούν επειδή ετσι θέλησε
ο οποιοσδήποτε που και αυτον τον νομιμοποίησαν οι κρατούντες
ή νομιμοποιήθηκε δημοκρατικά να έχει εξουσία και μετά φέρεται σα βόδι.
Συμπαθέστατα πλάσματα τα βόδια, απλά τους μιλάς και δεν καταλαβαίνουν.
Παράξενο.

Προσπαθώ να κάνω κάποιου είδους Γιορτές και τίποτα δεν είναι όπως παλιά,
αλλα κι αυτό δεν θα με πείραζε, αν δεν έβλεπα τοσο παραλογισμό παντού.
Με το φακό ψάχνεις να βρείς αξιόλογους και ψύχραιμους ανθρώπους.

Υπάρχουν ;

Hχοι, στίχοι, τοίχοι

Οι ήχοι που έρχονται στα φτωχά αυτιά που μου δόθηκαν με τη γέννησή μου,
φτάνουν σαν απόκοσμοι παφλασμοί βότσαλων σε νερό,
καμμιά φορά και σαν μικρές εκρήξεις  θυμού.

Ενα ταξιδάκι αναγκαστικό μεν, αναγκαίο  δε,
ανανεώνει πνευματικά αλλά και κουράζει σωματικά,
εφ όσον το κάνεις για χάρη άλλων που έχουν ανάγκη την βοήθειά σου.
Κι ας μην το καταλαβαίνουν απόλυτα. Εσυ πρέπει να πας.


Ομως ο γυρισμός σε βρίσκει περισσότερο αποφορτισμένον απο ότι θα περίμενες,
δεν ξέρω γιατί περίμενες Τζόνι μου οτι οι αντοχές, σωματικές και ψυχολογικές  μαζί,
που διαθέτεις, ειναι μεγάλες.
Τώρα το καταλαβαίνεις αυτό, που απο το παράθυρο εισβάλλουν ήχοι του δρόμου,
ήχοι ανθρώπων, το σούσουρο του αέρα και όλα αυτά ανακατεμμένα πότε πότε με
στριγγλιές άγνωστης προέλευσης.
Σαν θρίλερ.

Η ξεκούραση του "πολεμιστή" ; χαχα, σχεδόν, ίσως.
Παιχνίδια μυαλού, ονειροπράματα και νεφελοβασίες.
Και μετά, άλλο ενα ταξιδάκι, σε  μια εποχή, που δεν είναι για έξοδα αλλά βλέπεις, κι η φτώχεια καλοπέραση θέλει.  Σε αναζήτηση νέων ήχων,  νέων παράξενων ακουσμάτων στη νύχτα, γιατί ποτέ δεν σταματούν οι ήχοι και πάντα υπάρχει κάτι νέο να ακούσεις. Αν μπορείς να ακούς.

Ωρα 2.12 προς το ξημέρωμα της αμέσως πιο  μικρής απο τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου.
Κι όμως, είναι η νύχτα, που μου φαίνεται μεγάλη.

Oταν μιλάς

Οταν μιλάς για κάτι, πρέπει να είσαι έτοιμος για αντίδραση.
Αλλες αντιδράσεις  είναι θετικές, άλλες όχι και άλλες ειναι επιθετικές.
Οι θετικές αντιδράσεις ενισχύουν την άποψή σου της δίνουν μεγαλύτερη διάσταση.
Οι αρνητικές μπορούν να δείξουν πλευρές του θέματός  σου που χρειαζονται παραπάνω εξέταση.
Οι επιθετικές είναι απο ανθρώπους που παίρνουν προσωπικά αυτά που λες επειδή θεωρούν οτι τα λές για να θιγούν οι ίδιοι και οτι  κάνεις τον έξυπνο κλπ κλπ τρολιές. Και κατινιές.
Για να μπορέσουμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία να οικοδομήσουμε κάτι καλό,  ένα πράγμα ειναι απαραίτητο, τα ανοιχτά μυαλά. Με μυαλό ανοιχτό, δύσκολα κάποιος θα ειναι κοντόφθαλμος και επικριτής των πάντων, χωρίς μάλιστα  να προτείνει εναλλακτικές λύσεις σε προβλήματα.
Οταν εισαι ανοιχτόμυαλος θα δεις πιο καθαρά.
Αυτό κάνε.

* Η φωτογραφία ειναι τραβηγμένη στη Ζάκυνθο, (δες χάρτη) σε ενα πανέμορφο αν και ακριβό μπαράκι πάνω στη θάλασσα, λίγο έξω απο την πόλη. Μιά και είναι ήδη αρχές  του καλοκαιριού ας έχουμε όλοι όμορφες μέρες και νύχτες καλοκαιρινές.

Ο κόσμος δεν μιλάει

Ο κόσμος δεν μιλάει πιά.
Πνίγει τον πόνο του και προχωρά σκυθρωπός, μπριζωμένος.
Ο κόσμος δεν γράφει πιά.
Αρκείται σε κραυγές, σε μονόλογους και εύκολες κατάρες.
Ο κόσμος δεν διαβάζει πιά.
Αρκείται σε ατάκες και έτοιμα, γρήγορα μασημένα πράγματα. 
Οπως τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και μια πιασάρικη ατάκα πολιτικού.
Αλλο αν η ατάκα δεν ειναι πολιτική, αλλα είναι κραυγή κι αυτή.
Ο κόσμος δεν ερωτεύεται κάτι, κάποιον, πιά.
Μα αν δεν εισαι με κάτι ερωτευμένος, πώς ζείς ;
Ο κόσμος, δεν αντιδράει πιά.
Περιμένει τι θα πει η τηλεόραση, τι θα πει το κόμμα, κρατάει ομπρέλλα ενω στέκει γυμνός κι απροστάτευτος.
Ο κόσμος θέλει να αλλάξει τον κόσμο.
Αιώνιο απωθημένο αυτό κι όμως, πάντα στραβό δρόμο παίρνουμε.
Η στραβός είν' ο γιαλός.

η φωτογραφία ειναι δική μου, ο πίνακας όχι, αλλα θα ήθελα να τον εχω κάνει εγω.

- Και πώς να ξεχαστείς

   Αυτο τον καιρό, πάνε μήνες πολλοί, παρακολουθείς αδύναμος να κάνεις και πολλά. Σαν θηρίο σε κλουβί.
   Αυτη την εξαθλίωση των πολιτών αυτού του τόπου με τον υπέροχο ήλιο και τους εξω-καρδιά ανθρώπους, κάποιοι δεν την έχουν συνειδητοποιήσει, αφου ειναι απασχολημένοι με την προστασία των τραπεζών σε βαθμό νταβαντζιλίκι, αλλα επίσης απασχολημένοι με την επιβίωσή τους στο πολιτικό σκηνικό.
   Δηλαδή τους δόθηκε εξουσία με τις ψήφους [ή και χωρίς ψήφους] και εργάζονται άοκνα για να συνεχίσουν να επιβιώνουν προνομιακά και παρασιτικά. Το σύστημα τους επιτρέπει να ζουν παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων αφου τους προστατεύει με ασυλίες αλλα και τους θρέφει.
   Νομοθετούν οτιδήποτε τους εξυπηρετεί, δεν αγγίζουν οτιδήποτε δεν τους συμφέρει, όπως η Εκκλησία και οι Τράπεζες και επιδιώκουν να εκλεγούν ξανά για να μας ...ξανασώσουν.

   Προσπαθείς να παραμείνεις νηφάλιος, παύεις να θες να δώσεις λογικές εξηγήσεις στα πράγματα, βασιζόμενος σε σταθερές όπως Δημοκρατία, Αξιοκρατία, Δικαιοσύνη. Δε γίνεται να μην εχεις μερικές σταθερές αξίες.
   Και μετά, βλέπεις οτι και αυτές τις σταθερές αξίες τις έχουν κάνει λάστιχο, ακορντεόν, να μεταβάλλονται κατα βούληση όχι του κόσμου, αλλα των εξουσιών. Και γελάς με το χάλι, αλλα κοιτάς γύρω μη τυχον και σου την πέσει εξαγριωμένος άνεργος επειδή γελάς. Δεν ξέρει γιατι γελάς. Για να μην τρελαθείς, γελάς, με το χάλι των αστείων για να μη πω τίποτ' άλλο "σωτήρων μας".
  Και μετά, προσπαθείς να ξεχαστείς πηγαίνοντας βόλτα, ή παρακολουθώντας ενα ματς ή απλά για ενα καφέ με φίλους -αν εχεις λεφτά για καφέ έξω.

  Αλλα δε μπορείς ούτε εκει να ξεχαστείς.

  Η σαχλαμάρα και το χαμηλό επίπεδο εχουν βρεί έδαφος παντού μια και δεν υπάρχει η δύναμη εκείνη που θα καλλιεργήσει ισχυρές συνθήκες ανάπτυξης μιας κοινωνίας σε βάσεις προόδου και εκσυγχρονισμού. Μόνο το χρήμα ειναι ισχυρό. Δηλαδή κι εκείνοι που το έχουν και το διαχειρίζονται.
   Στα γήπεδα και έξω απο αυτά επικρατεί καφρισμός, φανατισμός, συνθηματολογία φυλακών ταυτόχρονα με θρησκευτική προσήλωση σε ομάδες ποδοσφαίρου.
   Στα ΜΜΕ επικρατεί κατευθυνόμενη είδηση, πλασμένη όπως εξυπηρετεί μερικούς και ταυτόχρονα θάβει άλλους, τα τύπου Γιουροβίζιον και Ντάνσινγκ ον Αης ( ανατρίχιασα ) θεάματα συναγωνίζονται τα "Μες στην Καλή Χαρά" πρωινάδικα και Τατιανομεσημεριανάδικα. Μ' αρέσει να δεις που έχουνε και τόσες εκπομπές μαγειρικής την ίδια ωρα που πολύς κόσμος δεν εχει να μαγειρέψει κατι περισσότερο απο μία μακαρονάδα. Σκέτη.

   Πώς να ξεχαστείς λιγάκι ;

   Βλέπεις το μέλλον σου να εχει τσαλακωθεί σαν άχρηστο χαρτί υγείας, ναι, αυτο το χαρτί που χρησιμοποιούμε για την υγεία μας και μετά το πετάμε. Αυτο είμαστε για τις εξουσίες, ενα κομμάτι χαρτάκι υγείας. Υπάρχουμε για να υγιαίνουν τα αφεντικά.
   Δε μπορώ να ξεχνιέμαι, δύσκολα πια να παω και μια εκδρομή αφου η τιμή της βενζίνης τρομάζει, αλλα και κάθε μέρα βλέπω αυτοκίνητα ασυντήρητα, προφανώς λόγω αδυναμίας πληρωμής των σέρβις, κι ετσι οι δρόμοι γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι. Στο μεταξύ τα πρόστιμα ΚΟΚ δεν μειώνονται, αν και οι μισθοί αποτελούν πια ενα χαρτζηλίκι για όσους τυχερούς έχουν δουλειές.

   Λένε οτι αν βρείς τα ζόρια, πρέπει να γίνεις λέει "δημιουργικός". Αμερικανιά αυτό, οχι λάθος, αλλα πες μου εσυ με τι ψυχή θα κάτσει ο άλλος που του εχει γίνει η ζωή και το μέλλον του σμπαράλια, του έχουν βιάσει τα όνειρα και τις όποιες εστω λίγες ελπίδες για καλύτερο αύριο, πώς θα βρει την ηρεμία μυαλού και ψυχής για να δημιουργήσει κάτι άλλο, που το ζητούμενο είναι πάντα, να μην κοστίζει.


*Η φωτογραφία είναι απο τις "Χίλιες και Δύο Νύχτες" στου Ψυρρή. Σμυρνέϊκα, ρεμπέτικα και καλό φαγητό. Οχι ακριβά. Η μουσική είναι κάτι που μας χαλαρώνει, μας δίνει καλή ευκαιρία να ξεχνιόμαστε λίγο. Οχι να ξεχνάμε, απλά να ανασαίνουμε σαν άνθρωποι για λιγο.

Σκλέψεις

Ναι, σκλέψεις.
Δηλαδή σκέψεις γυρω απο το οτι σε κλέβουν.
Αλλά ίσως και να σκέφτεσαι εσύ να κλέψεις.
Η να σκέφτεσαι οτι δεν έκλεψες ποτέ κι είσαι κορόϊδο.
Και επιπλέον όσοι έκλεψαν είναι που φωνάζουν περισσότερο.
Χωρίς σκέψη. Δε θέλουν να σταματήσουν να κλέβουν.
Σκέφτομαι οτι κλοπή δεν είναι η απ' ευθείας πράξη αφαίρεσης αντικειμένων αξίας απο άλλον.
Κλοπή είναι και να οικειοποιείται κάποιος τις σκέψεις σου, τις ιδέες σου.
Κλοπή ειναι να κοπιάζεις και να νικάει άλλος.
Κλέψιμο είναι και να σου παίρνουν τα όνειρα. Και τις ελπίδες.
Να τα κάνουν πατσαβούρα σαν να μην υπάρχεις, σα να μη σ' εχει ανάγκη κανείς.
Κλοπή είναι και η εκμετάλλευση, η κατάχρηση εμπιστοσύνης, αυτο που παραμυθιάζεις κάποιον και στο τέλος σε πιστεύει.
Κλοπή ειναι να είσαι κάτι άλλο απο αυτο που υποτίθεται είσαι.
Να εισαι για παράδειγμα ενας μοναχός και να στήνεις οφφ σώρ εταιρείες με τη συνδρομή διάφορων άλλων που με κατάχρηση εξουσίας σε βοηθούν.
Μου λέγανε μικρός που ήμουν, κλέψε, αλλα να μη σε πιάσουν.
Σύμφωνα με έρευνες, οι ικανοί κλέφτες, αυτοί που δεν τους πιάνουν, θεωρούνται έξυπνοι. Αρα όποιος δεν κλέβει, ειναι ηλίθιος (;)
Μα δεν ήθελα να κλέψω, γιατι να το κάνω ;
Κι όμως,  μεγάλωσα σε ενα κόσμο όπου επιβίωσαν όσοι έκλεβαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο και φτάσαμε να μη μπορούνε ουτε να τους τιμωρήσουν.
Με το κλεψιό, η πλάκα ειναι να σου το μάθουν απο μικρή ηλικία ή να το έχεις σοτ αίμα σου, γιατι αν πας να γίνεις κλέφτης στα 40 σου, μάλλον θα την πατήσεις και θα πονέσει. Αλλα μπορεί και να είσαι τυχερός.

Τις πταίει

Η ελληνική πραγματικότητα με ακρίβεια μοιρογνωμόνιου, οδηγείται σε αδιέξοδο.

Οσοι ζήσαμε όλη τη ζωή μας στην Ελλάδα, εστω όσοι είμαστε πάνω απο 35 χρονώ, μεσα σε κλίμα παραβατικότητας, ανομίας και αρνησιδικίας αλλα και επι πλέον σε ταπείνωση επειδή δεν έπρεπε, δε θέλαμε, δε γινόταν, ή  ...δεν καταφέραμε να παρανομήσουμε, σήμερα κατηγορούμαστε επειδη είμαστε μέρος και εμείς των κλεφτών και λωποδυτών. Πώς ;
Επειδή κάναμε το ένα ή το άλλο που και αυτό για να πετύχει έπρεπε στραβά-κουτσά, να ενταχθεί στο "σύστημα" διαφορετικά θα αποτύχαινε.
Επειδή ένας έγινε δημόσιος υπάλληλος, ή ελεύθερος επαγγελματίας, ταξιτζής, φούρναρης, εφοριακός, οτιδήποτε, παντού θα δεις και μπόλικες αιχμές εναντίον του, επειδή ως μέλος μιάς άλφα κατηγορίας, ντε φάκτο παρανόμησε, άρα φταίει.
Αυτος, όχι εγω, ούτε εσυ, αλλά αυτός. Το δάχτυλο δείχνει αυτόν.
Για όλους υπάρχουνε ράμματα για τη γούνα τους. Για τους άλλους.

Κι επειδή μπορούμε να βρούμε ράμματα για των αλλωνώνε τις γούνες, κοιτάμε να  βρούμε άλλοθι -ταυτόχρονα- για τους εαυτούς μας και τότε ξεκινάμε να βάλλουμε κατά των άλλων.
Φυσικά και μου φταίει ο κλέφτης ταξιτζής, ο λαμόγιος παπάς, ο υπερλαμόγιος  βουλευτής, ο ρεμπεσκές δημ. υπάλληλος, ο τίποτας υπουργός, και οι επίορκοι δικαστές κι εφοριακοί, οι αυθαιρετούντες, οι καναλάρχες, οι φακελλογιατροί ...
Φυσικά !
Ομως εδω υπάρχει κάτι λάθος. Η μάλλον, μιά ανακρίβεια και αδικία.
Πρώτον δεν ειναι δίκαιο να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι όλους τους Δ.Υ, όλους τους παπάδες, όλους τους γιατρούς, περιπτεράδες, δικαστές, δημοσιογράφους κλπ κλπ. υπήρξαν και καλοί άνθρωποι και σωστοί που δεν πρέπει να τους αδικούμε. Η ισοπέδωση, το τσουβάλιασμα, δεν παράγει έργο. Μόνο στείρο μίσος, άγονο έδαφος.

Υστερα, οταν ενα σύστημα -ο θεός να το κάνει- σε θάβει αν δεν πάς με τα νερά του, και αναγκάζεσαι να το χρησιμοποιήσεις για να επιβιώσεις, τότε πώς μπορεί κανείς μετά να κατακρίνει εκατό τα εκατό όσους έκαναν το ίδιο ;
Ξέρω άνθρωπο με τρία παιδιά που αν ηταν σωστή η εκκλησία, θα τον είχε κάνει κι αυτον άγιο. Ο άνθρωπος πριν μερικά χρόνια μου έλεγε βουρκωμένος, οτι αναγκάστηκε να ζητήσει παλιότερα απο βουλευτή να βρει δουλειά στη μία κόρη του μια και η σύζυγος είχε πεθάνει και έπρεπε να ζήσει η οικογένεια. Τρία παιδιά, 22, 18 και 15 ετών, τότε.
Αυτός ο άνθρωπος ντράπηκε, μα τι να έκανε ;
Οταν τότε -προ ΑΣΕΠ- δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βρείς δουλειά, τι θα έκανες ; Θα λιμοκτονούσες για να εισαι τίμιος πλην πτωχός ή θα εβρισκες δουλειά σε ιδιωτικό τομέα όπου προσωπικά ξέρω καλά πώς ήταν τα πράγματα, μέσα σε αβεβαιότητα και συνεχές αλισβερίσι, παρασκήνιο και ύποπτες συναλλαγές. Ειχα πιάσει δουλειά με αίτηση σε ιδιωτική εταιρεία και μόλις με προσέλαβαν,  αμέσως άρχισαν να ψάχνουν ποιον πολιτικό είχα ως μέσον. Δεν πίστευαν ουτε εκεί οτι μπορεί κανείς να πιάσει δουλειά καθαρά, με τα προσόντα του, με αίτηση, με καθαρό διαγωνισμό.
Αλλη δουλειά σε ιδιωτικό τομέα πάλι, εκεί που είχα αναλάβει ενα καλό πόστο με καλά λεφτά, ο γυναικάς διευθυντής προσέλαβε μία θεογκόμενα και την έβαλε σχεδόν προϊσταμένη μου επειδή απλά, την πηδούσε. Πώς να πας μπροστά ;

Δεν θέλω να δικαιολογήσω και να πώ καλά κάνανε όσοι λάδωσαν, έγλυψαν και χρησιμοποίησαν το σύστημα, αλλα για να δώσω τη διάσταση που όλοι ξεχνάμε και να τονιστεί πόσο τέρας ανίκητο ήταν αυτο το "σύστημα". Και μην ξεχνάς, όσοι προσπάθησαν να το νικήσουν, θάφτηκαν πολύ βαθιά.


Ο γείτονας έχτισε μεγαλύτερα μπαλκόνια απο όσο επιτρεπόταν, παράνομα,  λαδώνοντας κάποιους για να κάνουν τα στραβά μάτια. Ετσι υποχρέωσε τον ανυποψίαστο διπλανό του, να μπεί εκείνος μεσα και να χτίσει λιγότερο.
Τα παιδιά του δεν τα έβαλε στο δημόσιο, αλλα έκανε ενα αυθαίρετο σε δασική περιοχή. Με τον καιρό, του το νομιμοποίησαν κάτι υπουργοί ... ( εδω πέφτει λογοκρισία για το μπινελίκι που μου ήρθε στο κεφάλι ).
Ο ίδιος γείτονας, επειδή ειναι κυνηγός, τρομάρα του, έχει δυό-τρία σκυλιά που γαβγίζουν όλη την ώρα. Οταν κάποιος κάλεσε αστυνομία, απλά δεν έγινε τίποτα, οι αστυνομικοί ήταν φίλοι του. Μπορεί και να κυνηγούσαν παρέα -παράνομα.
Ο ίδιος γείτονας σήμερα, κατακρίνει ως κλέφτες όσους μπήκαν στο δημόσιο, τους απαγορεύει να μπήκαν εκεί και να δούλεψαν τίμια και σωστά, πρέπει να είναι τεμπέληδες και ανίκανοι αργόμισθοι, όπως όλοι. Ετσι ! επειδή, ετσι.

Ξέρω κι εναν ... οκ ξέρω μερικούς, που σχόλαγαν απο τη δουλειά τους στο Δήμο ή σε άλλη υπηρεσία κατα τις μία τις καθημερινές και κατα τις 12 το μεσημέρι της Παρασκευής για να πάνε στο εξοχικό τους απο Θεσσαλονίκη στη Χαλκιδική κι επέστρεφαν τη Δευτέρα κατα τις εννιά το πρωί.

Τι έλειπε και όλοι αυτοί, εμείς, εσείς, κλέβαμε όπου βρίσκαμε ;

Αυτο που απουσίαζε βροντερά ήταν οι θεσμοί.
Οι θεσμοί, Δικαιοσύνη, Κρατικές Υπηρεσίες, Αστυνομία, Εκκλησία, οι θεμέλιοι λίθοι μιας κοινωνίας που νοιάζεται για τον πολίτη και οι πολίτες γι αυτήν, βούτηξαν στη διαφθορά και στην ανυποληψία.
Απαραίτητοι για τη λειτουργία των θεσμών, ειναι οι κανόνες.
Συχνά δεν υπήρχε χοντροκλεψιά κυριολεκτικά, αλλά, μικροπαραβατικότητα. Παραβίαση κανόνων. Αρπαξε κι ας είν' και ρώγες.  Οτι βρείς, το βουτάς. Δυό ωρες λιγότερη δουλειά, 3 ωρες περισσότερα τσάμπα τηλεφωνήματα απο το γραφείο, ενα ρολό χαρτί υγείας, ενα κουτί συνδετήρες, μιά θέση πάρκινγκ αναπήρου, ενα φανάρι κόκκινο αλλα δε-βαριέσαι-αδερφέ ... μικροπράγματα που μπορείς να εκμεταλλευτείς για να κερδίσεις κάτι τις ( μια και οι άλλοι στάνταρ κλέβουν, μη πιαστείς ΕΣΥ μαλάκας ). Αν παραβιάζεις τους κανόνες, αυξάνεται η αίσθηση υπεροχής έναντι των άλλων που τους λες και μαλάκες απο πάνω.

Οταν ο πολίτης μιά και δυό και τρείς βλέπει αστυνομικούς, δικαστές, παπάδες, πολιτικούς, εκδότες και εργολάβους να πλουτίζουν ενω εκείνος πρέπει να δουλεύει μιά ζωή για να μην αποκτήσει τελικά ούτε το ενα εικοστόέκτο απο όσα απέκτησαν αυτοί, τότε γίνεται θεριό και ορμά κι εκείνος να αρπάξει ότι μπορεί για να μην κλείσει κάποτε τα μάτια του με  τελευταία του σκέψη το "αποτυχημένος".
Οταν ο πολίτης εστω κι αργά αντιλαμβάνεται οτι ειναι ξεκάθαρη η διαπλοκή του -μοναδικού συχνά- μέσου ενημέρωσης που διαθέτει, της τηλεόρασης, των αφεντικών της δηλαδή, με την εξουσία, τότε δεν ξέρει τι να κάνει. Αυτός πρέπει να επιβιώσει με κάποιον τρόπο, αφού μία ψήφος κάθε τέσερα χρόνια δεν αρκεί.
Πρόσφατα δε, βλέπουμε οτι δεν χρειάζεται καν η ψήφος, για να βγει μια κυβέρνηση, της οποίας ηγείται ζάπλουτος ειδικός οικονομικών που θα λάβει -πρώτα ο θεός- 4-5 συντάξεις οταν αποσυρθεί. Αυτος και άλλοι πάμπλουτοι, εχουν την εξουσια να πούν σε σενα και εμένα τι μισθό θα έχουμε και πόση σύνταξη, πόσο φόρο θα πληρώνουμε, επειδή συν τοις άλλοις δεν μπορούν να βρούν έσοδα απο ανάπτυξη της χώρας και να εισπράξουν απο φοροδιαφυγή ! Ναι, αυτο ενω 3.500 ονόματα μεγαλο-οφειλετών παραμένουν μυστικά ως τωρα. Γιατί άραγε ;

Εχεις προσπαθήσει να ισιώσεις εντελώς μιά στραβωμένη σε πολλά σημεία, βέργα αλουμινίου ; Κάνε το και θα δεις οτι δεν θα ισιώσει ποτέ εντελώς.
Αυτη την αίσθηση εχει ο πολίτης, οτι όλα ειναι τόσο στραβά που δε θα ισιώσουνε ποτέ.

Εαν οι θεσμοί λειτουργούσαν και φυσικά και ο κόσμος απαιτούσε να λειτουργούν αυτόνομα και καθαρά, δεν θα είχαμε το σημερινό μαράζωμα που μας κάνει να μην μπορούμε να στολίσουμε δυο στολίδια για Χριστούγεννα χωρίς να σκεφτούμε οτι κι ο Χριστός μας ξέχασε, χωμένοι στην κατάθλιψη.
Εγω προσωπικά, δεν στόλισα δέντρο φέτος, πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν είχα κέφι.

Με χειρόφρενο τραβηγμένο τέρμα στην κατηφόρα της μιζέριας, έχουμε μιά ελπίδα αν αφήνουμε και απαιτούμε να λειτουργούν τα αυτονόητα.
Ο πολιτικός  μας κόσμος αγρόν αγοράζει. Στην κυριολεξία. Δες τις δηλώσεις "πόθεν αίσχος" των βουλευτών. Αγροτεμάχια και ακίνητα φούλ. Κι εγω ο κακομοιροπνίχτης, γιατι δεν εχω ουτε 1 τετραγωνικό, δεν ξέρω.
Ελπίδα απο τους πολιτικούς μας δεν υπάρχει. Η νέα γενιά πολιτικών θα εμφανιστεί σε δέκα χρόνια απο τώρα. Ως τότε, θα έχουμε φύγει, πολλοί απο μάς χωρίς να έχουμε προλάβει να δούμε να λειτουργούν τα αυτονόητα.

Θέλουμε να δούμε ευτυχισμένα πρόσωπα, στους δρόμους, ξανά.
Και όχι επειδή κάτι έκλεψαν, σε βάρος όλων.

Γούστο σου και μάσα

Μου αρέσουν πολύ  τα time lapse videos.
Μου αρέσει επίσης πολύ ο μουσσακάς αλλα και τα αθλητικά.
Το τι δεν μου αρέσει μπορεί να μην ενδιαφέρει άλλους, αλλα, ας μη γελιέμαι, ούτε τα γούστα μου ενδιαφέρουν καμπόσους, αφου ειναι προσωπικά και δεν μπορεί κανείς να ανησυχήσει επειδή μου αρέσει η ζωγραφική και το τέννις, εκτός αν ζωγραφίζω στον τοίχο του χωρίς άδεια ή τον κυνηγάω με τη ρακέτα να του σπάσω το κεφάλι :)


Μου αρέσει να ταξιδεύω σε εθνική οδό τη νύχτα, εκεί, λίγο πριν το χάραμα, με μουσική και με τους αδιόρατους απόμακρους ήχους της αυγής να υπονοούν οτι θα κυριέψουν τις επόμενες ώρες μου. Αλλα και αυτό είναι μιά παραξενιά μάλλον, για όλους τους "νορμάλ" που δεν ταξιδεύουν νύχτα επειδή νυστάζουν κι αυτο ειναι επικίνδυνο. Συμφωνώ. Οταν ειναι να ταξιδέψεις, κοιμήσου, ξεκουράσου και μετά φύγε.

Απο τη στιγμή που δεν ενοχλείς κανέναν, είναι δικό σου θέμα, τι και πώς σου αρέσει και τί όχι. Κι αν αναφέρεις οτιδήποτε απο αυτά, σίγουρα δεν το κάνεις για να εισπράξεις χειροκρότημα ή κάτι. 

Δεν ειναι πάντα ακριβής η τοποθέτηση απέναντι σε άλλον σύμφωνα με το τι εσύ θεωρείς οτι είναι ή το τι θα ήθελες να είναι. Ακόμα και αν δεν ανακαλύπτεις γρήγορα την ταμπέλα που θέλεις να του βάλεις, μην αποφασίζεις οτι ο άλλος είναι υποκριτής, άρα πρέπει να καεί στην κόλαση. Τι είσαι ; δικαστής ;
Εσυ, ως τέλειος, αποκτάς μια δόση ηδονής οταν ξετρυπώνεις αδυναμίες και λάθη του άλλου, αποκλίσεις απο την "νορμάλ" κατάσταση που οι ίδιος υπηρετείς πιστά ( ; )  ... 
 
Πρέπει να έχουμε θετικό πνεύμα, να βοηθάμε και να βοηθιόμαστε. Ετσι θα γίνουμε όλοι καλύτεροι. Ετσι θα νικήσουμε όλοι.

Γκετ ε λάηφ λένε στο χωργιόμ' και προσπαθώ να ...γκετ δατ λάηφ, γράφω πότε πότε εδω και μετά συνεχίζεις εσυ τη ζωή τη δική σου κι εγω τη δική μου. Εδώ, σκέπτομαι, συντάσσω κείμενο και εικόνα, ψάχνοντας να βοηθηθώ για να διατηρήσω ενα επίπεδο λογικής και νηφαλιότητας. Εξω, πρέπει να αποφασίζω πιο σωστά, χωρίς πανικούς και υστερίες, θέλω να είμαι καλύτερος άνθρωπος και νομίζω πως εχω βελτιωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώ πολύ και είναι πολύ σημαντικό να πετυχαίνω στόχους -προσωπικούς και συλλογικούς.
Αλλα και αυτό, πάλι προσωπικό είναι και ανήκει σε εμένα.


* Αλλο ενα -προσωπικό- χόμπι, αν δεν βαριέμαι, η μαγειρική. Μπορείς να βρεις τη συνταγή απο την φωτογραφία ;

**

Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Μπάσκετ 1989 AEK-Μπαϊρόητ.

Τελευταίο τάϊμ άουτ και το παιχνίδι στον πόντο. 
Αραγε πόσοι μπορούν να αναγνωρίσουν και πόσα, γνωστά πρόσωπα στην εικόνα ;

Παιδεία, Σφαίρες, Βία

Σε ενα παλιό σπίτι στην Ικαρία, ο τοίχος εχει ...τη δική του ιστορία.
Ειναι απο τις εικόνες εκείνες που μιλάνε απο μόνες τους όχι μόνο για το τι γράφουν αλλα ολόκληρη η εικόνα, εχει να πεί πραγματικά πολλά.
Σιωπώ και ακούω την εικόνα.

Στον καιρό της εμπιστοσύνης

Επικαιρότητα θες, τρέξε να προλάβεις.
Ωσπου να σκεφτείς κάτι να γράψεις, αλλάζει η τρέχουσα επικαιρότητα και βγαίνεις offside. Τέτοια ειναι η ταχύτητα εναλλαγής των ειδήσεων και των αλλαγών στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας.

Η σύγχυση και η αγανάκτηση, το πελάγωμα, τα νεύρα, ο θυμός, και κάμποση ανωριμότητα, ωθεί πολλούς αντι να ψάχνουν καθένας την κοινή γεωγραφία του με τους άλλους πολίτες, να ψάχνουν τα σημεία που διαφωνούν και ετσι στοχοποιούν άλλους συμπολίτες, συχνότατα, άδικα.
Ας κυνηγιόμασταν ολοι μεταξυ μας γυμνοί στους δρομους κρατώντας ανθοδέσμες, αυτο μπορεί να ήταν μια καποια λυση στα προβληματα μας.

Ξέρεις, η μόδα είναι να βρίζεις τον ΓΑΠ και να τον καταριέσαι νυχθημερόν ως μόνο φταίχτη για όλα ξεχνώντας να αναφέρεις πού έχεις εσυ ευθύνες αλλα και πού έχουν ευθύνες κάποιοι τρίτοι και ξεχνώντας ακόμα να προτείνουν κάτι άλλο, κατι ρεαλιστικό και υπεύθυνο.

Δε θέλω να είμαι στη μόδα, δε θέλω να υπερασπιστώ κανέναν πολιτικό, ουτε εναν για δείγμα αν και μερικοί διατηρούν ψήγματα αξιοπρέπειας που ωστόσο βυθίζονται και αυτοί στο τέλμα της σάπιας πολιτικής ζωής μιας χώρας που αγκομαχεί να βγεί απο τον βούρκο της ανυποληψίας στην οποία εχει πέσει εξ αιτίας κακής νοοτροπίας που ξεκινάει απο 60 χρόνια πίσω. Και βάλε.

Δε θέλω να είμαι στη μόδα και να βρίζω όπως κάνουν κάποιοι και μάλιστα το παρακάνουν, καμώνοντας οτι ασκούν κριτική ενω στο βάθος το μόνο που θέλουν ειναι να εκτοξεύουν φλόγες οργής χωρίς καμμία πρόταση, καμμία ιδέα, καμμία προοπτική. Ειχα γράψει σχετικά, στον "επαγγελματία φευγοποιό".
Ειδικά όσοι χρησιμοποιούν φρασεολογία χυδαίου τύπου και επιχειρήματα του δημοτικού μεσα σε μπλογκς, ας σκεφτούν πόσο ωφελούν με αυτη τη συμπεριφορά τους, την ίδια την μπλογκόσφαιρα, την ίδια την ελευθερία έκφρασης, δίνοντας δικαίωμα σε όσους θέλουν να μας φιμώσουν, να το κάνουν, εξ αιτίας τους.

Δε θέλω να είμαι στη μόδα που θέλει Τσιπρίζουσες - φασίζουσες υστερίες ή στενοκέφαλους επικίνδυνα ηλιθιους αρνητές οπως το ΠΑΜΕ.

Δε θέλω να ειμαι στη μόδα που θελει να φιμώνεις τον άλλον επειδη δε γουστάρεις όσα πιστεύει, να του κολλάς ετικέττα και να τον αποκλείεις [μπας και ακουστείς περισσότερο εσυ].

Εχουμε κυβέρνηση που έχει εκλεγεί με ευρεία πλειοψηφία, αλλα τωρα ζητά ψήφο εμπιστοσύνης [σήμερα] και μόλις την πάρει, απ' οτι άφησε να εννοηθεί, θα παραιτηθεί ο πρωθυπουργός υπέρ μιας ευρύτερης συναίνεσης. Κάπως παράλογο ;
Αυτη η ψήφος εμπιστοσύνης θα ήταν σωστό να δίνεται ή όχι, απο 1.000 έλληνες πολίτες, τυχαία επιλεγμένους, θα ηταν πιο αντιπροσωπευτικό του αν ο λαός εμπιστεύεται ή όχι μιά οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Ειδικά, μιά κυβέρνηση που 'ξέχασε' πάλι να φορολογήσει την Εκκλησία και 'ξέχασε' επίσης να άρει την ασυλία των βουλευτών και αποδείχτηκε λίγη στην είσπραξη οφειλόμενων απο τους μεγαλοκαρχαρίες και γι αυτό ξεζούμισε μισθούς και συντάξεις.

Εχουμε αντιπολίτευση που αξίζει λιγότερο απο όσο 10 παππούδες σε καφενείο ορεινού χωριού. Ειδικά ο σαμαράς ειναι η προσωποποίηση του τίποτα που έφαγε τις σφαλιάρες του ακόμα κι απο ευρωπαίους αλλα ωστόσο θέλει να γίνει πρωθυπουργός για να διαπραγματευτεί ενα άλλο μνημόνιο, λες και ο παπανδρέου επέλεξε το καρώ μνημόνιο ενω έπρεπε να διαλέξει το ριγέ.
Ειναι σα να λέει : "Ψήφισέ με λίγο να δω κάτι..."...
Σε εμπιστεύεται να τον ψηφίσεις σε εκλογές αλλα δεν σε εμπιστεύεται να ψηφίσεις σε δημοψήφισμα. Πρέπει να αποφασίσει τι θέλει. Σε μια άλλη ζωή.

Με την υπόλοιπη αντιπολίτευση δε θέλω να ασχολούμαι καν. Δεν υπάρχουν για μενα. Η προφανής επιλογή ψήφου, ειναι το λευκό και οχι ενα μικρό κόμμα.

Σοβαρές πολιτικές συζητήσεις δε γίνονται με την καϊλή και το μιχελάκη, ουτε με τους πρετεντεροτρέμηδες. Αυτοί δεν ενδιαφέρονται για το τι ζητά η κοινωνία.


Δεν ξέρω τι ειναι πιο εύκολο, να κάνεις μία χώρα μπουρδέλο, ή ενα μπουρδέλο, χώρα. Προς το παρόν όλα δείχνουν οτι ο γιώργος προσπαθεί να κάνει το δεύτερο, αλλα του βγαίνει το πρώτο. Κι εμείς ελπίζουμε οτι όλα ειναι ενα κακό όνειρο.

Ωστόσο, αν τύχει και βγούμε απο το ευρώ, παρακαλώ  όσοι πουλούν αγανάκτηση να προσέλθουν στις κρεμάλες που υπόσχονται οι ίδιοι τώρα για άλλους. Μεχρι τότε, έχουμε καιρό. Το να σπέρνουν διχασμό και σύγχυση, δεν βοηθά την -ανίατη- περίπτωσή τους, ουτε κανέναν άλλον.

Ξεκίνησα αυτη την ανάρτηση προχτές.
Ιδέα δεν εχω για το τι θα αποφασίσει το κοινοβούλιο απόψε σχετικά με την πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης, ξέρω σίγουρα οτι την επόμενη μερα πάλι οι γνωστές φωνές θα μιλάνε για Εκλογές αφου στο δείγμα εγκεφάλου που κατέχουν, οι εκλογές ειναι μία λύση για το καλό όλων μας και οχι μία λύση για να αρπάξουν εξουσία διάφοροι αποκτώντας και αυτοί ασυλία και βουλευτική συνταξιοδότηση.

Η κυβέρνηση που θα βάλει χέρι άμεσα σε Εκκλησία, φοροφυγάδες, συντεχνίες και στη μέγιστη συντεχνία των βουλευτών και παρατρεχάμενων, αυτη θα εχει την ψήφο μου, άμεσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Μεχρι στιγμής, η παρούσα κυβέρνηση, δεν εχει τολμήσει αυτές τις ρήξεις και δεν βλέπω να το κάνει σύντομα.
Οταν ο γαπ βγήκε και ζήτησε πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, να
"στηρίξουμε τους δικούς του, αλλιως θα ... " ...
ε λοιπόν  εμένα αυτο δεν μου άρεσε και δε γουστάρω εκβιασμούς τέτοιου τύπου.
Οπότε, ντήαρ Τζόρτζ, να μην το ξανακάνεις αυτό, ολα κι ολα, δε σε έβρισα τόσο καιρό, δέχτηκα αρνητική κριτική απο διάφορους που σε μισούν πολύ, αλλα όλα τα πράγματα εχουν όρια.
Δε με ενδιαφέρει καθόλου ποια θα ειναι η κυβέρνηση, αρκεί να γίνεται σωστή δουλειά και να μη μας κοροϊδεύουν όπως κάνει ο αντιπρόεδρος σου που κάνει νόμους για να αθωώνει εαυτόν προκαταβολικά. Κι ο άλλος αντιπρόεδρος σου δεν πάει πίσω. Στείλε τους σε παρακαλώ ως πρεσβευτές σε αφρικανινές χώρες πείνας.
Φέρε ξένους, δε θα πω οτι χάνω εθνική κυριαρχία,
φέρε απο άλλα κόμματα, δε θα πώ κουβέντα,
εκτός αν φέρεις τίποτα ρέππες πάλι και τίποτα ανύπαρκτους δικηγορίσκους,  καιροσκόπους του πουθενά και του τίποτα.
Κάνε ομως δουλειά και διόρθωσε τις αδικίες. Εσυ, ή όποιος άλλος.

Τότε, θα σκεφτώ να αναθεωρήσω την εμπιστοσύνη μου όχι σε εσένα, αλλα στο πολιτικό σύστημα, στους θεσμούς, δικαιοσύνη, αστυνομία σε όλα.


υγ. το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας μόλις το έμαθα. Ελαβε ψήφο εμπιστοσύνης με 153. Αυτο δεν αλλάζει κάτι απο όσα σκέφτομαι  και ετσι και αλλιώς θα τα έλεγα.

O καφές, η τσάντα και το φώς

Ελα, πάμε για καφέ, μου είπε.
Ητανε 2:30 το πρω,  περίπου.
Αναρωτήθηκα πού να πάμε τέτοια ώρα και μου είπε να μην ανησυχώ  και ολα θα ειναι εντάξει. Φτάσαμε σε μια περιοχή που έμοιαζε με σκηνικό ταινίας, για μένα, τότε.
Φώτα, δέντρα, αυτοκίνητα, κίνηση, ενω η πόλη έμοιαζε να κοιμόταν.

Ανθρωποι ξυπνητοί,  με τσάντες στο χέρι, οι πιο πολλοί, καλοντυμένοι θα έλεγα.
Ηταν το παλιό ανατολικό αεροδρόμιο της Αθήνας, όχι μακριά απο κει που μέναμε.
Εκείνη κρατούσε μια μικρή τσάντα, εγω όχι. Ενα πορτοφόλι μόνο, στη μιά κωλότσεπη, χρήματα λίγα, φορτωμένος με όνειρα κι ελπίδες για ενα μέλλον που τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα εξελισσόταν.

Οσην ώρα μείναμε εκεί, μιλούσε χαμηλόφωνα, με αποτέλεσμα συχνά να μην καταλαβαίνω τι λέει. Ηταν και εκείνος ο ψίθυρος, τα βήματα του κόσμου γύρω, που μπέρδευαν τα λόγια της. Ενιωσα γυμνός χωρίς μία τσάντα, να δείχνω κι εγω σαν όλους αυτούς που σε λίγο θα ανέβουν σε ενα αεροπλάνο με προορισμό κάποια χώρα του εξωτερικού. Τυχεράκηδες.
Ο καφές ουτε που μου άρεσε.
Δεν ξέρω...  εκείνη τη βραδιά αισθάνθηκα την ανάγκη να επιστρέψω στη σιγουριά του διαμερίσματός μου, να νιώσω βολικά σε χώρο οικείο αν και τόσο σκέτο -τότε- που ήξερα οτι δεν μπορούσα εκεί να δώσω σε κάποιον να μοιραστεί κάποια όνειρά μου. Οι τοίχοι δεν μιλούνε, διαπιστωμένο αυτό.
Καφέ, νύχτα, δεν πίνω, εκτός  αν πρέπει να μείνω ξυπνητός για συγκεκριμένο λόγο.
Το να εχω βγεί βόλτα με μία καλή φίλη δεν ηταν αρκετός λόγος να με κάνει να πιω καφέ. Ούτε ποτό ήθελα, τι στην ευχή ήθελα τότε, ακόμα δεν εχω καταλάβει, και πάνε χρόνια πιά.
Αν κι απρόθυμα, δέχτηκε να φύγουμε αλλα πριν την αφήσω σπίτι της να κάνουμε μια βόλτα με τα παράθυρα ανοιχτά και με μουσική. Το αμάξι μου ειχε μεγάλες πόρτες και ηταν απόλαυση να το οδηγείς με τα τζάμια κατεβασμένα. Το ραδιόφωνο έπαιζε όμορφα κομμάτια και αναθάρρησα. Ενιωσα πως κάτι κάνω, σε πιο οικείο χώρο, και η μουσική έλουζε τα παραζαλισμένα μυαλά μας. Το βιολογικό ρολόϊ που λέει οτι στις 5:20' το πρωί πρέπει να κοιμάσαι -εκτός αν πας κάπου- σταμάτησε να με ενοχλεί.
Είκοσι χρόνια μετά, η φίλη δεν υπάρχει παρα μόνο στις καρδιές μας.
Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ οτι σήμερα δεν θα υπάρχει στη ζωή κι οτι δε θα 'χαμε την ευκαιρία να  πηγαίνουμε παρέα με καφέ στο χέρι, στις λαϊκές συνελεύσεις των "αγανακτισμένων" και βόλτα με την μηχανή της.
Δεν μπορούσα να φανταστώ με ακρίβεια το μέλλον κι αυτο αποδείχτηκε συχνά.
Κι εμείς όλοι εχουμε στο μεταξύ, περπατήσει σε αυτό που τότε το λέγαμε μέλλον.

Εκείνο το βράδι, μπήκα στο διαμέρισμα και έκλεισα την πόρτα, κλείδωσα κιόλας και μεσα στο σκοτάδι, ψηλαφητά έψαξα το διακόπτη για το φώς. Η λάμπα του φωτιστικού δαπέδου άναψε και ένιωσα οτι τουλάχιστον αυτο το φώς ηταν λίγο απο το μέλλον που δεν ήξερα την ώρα που έπινα καφέ, απέναντι απο ενα 747.

Λίγο μετά, αποκοιμήθηκα χωρίς να με νοιάζει τι ώρα θα ξυπνήσω, ειχα ρεπό τη μέρα εκείνη. Προσπάθησα θυμάμαι να δω, σε όνειρο, το μέλλον. Αδύνατον. Δεν είδα αγανακτισμένους, δεν είδα φωτιές σε όλη τη χώρα, δεν είδα ΔΝΤ και δεν είδα πόσο θα ζήσω, πού και πώς. Το μόνο που είδα ηταν κάποια λάμπα να στέκει αναμμένη, ενα φώς. Οταν ξύπνησα, η λάμπα ακόμα έκαιγε. Την έσβησα. Οπως και τις αναμνήσεις μου απο το μέλλον. Πήγα να το ζήσω αυτο το μέλλον, καλημέρα και έφυγα :)
...................................................................................................................................

Και με μια εικόνα απο την εποχή που δεν ξέραμε το μέλλον μας, τραβηγμένη στην Κέρκυρα, στο Κομμένο, το 1997, εύχομαι στους πάντες ενα καλό καλοκαίρι γεμάτο φώς και χρώμα.

Kαι πού'σαι ; Ακόμα προσπαθώ να φανταστώ το μέλλον. Εχεις τίποτα υπ' όψιν ;

Ποιά κοινή γνώμη

Αφορμή για άσκηση επι χάρτου, οκ επι οθόνης, μιά φράση της σχωρεμένης Μαλβίνας Κάραλη οτι " "δεν αντλώ την άποψή μου απ'το σκουπιδοντενεκέ της κοινής γνώμης" ".
Σε ποιά κοινή γνώμη αναφερόταν, δεν ξέρω.
Ξέρω οτι η Μαλβίνα άφησε το στίγμα της και επηρέασε πολλούς, όχι εμένα, δεν θα τό 'λεγα, καθώς αυτο το εξυπνακίστικο και κακίστικο στυλάκι δεν με ενέπνεε και πολύ.
Οχι οτι δεν τα λεγε καλά, μα εδω το θέμα μου ειναι αυτη η περίφημη "κοινή γνώμη".
Ειναι σκουπιδοντενεκές ; Δεν είναι ; Ειναι, μα όχι πάντα ; Τι είναι ; Ειναι χρυσάφι, ειναι κατακάθι, ειναι ο αφρός, τι είναι ;
Κατα καιρούς χρησιμοποιήθηκε απο πολιτικούς κυρίως αλλα και απο δημοσιογράφους μεγάλων ΜΜΕ κατα κόρο η "κοινή γνώμη" ως ενισχυτικό της άποψής τους, την οποία και ήθελαν να προωθήσουν στο λαό.
Ο Νόαμ Τσόμσκι είχε πει οτι αν ο λαός αντιδρά σε κάτι, τότε πρέπει να τον ξεγελάσεις για να κάνει αυτό που θες. Και αυτο κάνουν οι κυβερνήσεις συνήθως, με αποτέλεσμα να γίνεσαι δύσπιστος ακόμα και οταν αυτές σου λένε την αλήθεια.

Εμένα, ανέκαθεν η κοινή γνώμη μου θύμιζε την μπίλια της ρουλέτας ή αν θες υδράργυρο σε ενα ταψί, αργά λικνιζόμενο πότε εδω και πότε εκεί, απο την πληροφόρηση, τις εξελίξεις, τις ανάγκες, τα γεγονότα. Οπου κάτσει η μπίλια, ή όπου σταθεί ο υδράργυρος, εκει ειναι και η τρέχουσα κοινή γνώμη για ενα θέμα, ή για το σύνολο θεμάτων που αφορούν την κοινωνία.
Η κοινή γνώμη αντλεί τη δύναμή της απο την τεράστια δεξαμενή της πληροφορίας  αλλά μοιραία και απο το ανεξάντλητο κοίτασμα της παραπληροφορίας.
Με βάση την εκάστοτε διαμορφωμένη κοινή γνώμη, λαμβάνονται αποφάσεις, χαράζονται στρατηγικές, πολιτικές και τελικά γράφεται ιστορία.
Η κοινή γνώμη ειναι διαφορετική σε μιά ευρωπαϊκή χώρα σχετικά με την συμμετοχή της χώρας αυτής σε εναν πόλεμο, ωστόσο αυτη δεν λαμβάνεται υπ' όψη απο τις κυβερνήσεις που στο μεταξύ εχουν υπογράψει σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας με το ΝΑΤΟ που αν δεν το τηρήσει θα εχει άλλα προβλήματα. Ετσι, αναλαμβάνει ο εκάστοτε πολιτικός να πει τις ιστορίες του για να δείξει την αναγκαιότητα της συμμετοχής της χώρας σε αυτον τον πόλεμο, να επηρεάσει την κοινή γνώμη, να μετριάσει τις αντιδράσεις ή και να τις εξαλείψει αν μπορεί.
Η ίδια η κοινή γνώμη συνίσταται απο τις γνώμες, εμπειρίες και απόψεις του κάθε πολίτη, και του κάθε συνόλου πολιτών στις πόλεις, στα χωριά.
Αρα η διαμόρφωση κοινής γνώμης ειναι στο χέρι των πολιτών, η κοινή γνώμη ειναι η γνώμη των πολιτών.
Οσο πιο πληροφορημένοι ειναι οι πολίτες και όσο πιο καθαρά  σκέφτονται για το καλό τους, τόσο πιο πλήρης άποψη σχηματίζεται και δημιουργείται η κοινή γνώμη για διάφορα θέματα.
Ούπς ! Είπα "πληροφορημένοι", άρα πληροφορία, ποιός διαχειρίζεται την πληροφορία ;
Στις μέρες μας ειναι η τηλεόραση, το Διαδίκτυο, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης οφείλουν να μεταδίδουν καθαρή την πληροφορία ώστε ο καθένας να εξάγει τα συμπεράσματά  του και να διαμορφώσει άποψη μετά απο σκέψη. Δηλαδή να παράγει γνώμη, να την καταθέσει όπου μπορεί, πχ στο διαδίκτυο ή σε ενα κίνημα πολιτών ( όχι σε κόμματα, δεν το συνιστώ ) και το σύνολο των γνωμών κι απόψεων θα συνθέσουν την κοινή γνώμη.
Ακούγεται υγιές. Και απλό. Και δημοκρατικό κι ελπιδοφόρο.
Θα υποθέσω οτι η Μαλβίνα αναφέρθηκε ως "σκουπιδοντενεκέ" στην κοινή αυτη γνώμη που ειναι επηρεασμένη απο τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς. Εδω θα συμφωνήσω.
Ειπα πριν οτι αφου ακούσεις και διαβάσεις, σχηματίζεις μία άποψη, μία ΔΙΚΗ ΣΟΥ άποψη. Κατάλαβες ;  Αυτό.
 

Δική σου άποψη και όχι την άποψη του Πρετεντέρη ή του Λαζόπουλου κύριε έλληνα με το τηλεκοντρόλ στο χέρι που υιοθετείς γρήγορα κι εύκολα την άποψη άλλων επειδή σου φάνηκε ξεκούραστη και βολική η δυναμική ή και χιουμοριστική παρουσίαση μέσω των ΜΜΕ.

Η κοινή γνώμη μετριέται και με  δημοσκοπήσεις.
Επιστημονικά στημένα με φαινομενικά αθώες ερωτήσεις, ερωτηματολόγια, οδηγούν τον ερωτώμενο σε απαντήσεις οι οποίες στο τέλος θα δείξουν την εικόνα της κοινής γνώμης που επιθυμεί ο παραγγέλων την δημοσκόπηση.
Ρώταγαν με μανία τότε, "ποιόν θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό, τον Κ ή τον Π ;" και έβγαινε επι χρόνια ως καταλληλότερος ο αχρηστότατος. Και μετά μου έλεγαν οτι αυτο λέει η κοινή γνώμη ! Ωιμέ :)
Η κοινή γνώμη ειναι κάτι πολύ σχετικό, ίσως ;
Απο όσα ακούει, βλέπει και διαβάζει κανείς, συμπεραίνει ποιά ειναι η κοινή γνώμη για κάτι, ακόμα και αν διαφωνεί με αυτην.
Ομως πρέπει να λάβει κανείς υπ' όψη του οτι όσα άκουσε ή διάβασε μπορεί να μην ειναι απόλυτα ακριβή και φέρουν την υποκειμενικότητα αυτού που του τα μετέδωσε. Εξαρτάται δηλαδή απο ποιές πηγές αντλεί κανείς πληροφορία και γνώση.
Πρέπει να μάθει ο καθένας να φιλτράρει την είδηση και να μην την καταπίνει αμάσητη. Να μάθει να διαμορφώνει θέση, αντι να περιμένει το δελτίο των 8 για να αποφασίσει τι πιστεύει ο άμοιρος για την Κερατέα πχ. Να ψάχνει και άλλες πηγές πληροφόρησης ωστε να συμβάλλει σε μια όσο το δυνατό πιο πλήρη κοινή γνώμη, χωρίς να παρασύρεται απο λαϊκισμούς, μιζέριες και πλάνες.

Αν λοιπόν ο "σκουπιδοντενεκές της κοινής γνώμης" ειναι το δοχείο εκείνο που περιέχει αυτο που οι -my ass- opinion makers έχουν σερβίρει έτοιμο προς χρήση απο τους πολίτες, τότε, ναι, ειναι σκουπιδοντενεκές  και το να χρησιμοποιήσεις αυτη την κοινή γνώμη ως στοιχείο έγκυρο, ειναι απλά κομπογιαννίτικο κόλπο.
( Και να φανταστείς οτι ενίοτε ουτε οι opinion makers εχουν μόνο μία γνώμη, οπως στην περίπτωση του Julian Assange - wikileaks όπου σε χώρες όπως η Γερμανία δεν μπορούσαν να αποφασίσουν ποιά ειναι η γνώμη τους για το τι σημαίνει η σύλληψή του Assange )
Η θέση της κοινής γνώμης δεν ειναι μεσα σε σκουπιδοντενεκέ, αλλα μεσα σε κρύσταλλο, στο κέντρο της μεγάλης σάλας, εκει που ολοι θα την κοιτάζουν, θα την ακούν και θα την σέβονται. Ετσι ειναι το σωστό, γι αυτό πρέπει να διαμορφώνεται αυτή με όσο πιο καλά κριτήρια γίνεται και με όσο καλύτερα μέσα ειναι δυνατόν.

*Το τι γίνεται οταν η κοινη γνώμη εχει παρασυρθεί σε λάθος δρόμο κι εσυ το βλέπεις αυτό και πρέπει κάτι να κάνεις, ειναι ενα άλλο θέμα  συζήτησης.

Αναμνήσεις stored

Εψαχνα να βρώ κατι φωτογραφίες απο το 2005.
Η αναζήτηση με έφερε στον εξωτερικό σκληρό δίσκο μου όπου εχω αποθηκεύσει πολλά παλιά αρχεία.
Επρεπε να βρώ φωτογραφίες για να στείλω σε γνωστό μου στηνν Αυστραλία, να του δείξω πώς περνάμε εδώ. Λατρεύει την Ελλάδα και θα ξανάρθει.
Το να ψάχνεις παλιά σου 'συρτάρια' σε φέρνει αντιμέτωπο με εικόνες, με γραπτά και με συναισθήματα που είχες καταχωνιάσει κάπου γιατι απλά προχώρησες παρακάτω. Αλλά δεν φανταζόσουν τόση αναστάτωση αν θα ξεσήκωνες τα θαμμένα κειμήλια ...
Πραγματικά αναστατώθηκα, είδα πάλι εικόνες και καταχωρήσεις που ανήκουν λες σε μιά άλλη ζωή.
Μια πιό αθώα εποχή αλλα και πιο παραζαλισμένη, πιο έντονη αλλα και πιο ζωντανή, πιο περιπετειώδη.
Τι στο καλό ... πόσο αλλάζουν τα πράγματα χωρίς να το καταλάβεις καλά καλά ...
Κι όμως, ειναι αυτή η ίδια ζωή, προχωρημένη σε fast forward μεχρι το σήμερα.
Στιγμές αιχμαλωτισμένες σε μια φωτογραφία ειναι μοναδικές.
Λέξεις γραμμένες κάποτε, είχαν αξία τότε, τώρα δεν ξέρω.

Τα έζησες, πάει, φύγανε, ήρθαν άλλα.
Κι άλλα θά ΄ρθουν και θα γίνουν κι αυτά κάποτε αναμνήσεις.
Καλημέρα :)

To fake, το real κι η τσέπη

Δεν ξέρω ρε παιδί μου, εχω προβληματιστεί πολλές φορές στο παρελθόν αλλα και στο παρόν, πριν κανα εικοσάρι μέρες, αν θα αγοράσω κινέζικο μπλουζάκι ή αν θα πάω να τα σκάσω να πάρω το γνήσιο -και καλά- το original οπως το λεν στο χωριόμ'.
Στην πράξη εχω δει οτι τα 7 απο τα 10 επώνυμα ρούχα που αγοράζω βγαίνουν άριστα, πολύ καλά. Τα 2 στα 10 βγαίνουν ψιλομέτρια κι ενα με κάνει να μετανιώσω που το χρυσοπλήρωσα.
Μιά φορά αγόρασα ενα Calvin Klein μπλου τζην παντελόνι κι έσκασα 106 € κι αυτο προσφορά, πριν 5 χρόνια. Πολλά λεφτά. Ειπα να ικανοποιήσω μια ετσι ιδέα μου οτι το επώνυμο θα ηταν πιο καλό επάνω μου. Και ηταν, αλλα η διαφορά πχοιότητας απο το τζήν των 30 ευρώ δεν ηταν και τεράστια.
Και μετά, γεμίσαμε κινέζους κι έβλεπα κόσμο να ψωνίζει.
Μεχρι κι εγω αγόρασα καμμια δεκαριά μπλουζάκια και δύο βερμούδες μέηντ ιν Τσάϊνα.
Δεν αγοράζω ρούχα που φέρουν επάνω τους απομίμηση εμπορικού σήματος επώνυμης φίρμας, πχ προτιμώ τα παπούτσια μου του τέννις να ειναι γνήσια adidas ή asics και το σορτσάκι επίσης κανονικό και οχι μαϊμούδι.
Λέω μήπως, μήπως ρε παιδί μου κάνουμε το ίδιο κακό στις φίρμες τις καλές, με αυτο που κάνουμε οταν αγοράζουμε απο τον καμερουνέζο τα παράνομα γραμμένα dvd ;
 Για τη μουσική εχω μια άλλη αντίληψη απο αυτη που εχω για τα ρούχα.
Τα ρούχα τα καταναλώνεις ενω τη μουσική τη θεωρώ κάπως 'θεόσταλτη' και δώρο στην ανθρωπότητα ( εεε ;; ), πράγμα που αδικεί τον καλλιτέχνη, ομολογώ.
 Οκ, αμα δω την τσέπη μου ξέρω οτι θα πάω να πάρω το φτηνό ή εστω το best-buy δηλαδη αυτο που δεν απέχει ιδιαίτερα πολύ απο το γνήσιο σε πχοιότης.
Η φτήνια τρώει τον παρά, οπότε δεν αγοράζω βλακία φτηνιάρικο ρούχο των 5 ευρώ οταν ξέρω οτι θα το βάλω 5 φορές και μετά θα γίνει σαν ξεχειλωμένο πατσαβούρι.
 Αλλα δεν σκάω και πολλά αν δω οτι ο μάγκας ο adidas πχ η ο Nike ζητάει 200 ευρώ για παπούτσι του μπάσκετ επειδή γράφει επάνω 'Michael Jordan'. ( Tzonakos έπρεπε να γράφει και απο πάνω ενα καρτελάκι να γράφει ... Φτηνάκος ).
Δε μπα να εχει και αερόσολες και μαγνήτες κι ελατήρια, ρε φιλε δεν εχει ο κόσμος τόσα φράγκα λέμε !
Εδω θα αρχίσουμε να φοράμε τα ίδια βρακιά μεχρι να κάνουν τρύπες εξαερισμού,μετά απο τις τόσες περικοπές μισθών, συν οτι πάει να ανεβάσει κι άλλο τον Φαγωτή Περισσευούμενων Αποδοχών ( ΦΠΑ ) ... τη βάψαμε.
Ε, θα το κοιτάς απο δω, θα το κοιτάς απο κει, και θ' αγοράζεις τελικά αυτό που προσφέρει την καλύτερη σχέση τιμής/απόδοσης. Ο θεός της τσέπης εχει δώσει εντολή :
Οτι βγαίνει δεν ξαναμπαίνει, οτι μπαίνει, αυτο εχεις, κάνε κουμάντο.

Α, καλό μήνα,μπαίνει επίσημα φτηνόπωρο ! 

Ανάσες ...

Γιατι γράφω εδώ ;
Γιατι σχολιάζω αλλού ;
Επειδη θέλω να βγάλω τις σκέψεις μου έξω, να μιλήσω, να πώ, να μοιραστώ.
Επειδή γουστάρω κάπου να πώ οσα δεν υποψιάζονται άλλοι οτι μπορεί να εχω στο μυαλό μου, μέσα μου, επειδή όσο ζώ παλεύω να σκαλίζω τις πτυχές ενός αγάλματος που δεν θα τελειώσει ποτέ. Θα μείνει ατελείωτο ακόμα κι οταν θα 'χουμε φύγει πιά.
Σαν να θέλω να τελειοποιήσω λεπτομέρειες που πολλοί δεν βλέπουν, ούτε θα δούν, μόνο εγω τις βλέπω, κι ίσως και κάποιοι που αγαπάω θα δούν.

Βήματα κι ανάσες, διαδρομές σε μονοπάτια ...

Γράφω λοιπον :
Κανένα πράγμα δεν ειναι πιο δυνατά μοναδικό, απο την ανάσα.
Κάθε ανάσα ειναι μοναδική, δεν θα ξανάρθει. Ετσι ειναι, δεν αλλάζει.
Κάθε ανάσα που μοιραστήκαμε με εναν άλλον άνθρωπο, ειναι αυτη που μοιραστήκαμε τότε με αυτόν και δεν θα ξανάρθει.
Κάθε στιγμή μας ειναι μοναδική.
Κάθησε σε μιά παραλία τη νύχτα ... θα ακούς τα κύματα.
Κάθε κύμα και δυό ανάσες, κάθε κύμα μοναδικό, αυτό δεν θα ξανάρθει, μαζι κι οι δυό αυτές ανάσες σου. Απόλαυσε τα και τα δύο, και το κύμα, και τις ανάσες σου σαν να ειναι πολύτιμες κι όχι αυτονόητα δοσμένες αιώνια.

Μεινε τη μέρα να ακούς και να βλέπεις το κύμα, μέτρα πόσες ανάσες και πόσα κύματα

Μεινε το βράδι να ακούς το κύμα, να βλέπεις το φεγγάρι επάνω του καθώς ανασαίνεις

Το χάδι της γιαγιάς στον εγγονό ... κι αυτό μοναδικό και πολύτιμο

... τι έλεγα ; γιατι γράφω έλεγα. Γράφω για να υπάρχουν γραμμένα όσα σκέφτομαι, να αποτυπώνονται συναισθήματα, σκέψεις κι εικόνες. Για να κρατήσω κάτι απο όσες μοναδικές ανάσες ξόδεψα γράφοντας μερικά πράγματα.
Κρατιέται η ζωή μωρέ ; Προχωράει ... και φεύγει και φεύγει.
Καλημέρα μας.

Πού θα πήγαινες ...

... αν μπορούσες να πάς οπουδήποτε για εξι μήνες ;

Γιατι δεν μπορώ να βρώ μόνο μία απάντηση ;