Λεφτά ... υπήρχαν

Ενα μεσημεράκι, δεκαετία του '80 [ σκέτο gps ειμαι ] ο παλιόφιλος ειπε να πάμε το βράδι στα μπουζούκια. Ακολουθεί ο διάλογος :
- Ελα ρε θα πάμε απόψε στο [χψδκλφθ] ;
- Τι είν' αυτό ; πονάει ;
- Μπουζούκια ρε, ωραία, θα δεις, δεν το ξέρεις ;
- Οχι. Τι να ξέρω ρε, εγω δεν ξέρω απο αυτά δε γίνεται ρε συ,
 εχω 5 χιλιάδες δραχμές, και κατι ψιλά, απο αυτά οι 4 χιλιάδες ειναι για τη ΔΕΗ, έχουμε 9 του μήνα, πληρώνομαι στις 15, δεν εχω λεφτά.
{Τότε βγάζαμε και 10 μέρες με ενα-ενάμισι χιλιάρικο, δηλαδή σημερινά 4,5 ευρω }

- Ελα ρε κερνάω εγω ρε Τζόνι. Μην ανησυχείς.
- Τι κερνάς ωρε; Μπουζούκια ; Ξέρεις πόσο κάνουν ;
- Μη σε νοιάζει ρε, αντε ελα, ραντεβού στο Γαλάτσι στις 22.50'
- Ρε δουλεύω αύριο, στις 9.00' ωχ, γαμώτο. Δε θα ξυπνάω ρε.
- Ελα ρεεε, άντε δεν εχεις ανάγκη άντε πάμε, σου εχω ωραία πράματα.
- Τι ωραία πράματα ;
- Θα δείς. Ελα και θα τα πούμε.
- Ρε δεν εχω λεφτά λέμε, πού στο καλό θα με πάς ;
- Στο [χψδκλφθ] εκει που ειναι το μωρό μου.
- Τι μωρό ρε μλκ ; Δε γαμ... ; Πωπω πάει θα μου κόψουνε το ρεύμα. Δεν έρχεσαι συ Παγκράτι για ενα καφέ ; Κερνάω.
- Ρε σου είπα κερνάω εγω, ξεκόλλα, μη σκάς.
- Καλάααα.... οκ αντε για χάρη σου ... μόνο να μου λες γιατι δεν εχω ιδέα απο νυχτοπερπάτημα, οκ ;
- Μή σκας ρε, όλα εντάξει, να πάμε με το αμάξι σου μόνο αν θες γιατι εχω για σέρβις το δικό μου.
- ... καλά εντάξει, στις 11.00' τα λέμε.  
( ας βάλω τη βενζίνα αφου θα κεράσει, μην ειμαι γάϊδαρος,  δε μπαστοδιάλο ας πάω, δε φαμιέται ; αφου είπε κερνάει, μπάκουρας εργένης ήμουν, γκομενάκι δεν παίζει, βαριέμαι, ας πάω και να δούμε τι θα γίνει )

Φτάνουμε στο εν λόγω τραγουδιάρικο μαγαζί και κατεβαίνει ο φιλαράκος να πάει να δει μεσα κάτι ... ετσι ειπε. Εγω έπρεπε να παρκάρω, και τσούπ ! ζυγώνει ενα παληκάρι, μ ' λέει να σας παρκάρω το αμάξι, λέω "οχι ευχαριστώ" και ψάχνω να βρω να το αφήσω.
Πουθενά δεν ειχε ελεύθερη θέση αφου ακόμα και στα πεζοδρόμια ηταν παρκαρισμένες Μερσεντές και BMW. Γυρίζω αναγκαστικά στο πάρκινγκ, πάω να το βάλω, πάλι αυτός, του λέω ΟΧΙ και το παρκάρω κάπου μέσα το φτωχό μου Τογιότα.
( Ηξερα οτι οι τύποι αυτοί βγάζουν πουρμπουάρ απο 300 μεχρι 1.000 δρχ μόνο και μόνο επειδη σου παρκάρουν το αμάξι, δεν περίσσευε να δώσω )
Κλειδώνω και πάω μεσα, ( ζήτησε ο τύπος να αφήσω το κλειδί μήπως χρειαστεί μετακίνηση) βρίσκω με τα πολλά το τραπέζι του φίλου, πάω, κάθομαι, ενω μια αοιδός λέει ενα τραγούδι αλα koulpa - ποναεικαρδιαμουσκιζωταλεφτάμου - και μετά απο λίγο σκάει ενα εξαίσιο μπαλέτο που παραλίγο να με κάνει να αλλάξω γνώμη για τα καψουροσκυλομάγαζα. Ειδικά μία χορεύτρια με έκανε να μείνω χαζός, πανέμορφη. Εμαθα μετά πως ηταν Αγγλίδα.

Τι λέγαμε ; Α, ναι, καθόμαστε, βλέπω πάνω στο τραπέζι δυό μπουκάλες ουίσκι.
- Πόσο κάνει ρε συ αυτό ; [ρωτάω το φίλο]
- Δεν ξέρω, μάλλον κανα 5.000 δρχ [ταμπλάς  ο Τζόν]
- Ρεεε, ... κανόνισε ! [του λέω]
- Μην ανησυχείς ρεεεε :) [τωρα εγω γιατι ανησυχώ; σαν βιασμός που πρέπει να απολαύσω δείχνει]

Μετά απο λίγη ωρα βγαίνει μια άλλη αοιδός  να πει κατι άσματα - τισουκανακαικλαίςμωρόμουδεμουλές - ντυμένη στα μαύρα. Ο φιλαράκος μου εχει μείνει αποσβολωμένος  σαν άγαλμα, αφου ειπα οτι αν ειχε περιστέρια πάνω, θα τον είχανε χέσει στα σίγουρα.

Εκανε ίσαμε μιά ώρα να μου μιλήσει και το πρώτο που είπε ήταν :
- Το είδες το μωρό μου ;
- Ποιό  μωρό ; τη χορεύτρια ;
- Ποιά χορεύτρια ; όχι, την τραγουδίστρια.
- Σύνελθε, η τραγουδίστρια ειναι πάνω απο 40, δεν ειναι μωρό, εσυ εισαι 26 σύνελθε.
- ...
Την επόμενη δόση που ξαναβγήκε το 'μωρό' του φίλου μου, εγω δεν κοίταζα καν. Ειχα στρίψει αλλού και χάζευα. Ο φίλος θεώρησε πρέπον να ανοίξει μιά κούτα σαμπάνιες προς τιμήν της τραγουδίστριας και το έκανε. Τότε, ειχε 10.000 δρχ αν θυμάμαι καλά η κάθε τέτοια κούτα. Και δως του και λελούδια, καμμια 15ριά πιατάκια γαρύφαλλα, 1.000 δρχ έκαστο  !

Εμένα να με έχουνε ζώσει τα φίδια και να μην ξέρω απο πού να φύγω και θα ειχα φύγει αλλα έλα που είχαμε πάει με  το αμάξι μου, πώς να τον άφηνα εκεί ;
Το αποκορύφωμα ηταν οτι άνοιξε κι άλλες δύο κούτες σαμπάνιες στην πίστα  για την αοιδό με τα μαύρα που νόμιζε αυτος οτι τον είχε ερωτευτεί τρελά. Καλά μυαλά !
Η παρέα άλλαξε κατα τις 3 το πρωί οταν ήρθαν κάτι τύποι με ανοιχτό πουκάμισο, χρυσαφικά απο μεσα, μες στην τρίχα. Ολοι επιχειρηματίες της Λαχαναγοράς. Πολύ χρήμα. Ενιωσα εντελώς βλάκας που δούλευα σε γραφείο σαν κομπιουτεράς και με  ενα μισθό που δεν αντέχει και πολλά έξοδα.
Κατα τις 4.30' του είπα οτι αν δεν πάω σπίτι για ενα μπάνιο και δυό ωρες ύπνο, θα με απολύσουν το πρωί κι εκείνος δέχτηκε να φύγουμε αφου πληρώσουμε. Οκ, είπα και δεν έβγαλα λεφτά, αφου ειχε πει οτι θα κερνούσε.

Ομως ... οχι μόνο δεν κέρασε, αλλα ζήτησε ολα μου τα λεφτά και 500 δρχ δανεικά απο πάνω !
Μα,του λέω ... εσυ δεν ειπες οτι θα κέρναγες ;
- Είπα, αλλα  ο λογαριασμός ειναι πολύ μεγάλος.  Καμμια 45.000 δρχ !
Εδω παθαίνω δεύτερο νταμπλά και του λεω οκ θα πλύνω πιάτα, φύγε εσυ.

Απ' οτι κατάλαβα απο τις φάτσες των Λαχαναγοραίων μάλλον είχε ζητήσει κι απο αυτούς δανεικά και πήρε ενα αγγούρι και δύο ντομάτες.
Τελος πάντων φεύγουμε και μετά απο μια βδομάδα μου επέστρεψε τις 500 δρχ. μόνο, που τον δάνεισα. Για τα υπόλοιπα δεν είπε λέξη.
Δε θυμάμαι τώρα, ίσως μετα απο καιρό να μου 'δωσε κάτι  ακόμα, αλλα ποτέ  όλα !

Κι απο πάνω, απο το ντουλαπάκι του αμαξιού ανακάλυψα οτι έλειπε η θήκη γυλαιών Ray-Ban όπου μεσα δεν ειχα τα RayBan αλλα τα γυαλιά μυωπίας που μου χρειάζονταν στην οδήγηση. Ο παρκαδόρος τα βούτηξε  νομίζοντας οτι μεσα ειχε RayBan. Kι αναγκάστηκα ετσι να φτιάξω νέα γυαλιά.
Αυτοι οι αλήτες βγάζαν και 3-4.000 τη βραδιά απο πουρμπουάρ και αν δεν τους έδινες σε έκλεβαν. Τι να πείς...
Στο μεταξύ δανείστηκα απο αλλού για να πληρώσω τη ΔΕΗ μου.
Πέρασαν πολλά  χρόνια και απο τότε τον εχω δει ουτε πέντε φορές συνολικά.
Και εδω και 10 χρόνια δεν τον εχω δει καθόλου.
Ουτε πιστεύω οτι κατάλαβε το μέγεθος της μαλακίας του ποτέ.
Οσα ειχε ξοδέψει στα μπουζούκια επι μια διετία, έφταναν για να αγοράσεις ενα σπίτι.
Εβγαζε τότε κάμποσα αυτός, αλλα τι να το κάνεις ; το σπίτι θα το πήρε η αοιδός.

Ο φιλαράκος ηταν ανίκανος να συζητήσει, οπουδήποτε αλλού εκτός απο τα μπουζούκια. Πάλευα κάθε φορά να βρούμε κάτι να πούμε. Ασχετος με τα πολιτικά, μονοδιάστατος και ρηχός σε πολλά, ανίκανος να συζητήσει οτιδήποτε, στεκόταν μουγκός κοιτώντας στο άπειρο. Δεν ηταν ετσι πιο παλιά. Εγω δεν ξαναπήγα μπουζούκια, οπότε δεν τον ξανάδα.

Εφυγα μακριά ...
H παραλιακή για μένα σήμαινε πάντα παραλία, βόλτα, αέρας, θάλασσα, φώς.
Δεν σήμαινε ποτέ χρωματιστά φώτα, μπουζούκια, χλιδή, μερσεντές, καψουροάσματα β' διαλογής και υπόκοσμος. Πλαστή ευτυχία, πλάνα φώτα, πόρνη νύχτα και χαμένες ψυχές, χαμένες μέρες.

( Στη φωτογραφία μετανοημένος Λαχαναγορίτης στην παραλία μετά απο 439 χυλόπιτες απο αοιδούς της νύχτας )

Επαγγελματίας φευγοποιός

Να φύγεις, να πας αλλού.
Μη σε νοιάζει, εγω θα τα καταφέρω, μη με ρωτήσεις πώς -δεν ξέρω- μου αρκεί να φύγεις, το γιατί, το ξέρω, και το ξέρουν όλοι. Τι με πέρασες, εγω ... ε αφου το ειπε η τάδε φημερίδα, κάτι θα ξέρει που λέει να φύγεις. Το τι θα ακολουθήσει δεν το 'χω καταλάβει ακριβώς αλλα δεν πειράζει, εδω καράβια χάνονται κι ο άλλος κάνει κανό, ο πρώην έπαιζε πλεηστέσιον εντάξει αυτά τα παιδιά οι πρωθυπουργοί, μανία να κάνουν κάτι με τα χέρια τους.
Που λες, εμένα με έκανε να ντρέπομαι ο γείτονας που η ομάδα του πήρε πρωταθλήματα, άσχετα το πώς τα πήρε, που έστειλε έξω για σπουδές το γιό του, άσχετα πώς, πήρε τζιπ 2.300 κυβικά, δεν ξέρω πώς, απλά του ειναι αρκετό να με κάνει να ντρέπομαι.
Κι εγώ φυσικά και κάθομαι και ντρέπομαι και σκαρώνω εκδίκηση.
Τι πα να πεί " να γίνω ΕΓΩ καλύτερος αντι να λασπώνω το γείτονα " ;
Αφου σου λέω με λιώνει απο ντροπή.
Ε, δε θέλω να ντρέπομαι, θέλω να ειμαι και εγω επιβήτορας των υπολοίπων για να μην καταλάβουν  νομίζουν οτι ειμαι μικροτσούτσουνος  κομπλεξικός.

Και μια και φεύγει αυτός, ας φύγει κι ο άλλος, να φύγει κι ο αποκάτω του και να φύγει κι εκείνος ο γιός του γείτονα και να φύγει, να φύγουν όλοι, να φύγουν. Και να φύγουμε κι εμείς, απο το ΝΑΤΟ, απο την ΕΕ, απο τα Μπαλκάνια, απο παντού.  Να φυγει και το Δημόσιο και να έρθει ενας ιδιώτης. Τι πα' να πει "ποιός ιδιώτης" ; Οποιος νά 'ναι,τι με νοιάζει εμένα εγω θέλω μόνο να φύγουν οι άλλοι και είμαι ανα πάσα στιγμή έτοιμος να ξαναφωνάζω "φύγε" ! Αυτο με έμαθαν, αυτο θα κάνω, χα !

Δε μπορώ άλλο, κοιμάμαι και ξυπνάω και φωνάζω "φύγε", ας φύγουν όλοι απο παντού.
Να ησυχάσω.

Τι θα πεί " και μετά τι ; "  τι λες τώρα, δεν ειναι ερώτηση αυτή.


* Αφιερωμένο σε όσους εχουν κάνει διατριβή πάνω στη στείρα αντιλογία και εχουν αναγάγει την αντίδραση σε  μόνιμη άρνηση και αρκούνται σε αυτην, χωρίς να έχουν προτείνει ποτέ κάτι ουσιαστικό και ρεαλιστικό. 

Ευρωμπάσκετ 2011 (α)

Φτάσαμε στον τρίτο  αγώνα της  εθνικής μας μπάσκετ στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας. Εχουμε κερδίσει Βοσνία και Φινλανδία,, σε αυτο το έκτρωμα των 24 ομάδων, σε αυτο το... Αλήτους γήπεδο, στον τρίτο όμιλο.

Σήμερα παίζουμε με τη FYROM με σκοπό να νικήσουμε και να πάρουν ενα μάθημα οι κλοπείς της Μακεδονίας "μας". Ασχετο  με τον αθλητισμό αυτό,  το γράφω απλά  για  να καβλώσουν οι εθνικόφρονες. Το μάτς δεν ειναι ακριβώς εύκολο, θα έχει παγίδες και θα μας δυσκολέψουν οι σκοπιανοί. Αν πάμε το μάτς στους 80 πόντους θα κερδίσουμε με διαφορά 10-12 πόντων. Αν πάει χαμηλά το σκόρ θα αγχωθούμε μεχρι το τέλος.
Θα προκαλέσω τον εαυτό μου κάνοντας μιά εκτίμηση και μερικές προβλέψεις.
Εκτιμώ κατ' αρχήν οτι η ομάδα μας θα καταλάβει μία θέση μεταξύ 4ης και 6ης. Δεν βλέπω κάτι καλύτερο, ούτε και πριν έβλεπα κάτι καλύτερο. Αντικειμενικά οι άλλες ομάδες ειναι πιο δεμένες και διαθέτουν προσωπικότητες που η δική μας  δεν εχει πια.  Για  διάφορους λόγους.

Βλέπουμε οτι μετά απο 3 μέρες στην κατάταξη με βάση αμυντικά στοιχεία, οι ομάδες που προηγούνται ειναι :
Τουρκία, Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Ιταλία, Ισπανία στις "τάπες"
Μαυροβούνιο, Ελλάδα, Σλοβενία, Σερβία, Κροατία στα συνολικά rebounds
FYROM, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Πολωνία στα κλεψίματα.
Δηλαδή σε ποιοτικά στοιχεία που αφορούν κατοχή μπάλλας είμαστε μεσα στους πρώτους.

Στην επίθεση :
Ευστοχία στα σούτ :

Λιθουανία, Γαλλία, Ελλάδα, Τουρκία, Κροατία

 ... και να φανταστείς οτι δεν εχουμε τους σουτέρ του  παρελθόντος. Πάλι καλά.

Στα λάθη η κατάσταση ειναι ετσι :

Ελλάδα, Κροατία, Γεωργία, Μαυροβούνιο, Βέλγιο

έχουμε δηλαδη τα περισσότερα λάθη απο όλες τις ομάδες.
Είμαστε καλοί σε κατοχή μπάλλας αλλα την πουλάμε  εύκολα. (Σλούκα συγκεντρώσου).

Ειναι πολύ νωρίς και μάλλον πρέπει να περιμένω και το τρίτο παιχνίδι για να πω μερικά πράγματα αλλα το μεχρι τωρα συμπέρασμα απο την εικόνα της ομάδας μας και απο τους αριθμούς ειναι οτι :
- Εχουμε ομάδα με πολλά καλά ποιοτικά στοιχεία  και αξίζουμε και τετράδα, ίσως και μετάλλιο αναλόγως αποτελεσμάτων στη συνέχεια.
- ειναι κρίμα να πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων τόσα καλά στοιχεία οτν ακάνεις  τόσα πολλά λάθη. Λάθος σημαίνει οτι χαρίζεις τη μπάλλα στον αντίπαλο.

Απο κει και περα, βλέπεις Ισπανία, Γαλλία, Σερβία, Λιθουανία να έχουν ενα καλό σύνολο με λίγα λάθη και πιο δεμένη ομάδα και λες οτι αν δεν βγούν αυτοί στην τετράδα, θα ειναι θαύμα. Αν προσθέσεις και τη συνεχιζόμενη πλάκα που μας κάνει η διαιτησία να σφυρίζει φάουλ σε κάθε χορευτικό θεατρινισμό των Ναβάρρο, Τεόντοσις, Ρούμπιο και άλλων, ξέρουν οι μπασκετόφιλοι για τι πράγμα μιλάω, τότε -πανεύκολα στον Τελικό θα ειναι Σερβία-Ισπανία με την FIBA να εχει μπροστά της την πρόκληση του αν θα δώσει στην Σερβία αυτο που της έκλεψε στο Παγκόσμιο της  Τουρκίας τόσο σκανδαλωδώς. Και ισως δούμε τον Γκασόλ να κλαίει και αυτο θα το γουστάρω πολύ.

Η δική  μας εθνική δεν θα φτάσει στον Τελικό εκτός αν είπαμε συμβεί κάποιο θαύμα. Οχι οτι δεν το εύχομαι, μακάρι να πάρουν και το χρυσό. Δύσκολο, αλλα οτι και να γίνει, εγω ίσως πάω  πρώτη φορά στη ζωή μου Αεροδρόμιο να τους υποδεχτώ, αυτά τα παιδιά το αξίζουν.

* Η φωτογραφία είναι απο το περσινό τουρνουά "Ακρόπολις". Προτιμώ να δημοσιεύω  φωτογραφίες δικές μου και να μην "κλέβω", ωστόσο μια αθλητική ιστοσελίδα εχει κλέψει δικές μου εικόνες και σκέφτομαι σοβαρά πλέον να κλέβω και εγω απο αυτην τη σελίδα.

Αποφάσισε ρε συ

Δεν τιμωρούν, φωνάζουμε, τιμωρούν, φωνάζετε, τι πρέπει να γίνει δεν καταλαβαίνω.
Χαμός στο Βόλο, χαμός στην Τρίπολη και αλλού. Για τις ομάδες, ναι αυτές του ποδοσφαίρου που το κατάντησαν κάποιοι σαν κακοχυμένο μπαγιάτικο λουκουμά.

Ακου φίλε ελληνάρα, μεγάλε και τρανέ απόγονε των ... καλά οκ ... απόγονε αρχαίων, αμα γίνει κανας παγκόσμιος πόλεμος πχ Αμερική και σύμμαχοι εναντίον Κίνας και συμμάχων , θέλω να μου πείς με  ποιούς θα πήγαινες.
Δύσκολο αυτο ;
Εντάξει, αμα δε μπορούμε να πούμε με ποιούς θα είμαστε, ας δούμε αν είμαστε με τους Ελληνες.

Αν φίλε έκοβες αποδείξεις,
αν δεν πλήρωνες μαύρα για έκπτωση,
αν δεν έχτιζες παράνομα γράφοντας στα ... σου τον διπλανό σου,
αν δήλωνες όλα τα εισοδήματά σου,
αν ήσουν φίλαθλος κι οχι οπαδός κάφρος,
αν δεν ζούσες με τη μαμά και το μπαμπά ως τα 38 σου,
αν δεν κόρναρες με το παραμικρό,
αν δεν έλεγες μόνο ναι σε οτι πει ο παπάς,
αν δε φθονούσες την κατσίκα του γείτονα,
αν δεν καθόσουνα να ακούσεις τι θα πει ο λαζόπουλος για να πας ψηφίσεις μετά,
αν έστελνες την κοράκλα σου να βρει δουλειά αντι να κάθεται να περιμένει το διορισμό απο το βουλευτή,
αν έπαιρνες χαμπάρι νωρίς τι σόϊ πράμα ειναι οι συνδικαλιστές,
αν έκανες απεργία μόνο όταν συμφωνούσες με τα αιτήματα,
αν έψαχνες να βρεις κατι καλύτερο να κάνεις αντι να φθονείς όσους το κατάφεραν και αντι να κάθεσαι να τους βρίζεις νυχθημερόν χωρίς να παράγεις τίποτα,
αν δεν περίμενες το χριστόδουλα να σε βγάλει στο δρόμο για "ιερό καθήκον",
αν δεν την κοπάναγες απο τη δουλειά  σου ενω την κάρτα σου τη χτυπούσε άλλος,
αν μάζευες τα κακά του σκύλου σου,
αν δεν πάρκαρες παράνομα κι όπως κι όπου να 'ναι,
αν δεν πέταγες σκουπίδια στην παραλία και στο δάσος,
αν έκανες σοβαρή τουριστική επιχείρηση και οχι της αρπαχτής,
αν δεν έκανες προσπεράσεις κορνάροντας σε στροφές,
αν δεν έκλεινες δρόμους με τα τρακτέρ και τα ταξί σου,
αν δεν έχτιζες στην παραλία, ή πάνω σε αρχαία,
αν δεν έβγαινες να σπάσεις και να κάψεις επειδή εφαρμόστηκε νόμος και υποβιβάστηκε η ομάδα σου ( προέκταση του πέους σου ),
αν δεν λάτρευες τους μάγκες προέδρους ομάδων,
αν απαιτούσες να εφαρμόζονται οι νόμοι -απο όλους και γι όλους,  
αν νοιαζόσουν για τους άλλους κι εκείνοι για σένα,
αν δεν βαριόσουνα που ζείς κύριε έλληνα, τότε θα ήσουν με τους έλληνες.

Φοβάμαι οτι τώρα δεν είσαι ούτε με τους συνέλληνες σου.
Γιατι αν ήσουν, θα φρόντιζες νωρίς να τους εμπιστεύεσαι κι εκείνοι με τη σειρά τους αμοιβαία να σου έχουν εμπιστοσύνη.
Οσο εξαρτάται απο εσένα, θα ήσουν μια ενωμένη γροθιά μαζι με τους άλλους έλληνες.
Πώς θα βρείς πού ανήκεις όταν χρειαστεί, Έλληνα ;

Ταινιάρες

Forrest Gump -1994 -Robert Zemeckis 

The Big Lebowski - 1998 - Joel Koen 

Taxi Driver - 1976 - Martin Scosceze

The Godfather -1972, 1974- Francis Fors Coppola

Pulp Fiction - 1994- Quentin Tarantino

Blade Runner - 1982- Riddley Scott

Psycho -1960- Alfred Hitchkok

Back to the Future - 1989 - Robert Zemeckis

Rebel without a cause - 1955 - Nicholas Ray

The Terminator - 1984 - James Cameron

Για μένα το Forrest Gump ειναι κορυφαία ταινία ως σενάριο, σκηνοθεσία και ερμηνεία του Tom Hanks και του Gary Sinise. O Tom Hanks εχει αποδείξει οτι μπορεί να παίξει τα πάντα, απο κωμωδία μεχρι θρίλερ αλλα κυρίως να βγάλει απίστευτο γέλιο μεσα απο δραματικές καταστάσεις. Στον "Ναυαγό" έπαιξε ουσιαστικά μόνος του, στο Forrest Gump έπαιξε εναν τύπο που δεν θα πείραζε ουτε μύγα, να πετυχαίνει μεσα απο συγκυρίες και δυσκολίες και να επιβιώσει χάρη στο  φιλότιμό του μεχρι που έγινε πάμπλουτος χωρίς να εχει καταλάβει ακριβώς  πώς αλλα και με ενα παιδί, καρπό αγνού έρωτα απο την πλευρά του. Μια ιστορία απίστευτη και βαθιά ανθρώπινη.
Προσωπικά αυτές τις ταινίες τις βλέπω και ξαναβλέπω ευχάριστα, όλες με εξαιρετικό καστ και απο μαέστρους του σινεμά.
Είχαμε μιά κουβέντα τις προάλλες με φίλους περι σινεμά και είδα οτι οι γνώμες ειναι πολυ διαφορετικές ακόμα και μεταξύ ανθρώπων με τα ίδια γούστα πανω κατω  στις ταινίες.
Βρήκα άνθρωπο να εκτιμά κι αυτος τις ταινίες που μου αρέσουν και να διαφωνούμε ως προς το αν ο Nicolas Cage ειναι καλός ηθοποιός ή οχι και στο αν η Nicole Kidman θα μπορούσε να παίξει καλύτερα. 
Αλλος δεν πολυ γουστάρει τον Tarantino και δεν εχει δει πάνω απο 5 ταινίες γυρισμένες πριν το 1970. Κατα τα αλλα θεωρεί ηθοποιάρα την Susan Sarrandon -συμφωνώ- αλλα όχι και τόσο τον Tim Robbins.

Στην Ικαρία, στους Φούρνους και τη Θύμαινα

... επήγα και ξεθύμανα :)
Ενα οδοιπορικό στο Αιγαίο σαν αυτά που λατρεύω, με τόσο μπλε και τόση θάλασσα που με πλημμύρισαν. Αλλά ακόμα νιώθω πως δε θα το χόρταινα ποτέ.
Μιά διαδρομή ανάμεσα στα νησιά, πάνω σε αυτά, γύρω απο πολλά περισσότερα κι η αρμύρα σε ποτίζει ως μέσα, σε φρεσκάρει, σε ηρεμεί και σε καθαρίζει.
Είναι μερικοί τόποι που σε  κάνουν να λες "θέλω να μείνω εδω, όσο πάει" και το Αιγαίο εχει ενα σωρό τέτοια μέρη, πολύ συχνά λες ξεχασμένα κι απ'  το θεό, απομονωμένα σε βαθμό που σε τρομάζει, αν αφαιρέσεις την μαγεία τους και τα δείς με τα μάτια του αστού.
Σύρος,  Μύκονος, Ικαρία, Σάμος, Φούρνοι, Θύμαινα, Αρκιοί, Πάτμος, Χίος, παράλια Μικρασίας όλα αυτά φαίνονται μακριά μεταξύ τους αλλα μιά γειτονιά είναι, κάθε λιμάνι και μια νότα διαφορετική, κάθε κρυφός κολπίσκος και μια ορχήστρα,να παίζει μουσική στα μυαλά σου και να σε συνεπαίρνει. Κι ύστερα λέγαν οτι οι Σειρήνες ήταν μυθικά όντα, ισως πράγματι να ήταν στα μυαλά  των ανδρών του Οδυσσέα, που μαγεύτηκαν απο τους τόπους που είδαν.

Το ανατολικότερο άκρο της Ικαρίας

Εξαιρετικό μέρος η Ικαρία, μην περιμένεις καταστάσεις Μυκόνου ή αμμουδιές Χαλκιδικής, αν πας θέλοντας αυτά να βρείς, έχασες, δεν θα σου αρέασει η Ικαρία, ούτε κι οι Φούρνοι. Να καταλάβεις πρέπει, το πώς ειναι αυτοι οι τόποι, να το σεβαστείς αυτό, για να περάσεις καλά.
Εχουν μιά περηφάνια να θέλουν τη μοναξιά τους στη φύση την αδάμαστη ακόμα που όμως δίνει την μοναδικότητα κι αυτο το αυθεντικό χαμόγελο των ντόπιων. Το μέρος σου πρέπει να τ' αγαπάς, κι αυτοί το αγαπάνε.
Η μυρωδιά απο θυμάρι, πεύκο, αρμύρα, όλα μαζί ειναι σαν βουνό και θάλασσα, το δίλημμα "βουνό ή θάλασσα" εδω δεν υπάρχει, δεν το σκέφτεσαι, τα εχεις ολα μαζί.

 Οι Φούρνοι κι η Θύμαινα ειναι ξεροί τόποι, χωρίς πολλή βλάστηση αλλα οι θάλασσες εκει ειναι το κάτι άλλο. Φαντάζομαι θα εχουν βαρεθεί να τρώνε ψάρι :)
Κι απο ησυχία, άλλο τίποτα, να ακούς μόνο το κύμα και τον αέρα, τα τζιτζίκια και τη μηχανή κάποιας βάρκας.

Σε ανάρτηση άλλη θα γράψω και θα δείξω τι είδα στα νησιά και τις εμπειρίες μου γενικότερα, ως τότε,  θέλω να σταθώ σε κάτι που μου προξένησε το ενδιαφέρον αρκετά.

Νας

Ενα απο τα πολλά που είδα στην Ικαρία ηταν κάμποσοι 20ρηδες-30ρηδες σε καθεστώς ημιπαρανομίας να σχεδόν κρύβονται για να βγάλουν μερικές νύχτες σε σκηνή, η υπνόσακκο και επιπλέον κάθε τόσο υπήρχε πινακίδα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ κι απο πάνω ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΓΥΜΝΙΣΜΌΣ. Αυτές οι πινακίδες ηταν τα μόνα πράγματα που μου τσαλάκωσαν λίγο, την ωραία εικόνα που πήρα απο την Ικαρία. Χωρίς καμμιά αισθητική της  προκοπής, κοτσάρουν πινακίδες με απαγορεύσεις, ετσι λες και κάποιοι καβλώνουν βλέποντάς τες να κόβουν τη θέα, βαλμένες σε θέσεις  τέτοιες, δείχνουν σαν γεροντοκόρες που θέλουν να θυμίσουν την αυστηρή παρουσία τους σε πάρτι νεαρών.
Ειναι ενας τόπος όπου το κάμπινγκ κυρίως αλλα και γιατι οχι και μερικές παραλίες γυμνιστών θα ταίριαζαν απόλυτα. Ο ελεύθερος κατασκηνωτής δεν ειναι πάντα αλήτης, αντίθετα,  φροντίζει να μην λερώνει, να σέβεται και να αγαπάει τον τόπο.
Οποιοι επιθυμούν τους θορυβώδεις πελάτες ξενοδοχείων, ντυμενιστές φορτωμένους με 50 κιλά πλαστικούρα, σωσίβια, κουβαδάκια, ρακέτες, ομπρέλες, καρέκλες, 5 κινητά, εφτά μπουκάλια νερά και άλλα που τα πετά όπου νά ναι μαζι με τα αποτσίγαρά του επειδή αυτός πληρώνει δωμάτιο, θα πετύχουν να καταλήξει ο τόπος τους σαν τους άλλους. Δυστυχώς γι αυτούς, δεν ειναι όλα τα νησιά "μυκονοποιήσιμα". Και καλώς, δεν είναι.
Και νομίζω ειδικά οι Ικαριώτες πρέπει να θέλουν να μην αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του νησιού τους. Η εστω να μην τσαλακωθεί τόσο που πια αυτος ο τόπος να ΜΗΝ ειναι Ικαρία σε λίγο καιρό.
Οι ομπρέλλες με δυό ξαπλώστρες νοικιάζονται 5 ευρώ συν 2 για κάθε επιπλέον ξαπλώστρα απο τους έμπορους της άμμου, φυσικά αν εισαι ντόπιος δεν πληρώνεις ...
Τουλάχιστον κόβουν αποδείξεις, σε αντίθεση με  μερικούς άλλους. Στην Ικαρία οι 3 στους 10 δεν κόβουν απόδειξη.


(Πήγα Σιθωνία Χαλκιδικής το '95 πρώτη φορά και συνέχεια μέχρι και πέρσι κάθε χρόνο εκεί ήμουν.
Η εικόνα πια ... εχει αρχίσει να  μην ειναι αυτο που αγαπούσα. Ή, κοντεύει να γίνει κάτι άλλο απο αυτο που χιλιάδες κόσμος αγάπησε.
Τα κάμπινγκ εκεί απ' οτι φαίνεται εχουν δοθεί προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες απο ... Μονές ! του Αγ.Ορους κι όσο κι αν έψαξα δε βρήκα διαφανείς διαδικασίες γι αυτό. Η τουλάχιστον δεν κατάλαβα τη διαδικασία, ή κατάλαβα αλλα δεν το λέω.
Μερικά τα εκμεταλλεύονται οι κοντινοί Δήμοι. Και οι ελεύθεροι κατασκηνωτές είναι υπο διωγμό, άσχετα που σε πολλά οργανωμένα κάμπινγκ τα τροχόσπιτα έφτασαν μεχρι την άμμο, πράγμα που δε νομίζω να ειναι νόμιμο.
Κι εκεί εχει ο τόπος πια γεμίσει [ εεε οχι τόσο πολύ αλλά ...] με πινακίδες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το ενα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το άλλο κι εγώ κάθομαι και λέω οτι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να απαγορεύουν κάτι αντι να φροντίζουν αυτό και άλλα πολλά, να επιτρέπονται, με καλή οργάνωση και με σωστό τρόπο.
Αλλα αυτο ειναι πιο κουραστικό πάντα ε ; )
Δε θέλει κόπο,  τρόπο θέλει :)

Πλέοντας απο Εύδηλο, ανατολικά. Χαρακτηριστική άποψη της ΒΑ πλευράς

Εντάξει η Ικαρία δεν διαθέτει και πολλά μέρη που θα μπορούσαν να γίνουν καλά κάμπινγκ, καθώς η μορφολογία του εδάφους είναι ιδιαίτερα απότομη κι άγρια [φωτο] στο μεγαλύτερο μέρος. Οι δρόμοι απλά δεν εχουν ευθείες, ειναι όλο στροφές. Η πρόσβαση στις παραλίες δύσκολη εκτός απο ενα κομμάτι στα βόρεια-δυτικά. Ομως πιστεύω οτι μπορεί να γίνει κάποιο οργανωμένο αλλα και να επιτραπεί με κάποιο τρόπο η ελεύθερη κατασκήνωση εστω και υπο όρους.

Διάβασε Ε Δ Ω  το ψήφισμα του Δ.Σ. του Μεσότοπου Λέσβου υπέρ της ελεύθερης κατασκήνωσης ! Επιτέλους και κάποιοι λογικοί άνθρωποι, μπράβο στη Λέσβο και τους κατοίκους του νησιού.

Γιατι αυτός κι όχι εγώ ;

Στην Ελλάδα του κινήματος " γιατί αυτός κι όχι εγώ ", κάποιες φορές ειναι ολοφάνερο το γιατί εκείνος και όχι εσύ φίλε μου ;)  Κάποιες φορές κάποιοι ξεχωρίζουν επειδή πραγματικά αξίζουν.

Το "ΝΗΣΟΣ ΧΙΟΣ" μόλις πέρασε τη νησίδα Βενέτικο

Ταξίδεψα με πλοία της Hellenic Sea Ways και αυτό συνέβαλλε σε καλές διακοπές, ειδικά αν σκεφτώ τα πλοία άλλων εταιρειών που εχω ταξιδέψει.

Καθαρά και γρήγορα πλοία, καταρτισμένο προσωπικό, επαγγελματική αντιμετώπιση, συνέπεια, αμεσότητα, άνεση και ευχάριστο ταξίδι. Και το Wi-Fi δουλεύει εν πλώ !
Οσοι απασχολούνται στην HSW δείχνουν καλά καταρτισμένοι και έτοιμοι να βοηθήσουν.
Συνιστώ σε όλους να επιλέγουν μια εταιρεία σαν αυτή για να ταξιδεύουν στις θάλασσές μας. Οχι, δεν ειναι διαφήμιση, απλά αισθάνομαι οτι οφείλω να πω ενα μπράβο σε εποχές που παντού διαβάζει κανείς κατάρες και μίρλες :)
Με άλλη εταιρείας φέτος, το πλοίο εκτός απο καθυστέρηση άφιξης 1 ωρ. 25' λεπτά ( !!! ) έγερνε κιόλας και μάλιστα πολύ. Ισως 8-10 μοίρες. Πήγαινε ανεξήγητα αργά και μου είπαν οτι δεν ειναι πρόβλημα το οτι γέρνει ! Ο χώρος για τα αυτοκίνητα μύριζε άσχημα και το μόνο καλό που βρήκα ηταν τα φρέσκα σωστικά μέσα του πλοίου και το φιλότιμο προσωπικό. Πάλι καλά.
Με αυτη την εταιρεία  εχω ξαναταξιδέψει στο παρελθόν, με παράπονα διάφορα.
Δεν κάνω δυσφήμιση, οπως ούτε και διαφήμιση.
Το καλό πρέπει να λέγεται και να προσπαθούμε όλοι να βελτιωθούν όλα όσα μας πουλάνε, ... ακριβά, καθώς οι τιμές ακτοπλοϊκών  παραμένουν πολύ ψηλά, ιδίως για τα οχήματα ( πχ Χίος-Πειραιάς 83,50 € το αυτοκίνητο, 35 € ο επιβάτης )

Φούρνοι Κορσεών, στο λιμάνι

Πάς κάπου στις διακοπές σου για φαγητό και τρώς καλά, οχι ακριβά και σε σερβίρουν με γνήσιο χαμόγελο, χιούμορ και χαλαρή διάθεση. Στο τέλος, σου κόβουν απόδειξη.
Πάς αλλού και σε σερβίρουν μέτριο φαγητο, ακριβό και με διάθεση λίγο "παράτα-μας", σου δίνουν ενα χαρτί που δεν ειναι απόδειξη, τη ζητάς και σου λένε οτι χάλασε η μηχανή.
Ποιόν θα διάλεγες για να ξαναπάς ;
Να γιατι αυτός κι όχι εκείνος :)

Χαλκιδική, Σιθωνία, σε beach-bar

Πάς για καφέ σε beach-bar και ο καφές ειναι όχι τόσο καλός, ακριβότερος απο αλλού, και η παραγγελία αργεί. επιπλέον σου χρεώνει ομπρέλλα-ξαπλώστρα. Δεν έχουν τασάκια και η άμμος ειναι γεμάτη αποτσίγαρα.
Πάς αλλού με καλό καφέ που έρχεται γρήγορα, το σέρβις ειναι πολύ εξυπηρετικό, η ξαπλώστρα ειναι τσάμπα και ο καφές 0,50 € φτηνότερος. Εχουν τασάκια αλλα και καθαρίζουν συχνά.
Σε ποιόν θα ξαναπήγαινες ;
Να γιατί αυτός κι οχι εσύ :)

Θύμαινα

Παραλία στην Θύμαινα απέναντι απο τους Φούρνους Κορσεών.
Να  γιατί.... ΕΛΛΑΔΑ !

Δροσιά οπωσδήποτε

Με αυτη τη ζέστη, το μόνο που θέλω ειναι να πάω κάπου δροσερά, με θάλασσα αν γίνεται και ηρεμία. Και να μην εχει κουνούπια.

Δεν είναι οτι δεν εχω να πώ πράγματα για όσα συμβαίνουν.

Είναι που δε θέλω να πώ κάτι για την επικαιρότητα των ημερών.

Δε θα μου βγεί καλά, αν έρθει ωρα να γράψω, θα το κάνω, τώρα ομως δε θέλω να γίνω μίζερος.

Απέβαλα αυτη την ασθένεια προ πολλού.

Η μιζέρια μπορεί να πνίγει ακόμα και την φαντασία.

Και δε μπορώ να ζώ χωρίς φαντασία, ούτε χωρις όνειρα.

Κάποιος λοιπον, προσφέρει κάτι πολύ καλό για να το αρνηθείς, απο αυτά που αλλάζουν ζωές, πορείες, οπτικές και στάσεις ζωής, κάτι απο αυτά που σε κάνουν σχεδόν άλλον άνθρωπο, καλύτερο, πιο γεμάτο, πιο δυνατό.

Εντάξει, πάμε.

Για την ώρα,καλά μπάνια σε όλους τους καλούς και χαιρετίσματα στις κατσίκες των γειτόνων των υπολοίπων :)

Μπάμ μπούμ

Οποιος εχει διαβάσει για τα γεγονότα στις διαδηλώσεις στο Σύνταγμα, και συγκεκριμένα το πώς ενας αστυνομικός μετά απο εντολή ανωτέρου του, έριξε βόμβα κρότου-λάμψης μισό μέτρο απο το πρόσωπο ενός ανθρώπου, θα πρέπει να ειναι οργισμένος.
Ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος ηταν εκει για να καταγράφει ως όφειλε τα γεγονότα. Αφου τον ρώτησαν γιατι τραβά φωτογραφίες, επέδειξε δημοσιογραφική ταυτότητα. Τότε ενας αστυνομικός πήγε σε άλλον και του έδειξε τον κ.Κυπραίο. Ο άλλος αμέσως πέταξε μιά βόμβα κρότου-λάμψης που έσκασε πολύ κοντά στον κ.Κυπραίο και ειχε σαν αποτέλεσμα να πέσει κάτω και οταν κάπως βρήκε τις αισθήσεις του να αντιληφθεί πως δεν άκουγε τίποτα.
Αν τα πράγματα έγιναν ετσι, τότε δε μπορεί να μείνει κανείς χωρίς να εχει συγκλονιστεί.

Στο νοσοκομείο του είπαν οτι καταστράφηκαν οι κοχλίες. Ακοή κατεστραμμένη.
Ε, καί ;

Θα ζήσει τώρα χωρίς να ακούει. Ε και ;

Και αυτός  που το έκανε θα ζήσει ατιμώρητος και άνετος να το ξανακάνει. Μετά  απο εντολή ή και πιθανώς και χωρίς εντολή. Αυτος δεν ενδιαφέρεται αν άφησε ανάπηρο εναν  άνθρωπο, ίσως ζεί όλος καμάρι γι αυτά που κάνει και θα παινεύεται. Μεχρι που μια μέρα ο ίδιος θα πάρει τη ζωή κάποιου άλλου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Δεν ειμαι σίγουρος αν η βλάβη στους κοχλίες επιδιορθώνεται ούτε τι κόστος έχει αυτό και ποιός θα το καλύψει.
Ειμαι σίγουρος όμως οτι ο άνθρωπος αυτός θα υποφέρει απο αυτη την αναπηρία κι όλο θα σκέφτεται " γιατί εμένα ; "

Θα πρέπει να εκπαιδευτεί απο την αρχή να διαβάζει τα χείλη όσων του μιλούνε και να κοιτάζει κατα πρόσωπο τους συνομιλητές του φυσικά. Θα πρέπει να μην ακούει το κουδούνι και το τηλέφωνο. Δεν θα μπορεί να συνομιλεί στο τηλέφωνο. Θα πρέπει να προσέχει που περπατάει επειδή ο έλληνας οταν δει πεζό το πρώτο που κάνει ειναι να κορνάρει και συνεχίζει ακάθεκτος. Δεν του περνά απ' το μυαλό να σταματήσει, μήπως κι ο άνθρωπος αυτός ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ.

Τα ΜΜΕ διαδίδουν επιτυχίες της Αστυνομίας σε άλλα θέματα, όπως συλλήψεις κακοποιών και λοιπά, λες και αυτο δεν ειναι στα καθήκοντά τους αλλα πρέπει να προβληθούν, σαν για να μαλακώσει η άποψη του κόσμου για τους κακούς μπάτσους.
Ε, λοιπόν, φροντίζετε εκει στην Αστυνομία, να σας βλέπει ο κόσμος με άλλο μάτι.
Ρίξατε εκείνη τη βόμβα κρότου στον κ.Κυπραίο, ρίξατε ταυτόχρονα τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Χάσατε κάθε υποστηρικτή σας. Σας αγαπάει μόνο η μάνα σας. Και θα 'θελαν πολλοί, να πούν κάτι στη μητέρα σας. Δεν ξέρω όμως πόσοι θα ειχαν κάτι καλό να πούν στην μητέρα του κ.Κυπραίου.

Να καλυφθεί απο τις τσέπες σας η αποκατάσταση του κ.Κυπραίου, να αποζημιωθεί για τον τρόμο που έζησε και την αναπηρία του, -πιθανόν μη αναστρέψιμη βλάβη, δεν ξερω- και θα ευχόμουν να σας μουδιάσει μόνιμα το χεράκι που πετάει βομβίτσες. Μα ποιός θα ήταν κακός για να ευχηθεί κακό ...
Οσο για το αφεντικό σας τον κ.Παπουτσή, πολλοί, έχουν δεκάδες φορές ευχηθεί να βρισκόταν στον πάτο μαζι με το "Σάμαινα" αλλα πάντα τον διασώζουν εκει στο κόμμα του και πάντα εχει αξιώματα και ασυλίες. Κάτι σαν τη Φάνη-Πάλλη του Πασοκ... Ποιά προστασία του πολίτη ; Απο εσάς ...

Δε θα σταματήσω να ασχολούμαι με το θέμα αυτό μέχρι να θεραπευτεί πλήρως ο Μανώλης Κυπραίος. Είμαι ήδη σχεδόν κουφός. Και ξέρω πώς ειναι. Δεν έφαγα βόμβα, αλλα όλη μου τη ζωή ζω τον τρόμο να μην μπορώ να αναγνωρίζω αμέσως τον κόσμο που με περιβάλλει, να μην ακούω ψιθύρους, και σε κάθε κρότο να τρομάζω μη μπορώντας να αναγνωρίσω τι ήταν αυτό, απο πού έρχεται, κι αν κινδυνεύω.
Ζω σε ενα κόσμο που με εχει κάνει να κατανοώ τον κάθε ανήμπορο άνθρωπο και σχεδόν και το τι περνάει.

Αποκατάσταση του Μανώλη Κυπραίου τώρα. Μέχρι τότε, ζήστε την ντροπή σας.

O καφές, η τσάντα και το φώς

Ελα, πάμε για καφέ, μου είπε.
Ητανε 2:30 το πρω,  περίπου.
Αναρωτήθηκα πού να πάμε τέτοια ώρα και μου είπε να μην ανησυχώ  και ολα θα ειναι εντάξει. Φτάσαμε σε μια περιοχή που έμοιαζε με σκηνικό ταινίας, για μένα, τότε.
Φώτα, δέντρα, αυτοκίνητα, κίνηση, ενω η πόλη έμοιαζε να κοιμόταν.

Ανθρωποι ξυπνητοί,  με τσάντες στο χέρι, οι πιο πολλοί, καλοντυμένοι θα έλεγα.
Ηταν το παλιό ανατολικό αεροδρόμιο της Αθήνας, όχι μακριά απο κει που μέναμε.
Εκείνη κρατούσε μια μικρή τσάντα, εγω όχι. Ενα πορτοφόλι μόνο, στη μιά κωλότσεπη, χρήματα λίγα, φορτωμένος με όνειρα κι ελπίδες για ενα μέλλον που τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα εξελισσόταν.

Οσην ώρα μείναμε εκεί, μιλούσε χαμηλόφωνα, με αποτέλεσμα συχνά να μην καταλαβαίνω τι λέει. Ηταν και εκείνος ο ψίθυρος, τα βήματα του κόσμου γύρω, που μπέρδευαν τα λόγια της. Ενιωσα γυμνός χωρίς μία τσάντα, να δείχνω κι εγω σαν όλους αυτούς που σε λίγο θα ανέβουν σε ενα αεροπλάνο με προορισμό κάποια χώρα του εξωτερικού. Τυχεράκηδες.
Ο καφές ουτε που μου άρεσε.
Δεν ξέρω...  εκείνη τη βραδιά αισθάνθηκα την ανάγκη να επιστρέψω στη σιγουριά του διαμερίσματός μου, να νιώσω βολικά σε χώρο οικείο αν και τόσο σκέτο -τότε- που ήξερα οτι δεν μπορούσα εκεί να δώσω σε κάποιον να μοιραστεί κάποια όνειρά μου. Οι τοίχοι δεν μιλούνε, διαπιστωμένο αυτό.
Καφέ, νύχτα, δεν πίνω, εκτός  αν πρέπει να μείνω ξυπνητός για συγκεκριμένο λόγο.
Το να εχω βγεί βόλτα με μία καλή φίλη δεν ηταν αρκετός λόγος να με κάνει να πιω καφέ. Ούτε ποτό ήθελα, τι στην ευχή ήθελα τότε, ακόμα δεν εχω καταλάβει, και πάνε χρόνια πιά.
Αν κι απρόθυμα, δέχτηκε να φύγουμε αλλα πριν την αφήσω σπίτι της να κάνουμε μια βόλτα με τα παράθυρα ανοιχτά και με μουσική. Το αμάξι μου ειχε μεγάλες πόρτες και ηταν απόλαυση να το οδηγείς με τα τζάμια κατεβασμένα. Το ραδιόφωνο έπαιζε όμορφα κομμάτια και αναθάρρησα. Ενιωσα πως κάτι κάνω, σε πιο οικείο χώρο, και η μουσική έλουζε τα παραζαλισμένα μυαλά μας. Το βιολογικό ρολόϊ που λέει οτι στις 5:20' το πρωί πρέπει να κοιμάσαι -εκτός αν πας κάπου- σταμάτησε να με ενοχλεί.
Είκοσι χρόνια μετά, η φίλη δεν υπάρχει παρα μόνο στις καρδιές μας.
Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ οτι σήμερα δεν θα υπάρχει στη ζωή κι οτι δε θα 'χαμε την ευκαιρία να  πηγαίνουμε παρέα με καφέ στο χέρι, στις λαϊκές συνελεύσεις των "αγανακτισμένων" και βόλτα με την μηχανή της.
Δεν μπορούσα να φανταστώ με ακρίβεια το μέλλον κι αυτο αποδείχτηκε συχνά.
Κι εμείς όλοι εχουμε στο μεταξύ, περπατήσει σε αυτό που τότε το λέγαμε μέλλον.

Εκείνο το βράδι, μπήκα στο διαμέρισμα και έκλεισα την πόρτα, κλείδωσα κιόλας και μεσα στο σκοτάδι, ψηλαφητά έψαξα το διακόπτη για το φώς. Η λάμπα του φωτιστικού δαπέδου άναψε και ένιωσα οτι τουλάχιστον αυτο το φώς ηταν λίγο απο το μέλλον που δεν ήξερα την ώρα που έπινα καφέ, απέναντι απο ενα 747.

Λίγο μετά, αποκοιμήθηκα χωρίς να με νοιάζει τι ώρα θα ξυπνήσω, ειχα ρεπό τη μέρα εκείνη. Προσπάθησα θυμάμαι να δω, σε όνειρο, το μέλλον. Αδύνατον. Δεν είδα αγανακτισμένους, δεν είδα φωτιές σε όλη τη χώρα, δεν είδα ΔΝΤ και δεν είδα πόσο θα ζήσω, πού και πώς. Το μόνο που είδα ηταν κάποια λάμπα να στέκει αναμμένη, ενα φώς. Οταν ξύπνησα, η λάμπα ακόμα έκαιγε. Την έσβησα. Οπως και τις αναμνήσεις μου απο το μέλλον. Πήγα να το ζήσω αυτο το μέλλον, καλημέρα και έφυγα :)
...................................................................................................................................

Και με μια εικόνα απο την εποχή που δεν ξέραμε το μέλλον μας, τραβηγμένη στην Κέρκυρα, στο Κομμένο, το 1997, εύχομαι στους πάντες ενα καλό καλοκαίρι γεμάτο φώς και χρώμα.

Kαι πού'σαι ; Ακόμα προσπαθώ να φανταστώ το μέλλον. Εχεις τίποτα υπ' όψιν ;