Στα Μετέωρα

Οσες φορές κι αν εχω πάει στα Μετέωρα, δεν παύω να εκπλήσσομαι απο την γιγαντοσύνη της φύσης και να αναρωτιέμαι ποιά καλλιτεχνική διάθεση σμίλεψε αυτούς τους ογκόλιθους πάνω απο τον κάμπο της Καλαμπάκας, μπροστά στην Πίνδο και την Χασιά.
Ενα μεσημέρι φέτος το καλοκαίρι ανέβηκα πάλι εκει, αρχές Αυγούστου με καύσωνα.

Δεν με ένοιαζε, μούσκευα ολόκληρος μα κάτι μου έλεγε 'προχώρα, εδω περπάτησαν πρόγονοι, χιλιάδες χρόνια πριν, περπάτα κι εσυ και πάρε απ' τον αέρα αυτόν εδω τον αρχαίο'.
Oι δρόμοι καίγανε στους 38° C και το κλιματιστικό του αυτοκινήτου δούλευε στο φούλ, ενώ έξω άνθρωποι φορώντας καπέλλα, αντηλιακό, με ενα μπουκάλι νερό στο ενα χέρι, ανέβαιναν ψηλά στους βράχους ή κατέβαιναν απο εκεί. Οπου υπήρχε σκιά, εκει κατευθύνονταν για λίγες στιγμές ανακούφισης μεσα στο λιοπύρι. Οταν βγήκα και περπάτησα λίγο κι εγω, έψαχνα κάθε 2 λεπτά να βρώ σκιά :)
Το αυγουστιάτικο μεσημέρι επέμενε να δείχνει ελκυστικό  και να θέλει να σε κάνει να ξεχάσεις την ανυπόφορη ζέστη, αλλα αυτό που σε κάνει να την ξεχάσεις ειναι στην πραγματικότητα, αυτοί οι γίγαντες που νομίζεις πως θα ξυπνήσουν και τότε θα εισαι στο έλεός τους. Οχι, δεν θα 'λεγα οτι ειναι τρομακτικοί, αλλα σίγουρα ειναι τόσο επιβλητικοί που δεν σταματάς στιγμή να σκέφτεσαι πώς στο καλό γεννήθηκαν και γιατί.
Οι επιστήμονες δεν εχουν οριστικά αποφασίσει για το πώς δημιουργήθηκαν αυτοί οι θεόρατοι βράχοι, μα σίγουρα ειναι πολύ παλιοί, με ηλικία εκατομμυρίων ετών.
Τα μοναστήρια που βρίσκονται πάνω σε πολλούς απο τους βράχους ειναι όμορφα και ενδιαφέροντα απο ιστορική και αρχαιολογική σκοπιά. Απο θρησκευτική σκοπιά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Αλλωστε τα μοναστήρια αυτά άκμασαν κυρίως την εποχή της τουρκοκρατίας κι ίσως αυτό λεει πολλά για την σχέση του κλήρου με την ιστορία του τόπου. Οτι δηλαδή έπαιξε ρόλο αρνητικό, σε αντίθεση με όσα διδάσκουν στα σχολεία, στα παιδιά μας. Οπότε θα τα σιχαθώ, με συγχωρείς.
Είναι μιά ακόμα ελληνική ομορφιά που αξίζει να την επισκεφτεί κανείς αλλα και να την εξερευνήσει, καθώς η περιοχή των Μετεώρων απλώνεται σε μεγάλη έκταση και κρύβει πολλές φυσικές ομορφιές.

* μερικές ακόμα φωτογραφίες, ΕΔΩ

Δημοσιοποίηση φορολογικών στοιχείων στο Διαδίκτυο !

Δεν μπορεί να ειναι τόσο ηλίθιοι ... οχι δεν μπορεί,
δεν εχω κάνει λάθος, αυτά ουτε η νου-δού δεν τα σκέφτηκε,
δεν ειναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν τι θα σημαίνει αυτό που πάνε να κάνουν !

Οταν ο κάθε παρανοϊκός εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης θα μπορεί να δει τα οικονομικά αλλα και προσωπικά στοιχεία οποιουδήποτε θα γίνει τ'ς πόπης.
Δεν ειναι δυνατόν να τίθενται τα προσωπικά στοιχεία του κάθε αθώου πολίτη, στη διάθεση του καθενός που απο αρρωστημένη περιέργεια ή απο εγκληματικά διεστραμμένο νού, θα κοιτάξει τις δηλώσεις και τα στοιχεία όλων όσων γνωρίζει.
Στη συνέχεια θα τα χρησιμοποιεί όπως αυτός νομίζει, με οτι αυτο συνεπάγεται.
Αν αυτο γίνει, τότε δεν θα αργήσει η μέρα που θα δω αναρτημένο σε κάποιο διαδικτυακό φόρουμ  ή μπλογκ ή φασομπούκι, τις δηλώσεις της κυρα-Μαρίας απέναντι, του κυρ-Μήτσου, του άνεργου παραπέρα, του μεροκαματιάρη πιο κει, και του κ.Τάδε που τυχαίνει απλά να μην τον  γουστάρω. οπότε θα τον κράξω και με το νόμο επειδή απλά δεν τον γουστάρω.
Αν δεν καταλαβαίνουν τι θα γίνει με αυτό, τότε ας παραιτηθούν, φτάνει πιά.
Πότε θα αρχίσουν να πέφτουν αγωγές κατα του εκάστοτε υπουργού που σκέφτεται να εφαρμόσει τέτοιες μαλακίες !
ΗΛΙΘΙΟΙ !

Οταν πρέπει να αλλάξεις λάστιχα ...

... απλά τα αλλάζεις.
Εχεις δεν εχεις λεφτά,  βρίσκεις και πάς και βάζεις άλλα.
Δεν παίζεις με τη ζωή σου και όσων έχεις επιβαίνοντες.
Θα φορούσες ετοιμόρροπα παπούτσια στο πόδι σου ; Οχι.
Τα λάστιχα στο αυτοκίνητο ειναι σαν τα παπούτσια στον άνθρωπο.
Με τη διαφορά οτι δεν εχει γυνακεία λάστιχα, γόβα, με τακούνι.

Σεπτέμβρης και τα πρώτα βζούπππ... βζζζιτττ ... με την πρώτη ψιχάλα, λες οκ το ήξερα απο το Μάϊο οτι θέλαν άλλαγμα αλλα κράτησα τα φράγκα να πάω διακοπές να τα πιώ φραπέδες και γρανίτες.
Ομως ο χρόνος κυλάει αμείλικτος και τον Οκτώβρη πλέον, τα λάστιχα εχουν καταντήσει ετσι : ( κάμε κλίκχχχ να δεις χάλι )

Ωρα να πάς στον λαστιχατζή. Πόσο κάνε ρε μάστορα, διαστάσεις 225Χ45Χ17 ναούμε ;
" Οχτακόσα 'βρώ σου βρίσκω λαστιχάκι σούπερ ! "
Αμάν ρε αδερφέ κόψε κάτι !
Καλά οκ θα ξανάρθω ... ( δεν του λες οτι θα πας να βρεις τα φράγκα απο όποιονε του περισσεύουν γιατι θα πέσει γέλιο, δεν θα μπορεί να σκεφτεί ουτε έναν που να του περισσεύουν ).
Δεν πάει άλλο όμως, πρέπει να αλλαχτούν, κάθε τόσο γλιστράμε σαν πατινάζ,άσε ενα φρενάρισμα μια μέρα που μου πήγε το ψυχή στο κούλουρη. Αφησα πάνω στην άσφαλτο και μισό κιλό λάστιχο σαν τατουάζ ευθεία γραμμή με ελαφρά ζιγκ-ζαγκ.
Το λοιπόν πρέπει να βρώ καλό λάστιχο, και όχι πανάκριβο.
Ερευνα αγοράς, έρευνα χρηματοδότησης και τοποθέτηση.
Ειναι πολύ σοβαρό πράγμα να εχεις σωστά λάστιχα, δεν παίζουμε με αυτά.

Μεταξύ μας, μην το πείς πουθενά, μερικά λάστιχα τα λατρεύω.
Ειναι πανάκριβα αλλα πανέμορφα.
Κούκλες αληθινές, σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά και σίγουρα.

Moυ αρέσουν τα λάστιχα για οδήγηση ταξιδιού, με άνεση, ασφάλεια, κράτημα. Ισως να βάλω κάποιο ακριβό, θα δούμε. Εξαρτάται απο τους σπόνσορες :)

Αλλάξτε λάστιχα λέμε, μην τα αφήνετε, ενα ποσοστό ατυχημάτων οφείλεται στα κακά ελαστικά.
Ενα άλλο ποσοστό μεγάλο, οφείλεται σε λάθος οδηγούς.
Με αμαξάρα επειδη ειχαν λεφτά, αλλα με οδηγική παιδεία >=0.

Πολίτες όμηροι : Το Κράτος.

Με κάλεσαν για επανεξέταση της επιστροφής φόρου μου καταμεσής καλοκαιριού.
Ο λόγος ηταν οτι ξεπερνούσε η επιστροφή ενα Χ ποσό, κατα λίγα ευρώ. Πήγα εκει και κράτησαν τον φάκελλο ως τον Σεπτέμβρη μου είπαν.
Ο Σεπτέμβρης ήρθε και δυο μέρες πριν αυτός μας φύγει, μου ήρθε η πολυπόθητη επιστροφή φόρου.
Ολος χαρά, την επόμενη μέρα έλαβα κι άλλο φάκελλο απο την Εφορία, με κόκκινα γράμματα και πριν τον ανοίξω σκέφτηκα οτι ποτέ δεν εχω λάβει κατι με κόκκινα γράμματα απο την εφορία, μιά ζωή μισθωτός χωρίς περιουσία, πλήρωνα και το παραμικρό σέντς και δεν όφειλα τίποτα.
Εγραφε μέσα οτι οφείλω 33 ευρώ απο αυτο το ποσό που μου επεστράφη μια μόλις μέρα πριν ... και με κεφαλαία γράμματα ειχε την σημείωση : ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ.  Απαιτούσε δεν την πληρωμή της οφειλής εως τέλος Οκτώβρη.
Πέντε μέρες μετά πήγα να ρωτήσω τι έκανα λάθος και πού εχω υπαιτιότητα, πού φταίω δηλαδή. Μου απάντησαν οτι δεν εχουν περάσει τον φάκελλό μου ακόμα στο σύστημα και θα μου πούν σε δύο εβδομάδες !
Οταν ρώτησα γιατι μου δίνουν προθεσμία πληρωμής χωρίς να μου πούν πού και αν φταίω και ενω εγω δεν μπορώ να δώσω στο Κράτος προθεσμία πληρωμής των οφειλών του σε εμένα, έλαβα την απάντηση : "Ετσι λέει ο νόμος".
Να τη χαίρεστε την "ευνομία" κύριοι νομοθέτες, νομοπλάστες και εις Βουλήν των Ελλήνων παροικούντες  με τα 58 ακίνητα ο καθένας ( που μαζι τα φάγαμε, αλλα εγω δεν εχω ουτε ενα ακίνητο ). Σιγά σιγά απομακρύνετε κάθε πολίτη απο το να δείξει εμπιστοσύνη στο Κράτος.

Και αυτο θα ειναι η τελική μας καταστροφή.
Με θλίβει μόνο το γεγονός οτι η μοίρα θα φέρει να δω αυτη την καταστροφή να συμβαίνει και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα απο το να γίνω και εγω ενα ζώο που παλεύει να επιβιώσει με κάθε κόστος.

Η επόμενη σταγόνα, θα ξεχειλίσει το ποτήρι.

Ενα βράδι ...

Του Οκτώβρη ενα βράδι, με τον καιρό πεισματικά να αρνείται να θυμηθεί τον παλιό του εαυτό,τότε, το 1968 που Οκτώβρη μήνα είχαμε χιόνια στη Θήβα απ' όσο μου 'χουνε πει οι μεγαλύτεροι, οι βάρκες λικνίζονται ανάλαφρα ανάμεσα στις ευθείες αντανακλάσεις στο ήσυχο κύμα απο τα φώτα της πόλης.
Ο Πειραιάς απέναντι έριχνε ανταύγειες στο σκοτεινό νερό.
Οταν τον πλησίασε ο λαχειοπώλης, εκείνος δεν άκουσε αμέσως, απορροφημένος στις σκέψεις του. Τον είχαν απορροφήσει εντελώς οι σκέψεις, τα φώτα τον υπνώτιζαν και, άγνωστο για πόσην ώρα, ο κόσμος είχε πάψει να υπάρχει. Υπήρχε μόνο ενας ψίθυρος απο το αεράκι κι ενα σούσουρο μακρινό απο την λεωφόρο πιο πίσω όπου μανιασμένα τροχοφόρα μετέφεραν ανθρώπους σε προορισμούς διασταυρούμενους, αχ και νά 'μουν ενας θεός, να βλέπω απο ψηλά τόσες διαδρομές, κάθε μια, και μιά μοναδική ιστορία.
Η δική του ιστορία δεν ενδιέφερε κανέναν.
Μάλλον όσοι τον αγαπούσαν θα θελαν πολύ να ξέρουν, μα κράταγε μυστική την ύπαρξη τόσων διαδρομών, για τον εαυτό του. Η δικιά του φωτεινή γραμμή δεν ειναι σαν αυτές που σκίζουν το σκοτάδι, που στράφτουν πάνω στο νερό. Είναι μια αλλόκοτη πορεία, όπως τα σύννεφα που συνέχεια αλλάζουν και δε στεριώνουν σε μιά μορφή πάνω απο δυό λεπτά.
Δυό παιδιά παίζουν στην άκρη του μώλου, ενα ζευγαράκι κάθεται στο παγκάκι δέκα πέντε μέτρα πιο 'κει, κι ενας τύπος που μοιάζει πιο πολύ με περιπτερά, σούρνει ενα καρότσι με κάποιο μωρό μεσα, προφανώς.  Πολύ πιο μακριά, δυό νέα κορίτσια κρατάνε απο ενα τεράστιο στρογγυλό γλυφειτζούρι και χαζογελάνε πανευτυχείς.
Ολα ειναι πάνω στη σκηνή, κι εκείνος νιώθει θεατής, μόνο που κατα παράξενο τρόπο ειναι πρωταγωνιστής σε ενα θέατρο που δεν τον κάλεσαν να μπεί. Απλά βρέθηκε εκεί.
Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει  οταν συνειδητοποίησε οτι κάποιος καθόταν πίσω του.
- Θα πάρεις λαχείο Γιάννη ; Μπορεί να είναι τυχερό ...
- .... !!!! Μιχάλη !!!! ρε συ τι κάνεις εδώ ;
- Λαχεία πουλάω, τι λες να κάνω ;
- Ρε συ θα με τρελάνεις ; Πόσην ώρα εισαι εδώ ;
- Δεν ξέρω, κανα τέταρτο ίσως ...
- Και δε μιλάς ρε μαλάκα ; Πωωωω σόρρι ταξίδευα ... σκεφτόμουν ...
- Το είδα. Πάντα σκεφτόσουν πολύ, ελπίζω να σου βγήκε σε καλό. Ενα σε λήγοντα 14 ;
- Ρε Μιχάλη τι 14 ; Πού χάθηκες ; Πάνε 15 χρόνια που 'χω να σε δώ !
- ... άστα ... διαδρομές, παραδρομές, ... εκδρομές. μεγάλη ιστορία.
- Ρε μαλάκα με πέθανες ... πωωω τι γίνεσαι ρε συ ;
- Φίλε ... πρέπει να πάω σπίτι, είναι κι αργά, εχω να περάσω κι απο Πειραιά σε λίγο, πάρε λαχείο σου λέω. Μπορεί να 'ναι τυχερό.
- Φέρε ενα ρε να λήγει στο γαμημένο το 14 αλλα λέγε ρε, πού χάθηκες ;
Το παράτησες το μπόξ ; Η Σουηδέζα η γυναίκα σου ; κάνατε παιδιά ; πες ρε !
- Γιάννο ... υπάρχει ενα ψητοπωλείο στο Μενίδι, ο "Πειρασμός", ελα ενα βράδι αργά όποτε θες απο κει να τα πούμε, εκει δουλεύω τα βράδια. Πάρε το λαχείο σου.

Το λαχείο πληρώθηκε και οι δύο παλιοί φίλοι χαιρετήθηκαν τόσο σιωπηλά, όσο ο τζίτζικας το χειμώνα. Απόμεινε να σκέφτεται τι στι καλό συμβαίνει ρε γαμώτο ; ... κι ενα χαρτί στα χέρια του ηταν οτι είχε απο ενα παλιό φίλο που ειχαν περάσει μαζι μέρες και νύχτες δύσκολες, με ψωμί και κρεμμύδι για μεσημεριανό, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά. Και να, που η μοίρα τό 'φερε, ο ένας μετά απο τόσο καιρό να πουλήσει τύχη για λεφτά,  στον άλλον ....

Εκείνο το βράδι ηταν τόσο μακρύ που ανθρώπου νούς μονάχα μπορεί να φτιάξει μια φωτεινή διαδρομή πάνω στη νύχτα να δείχνει την πορεία του.

Χαχαχ, καλό μήνα

see more funny videos
Πολύ γέλιο, το είδα στη σελίδα failblog.org.

Καλό μήνα να έχουμε.

Ενα SMS, 1.000 εικόνες

❂ Καλημέρα. Ειμαι Πειραιά. Φεύγω για Σύρο.
❂ Φέρε δυό με γύρο όπως θά 'ρχεσαι. Κομπλέ.
❂ Θέλω να ξεχάσω ... να ξεχάσεις... να ηρεμήσω, να ηρεμήσεις...
❂ Δεν θέλουν όλα εξήγηση, περνάς καλά κι αυτό εχει σημασία.
❂ Θέλω να ρωτήσω πότε, αλλα φοβάμαι πως η απάντηση θα ειναι "δεν ξέρω" ...
❂ Το υπόλοιπο της ζωής σας είναι 372 μήνες και 16 μέρες, 4 ωρες, 32' λεπτά, 53"

Mερικά SMS λίγων λέξεων, λένε τα πάντα.

Σύνορα φαντασίας ( 1 )

Ηταν νύχτα ακόμα.
Ξύπνησε καταϊδρωμένος μα ήταν καλοκαίρι κι αυτό δικαιολογούσε τον ιδρώτα.
Ομως ήξερε οτι αυτο δεν ηταν φυσιολογικό.
Κοίταξε γύρω του.
Ησυχία που έσπαζε μόνο απο ενα γρύλλισμα τρυζονιού κάπου μακριά.
Σηκώθηκε κι ήπιε ενα ποτήρι κρύο νερό.
Προσπάθησε να θυμηθεί το όνειρο που έβλεπε.
Δεν ηταν μια συνεχής ιστορία με σαφή πρόσωπα αλλα θυμόταν οτι έβλεπε να πηγαίνει μακριά να δει αγαπημένα του πρόσωπα κι έκανε ταξίδι μακρύ, σε δρόμο μεγάλο.

Ωσπου κάτι έγινε, κάτι πολύ ασαφές και το ταξίδι διακόπηκε κι εκείνος πετάχτηκε καταϊδρωμένος απο τον ύπνο του προσπαθώντας ακόμα να βγεί ζωντανός απο το αυτοκίνητο του. Ειχε γίνει κάποιο τροχαίο ατύχημα και σε αυτό βρισκόταν  ο ίδιος και μερικά αγαπημένα του πρόσωπα.
Κοίταξε το ρολόϊ : 04.25' πρωί της 19 Αυγούστου 2001.
Γέλασε με τις πλάκες που κάνουν τα όνειρα ... και ξαναπήγε να ξαπλώσει.
Το φωτεινό ρολόϊ στην κρεβατοκάμαρα έδειχνε 04.29' οταν χτύπησε το τηλέφωνο.
Για μισό δευτερόλεπτο σκέφτηκε μήπως ειναι όνειρο και αυτό, μετά το σήκωσε.
- " Ναι ; "
- " Αντρέα  ; σε ξύπνησα αλλα έπρεπε να σε ειδοποιήσω ... "
- " Μάνια τι έγινε ; με τρομάζεις ! "
- " Ο Αλκης κι ο Πέτρος με τη Μαρία γύριζαν απο Εδεσσα στη Βέροια σήμερα ... "
" ... και ; εγινε τίποτα ; "
" ... καλά ειναι, σε νοσοκομείο. Ελα ντύσου να πάμε "
Το τηλέφωνο ακόμα δε θυμάται αν το έκλεισε, ουτε θυμάται πότε ντύθηκε κι έφυγε, βγήκε στο δρόμο, πάτησε γκάζι κι έφυγε. Τα χιλιόμετρα τα κατάπινε ασταμάτητα, να φτάσει να δει τους ανθρώπους του ζωντανούς. Ακόμα ως σήμερα, δεν εχει ξεχωρίσει ποιό ήταν το όνειρο και ποιά η πραγματικότητα.

Τα εικοσάρια

Τις προάλλες ειχαμε βγεί με μιά παρέα σε ψαροταβέρνα, ουζερί.
Πάμε που λες μετά απο δεκα τηλεφωνήματα να συναντηθούμε με την παρέα στο Πεντάγωνο και μετά να πάμε για μπύρα ή κανα μεζεδάκι.
Επέμεναν να πάμε εκεί που ήθελαν αυτοί, οκ πάω πάσο, λέω, πάμε.
Μπροστά αυτός πίσω εγω με το αμάξι να στρίβουμε συνεχως σε κάτι δρόμους που στο τέλος ψιλοχάθηκα, φτάνουμε σε ενα πάρκινγκ, λέει 4 ευρώ η στάθμευση λέει, οκ.
Πληρώνει ο άλλος, λέει θα τα βρούμε μετά.
Πάμε σε ενα ουζερί, γεμάτο, δεν ειχε τραπέζι κρίμα πάμε σε άλλο.
Στο μεταξύ να με πονάει το πόδι και να βρίζω μεσα μου, δεν ήθελα να περπατάω.
Φτάνουμε στο άλλο, ησυχία, δυό τραπέζια γεμάτα, ειναι λέει καλό λεει ο φίλος.
Οκ ... καθόμαστε.
Στα όρθια δεν τρώω ποτέ εκτός αν βρεθώ σε κανα μπουφέ γιορτής.
Παραγγέλνουμε, ο άλλος με τη γυναίκα του λέγαν διάφορα, η κορούλα έπαιζε με ενα Πι-Ες-Πι... με εκανε να σκέφτομαι, " τα νιάτα πι-ες-πι, κι εμείς μόνο με Πι ".
Πάνω που αρχίζουμε να εχουμε μια καλή κουβεντούλα, μου έλεγε η γυναίκα του για τη δουλειά της, εγω για τα δικά μου, ο άλλος δε μίλαγε και πολύ, πετάγεται η μικρή ( 14 ετών ) τσούπ ! "Μπαμπά πεινάω" ... έρχονται της λέει, "χταπόδια πήρατε ; " η μικρή.
"Πήραμε, πήραμε " μπα σε καλό λεω μικρό παιδί πόσο χταπόδι τρώει ;
Κλείνει το Πι-Ες-Πι κι αρχίζει να μη μας αφήνει να κουβεντιάσουμε καθόλου, αλλα καθόλου όμως ! Πεταγόταν όλη την ωρα, μας διέκοπτε, έπρεπε να συζητήσουμε αυτο που αυτην ενδιέφερε, και βασικά το οτι ειχε όλο βαθμούς εικοσάρια στο -ιδιωτικό- σχολείο που πάει.
Ερχεται ο οκτάπους και ο γάβρος και τα λοιπά, αρχίζουμε να τρώμε, λέω θα το βουλώσει η μικρή ... μπα ! τα ίδια. Ασε που εξαφάνισε το χταπόδι, ενα κομματάκι πρόλαβα.
Παραγγέλνει άλλο ο μπαμπάς της, και δως του πάρλα η μικρη οκ λεω μικρό παιδί ειναι ας κάνω υπομονή ...  μα μόλις πήγαινα να μιλήσω στον πατέρα της, στην τρίτη λέξη που έλεγα, μας διέκοπτε. Είκοσι φορές έγινε αυτό. Τα νεύρα μου.
Μάνα και πατέρας της μικρής ήταν λες και έξι μαντράχαλοι είχαμε βγάλει το 14χρονο βόλτα σε ουζερί ... με το που μας διέκοπτε η μικρή, το 101% της προσοχής τους στρεφόταν στο παιδί. Καλάαααα ....
Ο ορισμός του "μη μιλάς οταν σε διακόπτω".
Ηρθε κι άλλο χταπόδι στο μεταξύ.
Τελος πάντων ηταν ψιλοχάλια τα φαγητά, λέω να πληρώσουμε γιατι με πονάει κάτι, δε θυμάμαι τι ειπα οτι με πονούσε, αργούσε ο λογαριασμός, σιωπή στην παρέα, μόλις έβλεπα σιωπή και πήγαινα να μιλήσω, τσούπ ! η πι-ες-πι πλέηερ γκέρλ πεταγόταν !
Αντε, λέω αργούμε ... καλά ερχεται λογαριασμός, ο φίλος ειχε πει παλιότερα οτι ηθελε να κανει ενα κέρασμα λόγω μιας επαγγελματικής του επιτυχίας, ωστόσο έκοψε το λογαριασμό σε μερίδια, τόσο ο ενας, τόσο ο άλλος, οκ. Πληρώνουμε. Εδωσα και το πουρμπουάρ. Το τι έφαγε η μικρή ίσαμε με δυο μεγάλους δεν το βαλε στο λογαριασμό. Το πληρώσαμε εμείς. Δεν ειπα τίποτα.
Φεύγουμε. Πάμε να πάρουμε τα αμάξια απο το πάρκιν, του χρωστούσα 4 ευρώ, βγάζω να τα δώσω, ειχα πενηντάρικο, δεν ειχε ρέστα  ο φίλος.
Και η αποθέωση :
Κάθεται σε ενα σημείο και με περιμένει να πάω απέναντι 100 μέτρα -με πόδι πονεμένο- να χαλάσω το πενηντάρικο, να γυρίσω,  να πάρει αυτος τα 4 ευρώ, του δίνω πεντάευρο, το παίρνει, δεν μου δίνει το ενα πίσω.
Μου λέει περάσαμε ωραία, να ξαναβρεθούμε !
Του ειπα ναι, αλλα μεσα μου έκανα τάμα να μην τονε ξαναδώ ... μα τι μαλ... !

Με πήρε τηλέφωνο τις προάλλες να βγούμε, του λέω πονάν τα πόδια μου, εχω και χοληστερίνη δεν κάνει ουζερί, μου λεει πάμε για καφέ του λέω απέκτησα αλλεργία στον καφέ, αλλα ξέρεις ποιό ειναι το φοβερό ;
Οση ωρα μιλούσαμε, απο μεσα ακουγόταν η κόρη του να του λέει διάφορα με φωνή επιτακτική που δεν σήκωνε αντίρρηση. Γμτ την κατάντια κάποιων ρε συ, να μεγαλώνουν παιδί και να μην το μαθαίνουν μερικά βασικά πράγματα !
Να τα βράσω τα εικοσάρια. Ας πάρει και εικοσιπέντε :)

Δέκα πραγματάκια

Πάλι μπλογκοπαίχνιδο, δέκα πράματα λέει π'  αγαπάω.

0001. Το μπάσκετ και γενικά τον αθλητισμό, όλα τα σπόρ.
0002. Την ζωγραφική και τους πολύ ταλαντούχους ζωγράφους.
0003. Τους ανθρώπους με φρεσκάδα, ενέργεια και καθαρή σκέψη και λόγο.
0004. Τη θάλασσα και τις παραλίες.
0005. Το καλό, έξυπνο, καλοπροαίρετο, εύστοχο χιούμορ.
0006. Να ταξιδεύω, να γυρίσω ολόκληρη την Ελλάδα, ολόκληρη πολλές φορές.
0007. Την κοπανιστή Χίου.
0008. Τα παστουρμαδοπιτάκια.
0009. Το ψάρεμα.
0010. Οσους με συμπαραστάθηκαν οταν στραβοπατούσα και παρέμειναν φίλοι.

Ξέρεις, ολα αυτά μου θύμισαν και οσα μισώ αλλα αστο καλύτερα.
Μόνο δέκα ε ;
Και πού θα βάλω τώρα οτι αγαπάω και τις εικόνες και μου αρέσει να φτιάχνω μερικές στα φωτοσόπια μου ;
Εχω μιά μεγάλη συλλογή απο εικόνες, ειτε φωτογραφίες ειτε επεξεργασμένες φωτογραφίες ειτε γραφικά που κάνω οταν εχω όρεξη για τέτοια.

ΥΓ. η zoyzoy φταίει που με βάζει να τα παίζω αυτά :P
Δεν πειράζει, ας χαλαρώνουμε λιγο με τέτοια, αρκετές ειναι οι σκοτούρες της καθημερινότητας. Πότε πότε ας προσπαθούμε να μην είμαστε και τόσο σοβαροί ;