Γουστάρουμε τελικούς

Ολος ο κόσμος γουστάρει τελικούς.
Εκεί ειναι που κρίνεται ο νικητής. Ολος ο κόσμος γουστάρει νικητές.
Στο μπάσκετ, φτάσαμε στα playoffs. Ηταν μια κανονική περίοδος με σχετικά λίγες συγκινήσεις και με την παραδοχή της ανωτερότητας του Παναθηναϊκού απο όλους.
Ο Αρης κάτι πήγε να κάνει αλλα τα μούσκεψε στο τέλος.
Ο Ολυμπιακός μπορούσε καλύτερα. Ο Ηρακλής υποβιβάστηκε και η ΑΕΚ κοντεύει να διαλυθεί. Ευχάριστη έκπληξη ο Πανιώνιος.
Εχει και final-4 Ευρωλίγκας. Και εκει παίζει στο σπίτι του πάλι ο πράσινος αυτοκράτορας. Του ευχόμαστε ψυχραιμία και λογική. Δύναμη έχει, παίκτες και κόσμο έχει, δύο παιχνίδια ειναι, θα τα πάρει. Για την Ελλάδα ρε μαμώτο.

Εχει και βόλλεϊ. Στα τελικά ματς, Παναθηναϊκός κόντρα σε Ηρακλή. Οι κορυφαίες τα τελευταία χρόνια ομάδες. Ισως να πάω Γλυφάδα σήμερα να δω το πρώτο ματς.

Ο Μάϊος των τελικών, ο μήνας της ανταμοιβής, του απολογισμού, της αυτοκριτικής, της επιβράβευσης και των λουλουδιών.
Αρκεί ο κόσμος να ΜΗΝ σκέφτεται το ποδώσφερο* αλλα το θέαμα, το άθλημα, την διασκέδαση.
Ειναι γιορτές οι τελικοί, όπως πρέπει να ναι γιορτή κάθε αθλητικός αγώνας.
Αυτο να το μάθουν καλά τα παιδιά μας, μπορεί μια μέρα να πηγαίνουμε ασφαλείς στα γήπεδα για διασκέδαση, χωρίς να χρειάζεται να ακούμε απωθημένα εν χορώ και χωρίς να κινδυνεύει κανείς.
Δεν εχουν θέση οι ποδοσφαιρόφιλοι στα άλλα αθλήματα.
Δεν εχει θέση το ποδώσφερο* μας στην Ευρώπη και πρέπει να καταργηθεί επιτέλους.
Η ειρωνία ειναι οτι άλλος ενας Τελικός τον Μάϊο θα γίνει στην Αθήνα, αυτός του ποδοσφαίρου, του Champions League.

Eμπρός, γιορτάστε τελικούς ! :)


*Δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος, το λάθος ειναι αυτο που παίζεται στην Ελλάδα, κατι σαν ποδόσφαιρο

911 the truth ? η αλήθεια ;

Ε όχι ρε παιδιά !
Υπάρχουν και σκεπτόμενοι αμερικανοί, αντίθετα με τα όσα πιστεύουμε εδω πολλοί απο εμάς.
Απο αυτο το blog
http://911truthnc.blogspot.com/
οδηγήθηκα σε άλλα απο παραπομπές και έμεινα παγωτό με τα όσα διάβασα. Στα αγγλικά βέβαια.
Το σχετικό άρθρο δεν είναι στην κορυφή αλλα στο μέσον περίπου της σελίδας.
Εχει τίτλο ' Arrest Bush Now '
Enough 9/11 Evidence Exists to Hang Bush, Imprison Thousands
Μια παραπομπή του αυτη εδω
http://www.informationclearinghouse.info/article4582.htm
περιγράφει αναλυτικά πολλά πράγματα που δεν ξέραμε πολλοί απο μάς.
Στο τέλος έχει και κάποια βίντεο.
Εαν τα όσα περιγράφονται ειναι αλήθεια, - και γιατι να μην ειναι - τότε....

Μπλέ αποχρώσεις

Το μπλέ είναι ενα χρώμα παράξενο.
Εύκολο να το βρείς, μα πάντα σε αποχρώσεις που μαγεύουν.
Τυρκουάζ, γαλαζοπράσινο, του ουρανού, του δειλινού και τόσα πολλά.
Πάντα μου διέγειρε τις αισθήσεις.Είναι διακριτικό στο σκοτάδι και κυρίαρχο την ημέρα.
Ανακατεύεται με τα κόκκινα - κίτρινα στο ηλιοβασίλεμα και φτιάχνει πίνακες.
Γαληνεύει σε μια ήρεμη θάλασσα και παίζει με το μυαλό χωρίς να το καταλάβεις.
Αν βάλεις πολύ απο το κόκκινο, θα βγεί μενεξελί, αν χύσεις πάνω του κίτρινο, θα πρασινίσει.
Ο κόσμος είναι γεμάτος απο μπλέ, φαντάσου ενα κόσμο χωρίς μπλέ ; δεν γίνεται.
Δεν ξεχνιέται το κάθε ταξίδι θαλασσινό, με τόσο ουρανό, τόση θάλασσα, και τον χειμώνα που τα σύννεφα το κρύβουν κάπως, μας λείπει, το ψάχνουμε.
Για να έρθει το καλοκαίρι να μας γεμίσει, και πάλι να μην χορταίνουμε.
Κοιτάς πάνω, κοιτάς κάτω, περπατάς μέσα στο μπλέ, στις αποχρώσεις και στα λαμπυρίσματα και ειναι σαν μουσική, σαν γαλήνεμα μετά απο τρικυμία. Σε συντροφεύουν στο μπλε όλοι όσοι αγαπάς κι όλοι όσοι σε αγαπούσαν κι έφυγαν.

Εχω την χαζή αίσθηση οτι εκτός απο 70% νερό, ο ανθρώπινος οργανισμός - ο δικός μου τουλάχιστον - αποτελείται και απο 25% μπλε πράγματα. Το άλλο 5% δεν ξέρω, λένε οτι είναι άλλα χρώματα και διάφορα άλλα υλικά.
Το όνειρό μου ήταν ενα beach-bar που να μένει ανοιχτό πάντα, να μην κλείνει ποτέ.
Να έρχεται κόσμος και να έρχονται φίλοι.
Θα ζούσα μπροστά σε ενα μπλέ φόντο και δεν θα με κούραζε ποτέ αυτό.

Καλημέρες σε όλους όσους έχουν μπλέ διάθεση και χαμόγελο, πάντα. :)

Το ραντεβού με την Αννα.

Η Αννα καθόταν με μια φίλη της και στο ρυθμό της μουσικής απολάμβαναν το ποτό τους.

Ηταν ενα βράδι σε γνωστή περιοχή με μπαράκια, όπου είχαμε πάει με δυό φιλαράκια, μικρότερα απο μένα.

Ημουν μόνος εκείνη την εποχή και είχα ενέργεια να ξοδέψω.

Της μίλησα δεν θυμάμαι με ποια δικαιολογία, αλλα έπιασε και μετα απο λίγο αλλάξαμε τηλέφωνα. Βγήκαμε μια στιγμή στο αμάξι έξω να της δώσω μια κάρτα μου, και την έκοψα, σώμα, περπάτημα, με τα ποτά στο χέρι βγήκαμε. Ψηλή, μου άρεσε και είχε ενα χαμόγελο παιδιάστικο αλλα συνάμα ενδιαφέρον.

Καθώς έκανε μια κίνηση, πρόσεξα το πλούσιο μπούστο της και τα μακριά της πόδια.

Μέσα μου έλεγα άραγε πώς να της φαινόμουν εγω.

Κλείσαμε ραντεβού για δυό μέρες μετά, να πάμε για καφέ. Δεν βρίσκαμε κάποιο μέρος καλό που να βολεύει και τους δύο και καταλήξαμε να πούμε για τις η ώρα στο τάδε μαγαζί, φαστφουντάδικο και απο κει πάμε όπου γουστάρουμε.

Ομως κανείς δεν σκέφτηκε οτι στην περιοχή που ηταν αυτο το μαγαζί υπήρχε και άλλο ενα στην άλλη άκρη της ίδιας περιοχής.

Αποτέλεσμα, να πάει ο ένας στο ενα, κι ο άλλος στο άλλο !

Κινητά τηλέφωνα, δεν είχαμε ακόμα, οπότε ηταν αδύνατο να την βρω. Περίμενα μισή ωρα, τρια τέταρτα και έφυγα απογοητευμένος. Ειπα οτι έπρεπε να το περιμένω να μην ερχόταν καν. Τι μου βρήκε η κουκλάρα εμένα ;

Την άλλη μέρα η παρεξήγηση λύθηκε αν και ζορίστηκα να εξηγήσω το λάθος και των δύο μας. Αναγκάστηκα να ακυρώσω άλλες υποχρεώσεις για να βγούμε βράδι. Φυσικά κερασμένα τα ποτάκια απο μένα και περάσαμε πολύ καλά.

Ακολούθησε η πρώτη νύχτα αχαλίνωτου πάθους.

Ετρεμε σαν το ψάρι, Ιχθύς ήταν στο ζώδιο άλλωστε, χεχε, και το σώμα της ηταν απίστευτο !

Προσπαθούσα να την χαζεύω χωρίς να γίνω ιδιαίτερα αντιληπτός. την τσάκωσα που χάζευε κι αυτή επάνω μου, αλλα είπα " Τζονάκο χαλλλαρά αγόρι μ' "...

Εκτοτε κάθε ραντεβού ηταν στην ωρα του, και πάντα περνούσαμε καλά.

Ωσπου σε ενα απο αυτά δεν ήρθε.

Την ξαναβρήκα μετα απο μια βδομάδα, φορούσε μαύρα.

Τα είπαμε, ειχε χάσει κάποιο συγγενή της και έλεγε διάφορες ιστορίες απίθανες.

Τελοσπάντων δεν μου κανε ξεκάθαρο αν ήθελε ή οχι να ξεκόψουμε.

Το τελευταίο ραντεβού το κανόνισα πονηρά μόνος μου.

Εμαθα απο άλλον οτι θα ειναι στο σπίτι το βραδάκι και πέρασα με ενα μπουκάλι κρασί.

Μιλήσαμε, ξεκαθαρίσαμε διάφορα, δεν αρνήθηκε, ούτε παραδέχτηκε τα παραμύθια αλλα δεν μ' ένοιαζε αυτό. Αφου δεν ήθελε να 'μαστε μαζί, ούτε γω θα ήθελα. Με το ζόρι δε γουστάρω.

Πρότεινα να πιούμε το κρασάκι. Οταν τελείωσε το κρασί, την πήρα εκει, στο πάτωμα, χωρίς καν να βγάλουμε όλα μας τα ρούχα.

Εφυγα αφήνοντάς την κάτω, με τα ρούχα μισά εξω μισά μεσα, να τρέμει απο τους οργασμούς, κι έκλεισα την πόρτα ήσυχα.

Επρεπε να φύγω, η παραλία μου είναι πάντα πιστή στο ραντεβού της μαζί μου.

Εκει θα πήγαινα με μια μπύρα παρέα.

Στο δρόμο ως τ' αμάξι, πρόσεξα πάνω απο δέκα άτομα που περίμεναν το ραντεβού τους.

Το φαγητό του εργένη

Το φαγητό είναι ενα καθημερινό πρόβλημα, ειδικά οταν βαριέσαι που ζείς και δεν εχεις κάνει απο πριν ενα κουμάντο για την επόμενη μέρα !

Κάποια στιγμή λές : " Πεινάωωω " και κοιτάς γύρω να δείς τι έχεις, ανοίγεις ντουλάπια, ψυγεία, συρτάρια, όλα, εγω μια φορά μέχρι το πλυντήριο είχα ανοίξει.

( Μα, βρε μπλίπ, παίζει να ξέχασες τίποτα παξιμαδάκια στον κάδο ; )

Τίποτα, μόνο ρύζι, ληγμένο θά ναι αλλα ποιός το κοιτάει τώρα ;

Α, ναι και σιμιγδάλι, για χαλβά, αλλα ποιός φτιάχνει τώρα ;

Και κατι Κόκακόλες στο ψυγείο κι ενα κομματάκι γκούντα Σουηδίας, τη φτηνή κι ενα βούτυρο και μια μουστάρδα, ενα ταμπάσκο και μιση σοκολάτα...

Τωρα ; τι θα φάμε ;

Πάλι σουβλάκι απ το Λάμπρο ; μπααα ασε, παχαίνει.

Πίτσα !!! τσούπ την κατάψυξη, τζίφος, τίποτα κι εκει τις έχουμε φάει ούλες.

Χμμμ χμμμ, τι 'ν αυτό στο βάθος της κατάψυξης ; με μόσχευμα μοιάζει.

Μπριζόλααααααααααα !!!!!!!!!!!

Ωραία, καθαρίζουμε 5 πατατούλες απο της θείας της Βιργινίας, αυτες που μου δωσε το Γενάρη που χα πάει, ε δεν χάλασαν πιστεύω ε ; Εντάξει... φύγαμε.

Το γευματάκι του ηλίθιου που δεν κάνει κουμάντο για φαγητό αλλα το θυμάται μόνο οταν πεινάσει, μου θυμίζει τον τύπο που πάει, ψωνίζει και μετά κοιτάει την τσέπη και δεν εχει μία !

Οπότε ρόμπα γενόμενος επιστρέφει τα ρούχα στο ράφι και λέει "επιστρέφω ".

Απλό δεν ειναι ; Μια μπιτζολίτσα στο τηγάνι, ελάχιστο λάδι λέμε να μη κολυμπάει κι αν θες και λίγο νεράκι, σιγανή τη φωτιά μη γίνει κάρβουνο, μετά ούτε σε σκύλο δε τη δίνεις.

Ενα λεπτάκι πριν τη βγάλεις, χύνεις ( ωραίο πράμα το χύσιμο ) κρασάκι επάνω της, λευκό κατα προτίμηση, και τη βγάζεις.

Στο μεταξύ οι πατατούλες ροδίζουν όμορφα και συ σκουπίζεις τα σάλια σου ( λιγούρη ).

Χτες τα συνόδεψα μ ενα κομματάκι μπλέ τυρί (ροκφόρ) που βρήκα χωμένο στο βάθος ψυγείο δεξιά κάτω απ το βούτυρο, και απόλαυσα μάμ.

Δοξάστε τον σούπερ-μάγειρα Τζονάκο !

( Λεφτομέρεια λέμε : Πετάγονται λάδια παντού λέμε, καθαρίζουμε μετά, αλλιώς οι κατσαρίδες θα κάνουν πατινάζ το βράδι ! )

1922 και κάτι

Σαν να μην πέρασαν τα χρόνια τα πολλά,

κι όμως θα υπάρχουνε αιώνια στα μυαλά,

σ' εμάς τους απογόνους των Σμυρνιών,

απο ημίθεους προγόνους των Γραικών,

για τα παιδιά μας πέθαναν,

για μας απ τη φωτιά περάσαν κάμποσοι,

εδω να φέρουν φλόγα Ελλάδας, φλόγα παρφυρή,

σαν το αίμα που χύθηκε άδικα, άτιμα και φονικά.

Τιμή σε σάς Μικρασιάτες, στα παιδιά σας,

τιμή στη γή μιας Ελλάδας τεράστιας.

Δεν έχω ως επιλογή να ξεχάσω, δεν θέλω να ξεχάσω,

θέλω να ξέρει ο κόσμος όλος πόσος πόνος χωρίς γιατί,

πόσο αίμα, πόση απανθρωπιά και οδύνη περάσατε,

και πόσο φώς φέραν εδω όσοι επέζησαν.

Τιμή σε σας, Μικρασιάτες.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=797103&lngDtrID=253

Εχω στα χέρια μου ήδη το DVD και θα το δώ το βράδι.
Θα ψάξω μέσα στα πρόσωπα της απόγνωσης τον παππού μου, κάποιους άλλους που να τους ξέρω, χωρίς αυτό να μπορεί να συμβεί, αφου θα έπρεπε να είμαι 95 χρόνων.
Εχω απο παιδί μάθει ιστορίες απο τότε, απο τους πρόσφυγες, μαρτυρίες ανατριχιαστικές, φρικαλέες, αδιανόητες.
Αλλα έχει ριζώσει βαθιά μέσα μου ο Ελληνας της Μικρασίας.
Τιμή σε εκείνους, υποκλίνομαι.

Ανατετραγώνιση ...

Τόσα χρόνια μάζευα τα παλιά περιοδικά, εφημερίδες, χαρτιά γενικά, σε μια σακκούλα, κι άλλη, κι άλλη, όταν είχαν πια μαζευτεί 3-4 στο μπαλκόνι τις έπαιρνα, τις κατέβαζα στο αυτοκίνητο και πήγαινα 2,5 χιλιόμτερα πιο κάτω να τα πετάξω στον ειδικό για ανακύκλωση χαρτιού κάδο.
Ενας κάδος υπήρχε για μια μεγάλη περιοχή και ηταν πάντα τίγκα ως επάνω.
Αφου άφηνε ο κόσμος τις σακούλες απέξω, γεμάτες χαρτιά.
Αναρωτήθηκα γιατι δεν τα μαζεύουν ;
Δεν πήρα απάντηση και απο ποιόν άραγε θα περίμενα ;
Μα όλοι φαίνονται να ανατετραγωνίζουν τον κύκλο !
Και φτάσαμε χτες να λέμε οτι η Ελλάδα εχει μείνει πίσω λέει στο θέμα ανακύκλωση !
Και διαβάσαμε οτι στην Αθήνα λέει δεν μπορούσαν λέει να αποφασίσουν ποιό σύστημα εξυπηρετούσε καλύτερα ! Μα, καλά, δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν ;
Στην υπόλοιπη Ευρώπη το θέμα αυτό ειναι τρόπος ζωής και όχι υποχρέωση με το ζόρι.
Νιώθεις ντροπή αν δεν το κάνεις, απλά.
Και εδω συζητάμε αν και πώς θα αφυπνίσουμε λέει τους πολίτες !
Δεν χρειάζεται κύριοι πολιτικάντες, απλά βάλτε ειδικό κάδο ανα δυο τετράγωνα !
Τι ; κοστίζουν πολύ ;
Α, δεν ξέρω εγω, εσείς κάμετε συμβάσεις με κατασκευαστές κάδων.
Εσείς είστε ανάμεσα στις μίζες των καδοποιών και κείνοι μάχονται ποιοί θα πάρουν τις δουλειές.
Είσαι "δικός μας" ; προκρίνεσαι και όοοοταν μαζευτούμε όοολοι οι "δικοί μας" θα μοιραστείτε την δουλειά ! Ή δεν είναι ετσι ;
Τουλάχιστον το χαρτί να γίνει άμεσα κάτι ! Και με το γυαλί, τα πλαστικά και με τα φαγητά.
Με τα αποφάγια γίνεται πρώτης τάξης βιομάζα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλλού.
Αλλα το χαρτί είναι το πιο άμεσο, το πιο εύκολο και ξεκινάτε ΤΩΡΑ !!!
Πρόσβαση σε Κάδο στα 200 μέτρα το πολύ για τον καθένα μας και βρείτε μου και πού να παρκάρω μετά, παρακαλώ, υποχρέωσίς σας !

Συζητήσεις περι ανθέων

-" !!! Κοίτα,το φωτογράφισα το λουλούδι στο μπαλκόνι μας ! :)
Δεν είναι πανέμορφο ; Ποιός να το περίμενε απο μια τόσο αδιάφορη γλάστρα, να βγάζει τόσο όμορφο άνθος ;"
- " Ναι, όμορφο είναι ..."
- Κάπως έτσι δε γίνεται και με τους ανθρώπους ; Ασχημοι άνθρωποι κάνουν όμορφα παιδιά !
- Ναι αλλα μη ξεχνάς οτι και πολλά όμορφα φυτά δεν κάνουν λουλούδι της προκοπής !
- ( Ξύνοντας το κεφάλι )... ναι... χμμμ.. εχεις δίκιο, όπως και όμορφοι άνθρωποι δεν κάνουν πάντα όμορφα παιδιά ... μπορεί όμως να μυρίζουν όμορφα !
- Ναι, άλλος μυρίζει όμορφα, άλλος φαίνεται όμορφος, πόσοι όμως είναι και τα δύο ;
- ...έλα μου ντε.... πάλι δίκιο έχεις, ... πιάσε το τηλεκοντρόλ αγάπη μου, εχει μπάσκετ.

Guarmenica

Γκουέρνικα, γνωστή πιο πολύ σαν ενας πίνακας του Πικάσο και λιγότερο σαν ενα χωριό της Ισπανίας. Αναρωτιέμαι αν θα ηταν γνωστό το μέρος εκείνο αν δεν ειχε κάνει εκείνη τη ζωγραφιά ο απίθανος Πικάσο που τότε ζούσε στο Παρίσι.
Οταν τα γερμανικά και ιταλικά αεροπλάνα ισοπέδωσαν τον τόπο εκείνο, 70 χρόνια πριν, δεν τους αφάνισαν όλους. Κάποιοι επέζησαν και σήμερα, με ρυτιδωμένα τα πρόσωπα απο τον χρόνο, δηλώνουν οτι "δεν έχουν ως επιλογή το να ξεχάσουν".
Οι νεώτεροι ίσως ναι, οι επιζήσαντες και τα παιδιά τους, δεν μπορούν.
Τα θύματα ήταν πολλά, όχι βέβαια εκατοντάδες χιλιάδες όπως νομίζουμε, απλά το συμβάν πήρε μεγάλη δημοσιότητα και φυσικά ο πίνακας έπαιξε μεγάλο ρόλο.
Δεν είχαν την ίδια ακριβώς τύχη τα πάνω απο 1.000.000 Αρμένιων που διώχθηκαν, βιάστηκαν, σφαγιάστηκαν απάνθρωπα με σατανικό τουρκικό σχέδιο.
Αυτη η Γενοκτονία, των Αρμενίων, ακόμα συζητιόταν πρόσφατα σε "πολιτισμένες" χώρες για το αν υπήρξε, αν θα αναγνωριζόταν και πώς και πότε.
Αρκούν δύο μόλις φωτογραφίες της σφαγής των Αρμενίων για να δει κανείς οτι όχι μόνο δεν έχουν διαφορές απο την Γκουέρνικα αλλα αντίθετα ειναι πιο φρικιαστικό το γεγονός, πιο μεγάλο, πιο σημαντικό και πιο πολύ έγκλημα απο όσο θέλουν να το εμφανίσουν και μάλιστα να το παζαρέψουν στην διεθνή διπλωματία οι τούρκοι.

Ποιά είναι η διαφορά ; Ποιό ειναι το τεράστιο έγκλημα ; Ποιό έχει τύχει της αναγνώρισης που του αξίζει ;
Αν αυτά τα γεγονότα υπήρξαν προάγγελοι άλλων μεταγενέστερα, τότε η Γκουέρνικα υπήρξε προφητική. Η Σερβία ισοπεδώθηκε σχεδόν.
Η Γενοκτονία όμως των Αρμενίων, μαζι με αυτη των Ινδιάνων στην Αμερική, αποτελούν την παγκόσμια ντροπή που δεν θα αναπληρωθεί ποτέ αρκετά, που ακόμα κανένας πίνακας δεν θα δώσει την προσοχή που τους αξίζει, που δεν πρέπει να ξεχνάμε, που δεν πλήρωσε αρκετά κανένας ακόμα απο τους υπεύθυνους γι αυτό.
Αυτη η θηριωδία που οι παππούδες των σημερινών τούρκων διέπραξαν, πρέπει να μείνει μνημείο για όλη την ανθρωπότητα.
Οταν ξεχάσεις, δεν είσαι άνθρωπος. Εκατομμύρια ψυχές ζητούν δικαίωση, μετά απο ατιμωτικό θάνατο και ξεπάστρεμα της φυλής τους.
Μόλις υποβάλλω αυτο το δημοσίευμα, θα κάνω 3 λεπτών σιγή, ελπίζω να με ακούσουν.

Ψάξε καλύτερα.

Ψάξε ανάμεσα στις λέξεις που διαβάζεις.
Δεν υπάρχει πάντα μήνυμα πίσω απο το μήνυμα.
Μπορεί να υπάρχει όμως σύνδεση με προηγούμενα.
Για να διαβάσεις σωστά ενα μήνυμα, πρέπει να διαβάσεις και τα προηγούμενα.



Υπάρχει μια συνέχεια σε όσα γράφουμε, αρκεί να ξέρει να την διαβάσει σωστά ο/η φίλος.
Εμείς απλά πρέπει να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι.
Ολα τα άλλα ειναι θέμα στιγμής και αντίληψης του αναγνώστη.