Εχω 4 @@, δύο dick και καμμία τρίχα

Αυτό ήταν! Kαταρρέω με ρυθμό 2,3%, έπαθα 3 ρίχτερ ίωση και μέθυσα με φραπελιά 12 ετών Black Label.
Με βίασαν, τελειώσαν όλα. Η ζωή περνά πίσω από τα μάτια μου σαν τις ειδήσεις του Alter.
Όχι, όχι, χώρισα με την κοπέλα μου που ήταν μονοοργασμική μετα από 9 χρόνια σχέσης, 15 παρτούζες και 15 swingings, και έμεινα με τη φουσκωτή κούκλα στο χέρι να περπατάω στην παραλία. Keep Walking που λένε ! Με σκισμένο τζίν και adidas του τέννις.
Με πίστεψες !
Είπα μια φορά πριν κλείσω τα μάτια μου (για ύπνο) ( μετα απο σέξ ), ( δεν εχω πιεί σταγόνα λέμε ), να ανοίξω την σελίδα στις 9 το πρωί και να δω 51 comments! Να νιώσω ουάου! Όλοι αυτοί στο φτωχικό μου? Έχω τέτοιο συγγραφικό ταλέντο? Πέθανα και αναγνωρίστηκαν οι κόποι μου? Έπεσαν όλα τα υπόλοιπα blogs από κάποιο σατανικό λάθος κι επέζησε μόνο το δικό μου?
Τελικά το πήρα απόφαση. Θα γράφω οτι μου κατέβει οταν δεν μου κατεβαίνει τίποτα, και θα αντιγράφω ορίτζιναλ αυθεντικούς και αυθεντικές bloggers των 30 κιλοβόλτ.
Ποιά είναι η συνταγή του καλού blogger?
(Who do i have to fuck around here to get more comments?) ( Try me, I'm easy ) ( Ok, women only please )
:)
Δια την αντιγραφήν εκ της συμπαθούς Ιφιγενείας
Τζονάκος

Anekdoto γελάμε λιγο

Δύο φίλοι συναντώνται στο γραφείο του ενός, που ηταν φρικιό με την τεχνολογία.
- Ελα φίλε τι κάνεις ; "
- Καλά είμαι, συγχαρητήρια, η νέα σου γραμματέας είναι σούπερ.
- Χαίρομαι που σου αρέσει, και το πιστεύεις ή όχι, αυτη ειναι ενα ρομπότ !
- Ελα !!! με τίποτα, τι λες τώρα ; Πώς, πού, πότε, γιατι ; "
- Χαχα, είναι το τελευταίο μοντέλο απο Ιαπωνία λέμε. Κοίτα, αν πατήσεις το αριστερό βυζάκι της, γράφει κείμενο. Αν πατήσεις το δεξί, φτιάχνει καφέ. Και όχι μόνο αυτά, αλλα κάνει και σέξ !!!
- Ωχοχοχο, καλόοοο, πωπω, αστειεύεσαι λέμε
- Μπα, όχι, δοκίμασε την αν θες
- Χμμμ οκ ...
Κι ετσι παίρνει ο Λάκης τη γραμματέα και πάνε σ ενα δωματιάκι παραδίπλα.
Ακούγονταν απο μέσα αααχχχ, ωωωχχχχ αχβαχχχ, αργχχχχ ... και μετά
.... Ωωωωχχχχχ ΑΑΑΑΑΑΑΑχχχχ ΑΜΑΝΝΝΝαααχχχ ....

Τότε πετάγεται ο άλλος απ την καρέκλα του και μονολογεί :
- Οχι ρε πστμ ξέχασα να του πώ οτι με το πίσω της ...ξύνει τα μολύβια !!!!
!!!

Eρημη Πόλη

Τις μέρες αυτες οι δρόμοι της πόλης είναι σαν αυτούς στις εικόνες του προηγούμενου πόστ μου. Ερημοι.

Ή σχεδόν, αφού όλο και κάποιος κάγκουρας μ' ενα φονικό μικρό τουτού και τσίτα μουσική θα εμφανιστεί ενω περνάω να πετάξω τα σκουπίδια για να με κάνει να νομίσω οτι μπήκα κατα λάθος στα πιτ-στοπ της πίστας !

Για να μη τσακωθούμε, δεν εχω όρεξη, τον αφήνω πρώτα να περάσει και μετα του βγάζω το μεσαίο δάχτυλο ψηλά και τον αφήνω να βρίζει όλες μου τις ξαδέρφες. Δεν πειράζει. Αυτουνού οι ξαδέρφες τον παίρνουν, χαχαχα... μπορεί και ο ίδιος να τον παίρνει, αρκει να μη φάει κανα άνθρωπο στη βιασύνη του πάνω, γιατι δε θέλει πολύ να γίνει η μαλακία.

Χτες ενω πήγαινα με το όριο ( 80 ) στον περιφερειακό -Κατεχάκη- με προσπέρασε μιά μηχανή. Νορμάλ, με κράνος, σωστός, πλην κάπως βιαστικός.

Δε μπα να τρέχουνε, λέω, εγω δε θε να φάω τα μούτρα μου, όχι απ' την ταχύτητα, αλλα απο κάποια μαλακία που μπορεί να γίνει.

Παρακάτω, μετα απο 5 λεπτά δρόμο, βλέπω κόλλημα στην κυκλοφορία, περιπολικά, ασθενοφόρα, κόσμος, περνάω, βλέπω μια μοτοσυκλέτα και ενα κράνος, σημάδια στο δρόμο, πουθενά ο μηχανόβιος.

Δεν ξέρω αν ηταν ο ίδιος που με πέρασε πριν, αλλα ανατρίχιασα.

Την πολύτιμη ησυχία της πόλης για να την απολαύσεις αυτές τις μέρες πρέπει να σαι χαλλλαρός ! Ηρεμία, απόλαυσε τη βόλτα αδερφέ μου.

Τα αυτοκίνητα και οι μηχανές είναι για να μας πάνε κάπου και όχι για αγώνες και τεστοστερονιλίκια ( ωχ, πολύ λογοτεχνική λέξη ).

Οι γυναίκες το χουν πιάσει το νόημα, τις βλέπω οδηγούν ήρεμα, με γυαλούμπα της μόδας, γκομενικό ύφος "τιλεπουθασουκάτσωρε", μουσικούλα, χαλαρά. Μπράβο τους.

Ισως μάθουν και να παρκάρουν κάποτε.

Την χτεσινοβραδυνή ησυχία της γειτονιάς -μόνος φύλακας της πολυκατοικίας έμεινα πια- τη χάλασε μια μπλιπ* που για να παρκάρει το ΚΙΑ της μάρσαρε κανα 5λεπτο αποκάτω.

Και μετά πήγε να κάμει σέχ. Μπααα... Εγω πιστεύω οτι οι καλές οδηγίνες κάμουνε καλύτερο σέχ.

Καλημέρες και ήσυχα ! Μη κορνάρετε λέμμμεεε...

Σωστή οδοσήμανση, ατυχήματα και ΚΟΚ

Βλέπετε εναν τυπικό Αθηναϊκό δρόμο Νοτίων Προαστίων.


Παρατηρείστε και πείτε πού ειναι ενα οδικό σήμα, που σας βεβαιώνω οτι ναι, υπάρχει.

Βλέπετε κάτι ;
;





Οχι ; ;;



Τώρα ;
... ... ...




Ακόμα τίποτα ;

Για δείτε καλά.



Μπα ε ; Ας πάμε πιο κοντά σ ενα σημείο.





Ε ;

μάλιστα ! Κυρίες και Κύριοι, υπάρχει ενα απαγορευτικό εδω !
Με λίγη καλή τύχη και προσπάθεια και μαντικές ικανότητες, θα το δείτε αν οδηγείτε.
Αν δεν το δείτε, κάνετε παράβαση.
Αν κάνετε παράβαση, ίσως προκαλέσετε ατύχημα ή σας γράψει η Τροχαία.
Αν τη γλυτώσετε, θα το ξανακάνετε ώσπου μια μέρα κάτι θα γίνει.
Και τότε θα φταίει ο οδηγός που έκανε "παράβαση".
Παράβαση Τροχαίου Οδικού Σήματος, άσχετα αν αυτό ΔΕΝ φαίνεται !

Μάλιστα ! Αυτά τα αναφέρει κάπου ο νέος ΚΟΚ ;
Ή απέδειξα για άλλη μία φορά οτι πρόκειται για άγρια εισπρακτικά μέτρα και τίποτα άλλο ;

Πώς να αποζημιωθώ εγω σαν πολίτης για τον τρόμο που ζω μην τυχόν και κάποιος δεν δει το σήμα και πέσει επάνω μου ; Τι θα γίνει αν αυτό συμβεί ; Θα καθαρίσουν το σήμα ως την δίκη και όλα καλά ;

Κανείς δεν θα φταίει; Πάλι κανείς δεν θα φταίει ;

Καλη σας μέρα.

Βαδίζοντας

Δείτε πώς βαδίζετε άντρες και γυναίκες.

Για να δείτε οικονομία οι άνδρες βρε !

Για να ευθυμήσουμε κάπως :

Ενας σύζυγος διαβάζει μια μελέτη που λέει πόσες λέξεις χρησιμοποιούν οι γυναίκες την ημέρα :
... 30.000 λέξεις έναντι 15.000 για τους άνδρες.
Η σύζυγος τότε του λέει :
"Είναι επειδή πρέπει να σας επαναλαμβάνουμε τα πάντα εσάς τους άνδρες..."
Ο άντρας γυρίζει το κεφάλι του και λέει : " Τί ; "
:)

#$*&^*&@Αύγουστος...

Αύγουστο μήνα μην πάθεις τίποτα. Μην αρρωστήσεις κυρίως.
Μην ζητάς πολλά, μην ψάχνεις πολλούς.
Λ ε ί π ο υ ν.
Σε Διακοπές ή δεν ξέρω πού.
Αν ζείς στην Αθήνα, να λές πάλι καλά που φύγαν, σου άφησαν δρόμους ήσυχους και θέσεις να παρκάρεις. Αυτο ναι. Μόνο θέση πάρκινγκ βρίσκεις τον Αύγουστο.
Φέτος, απο τα 5 περίπτερα της γειτονιάς, έχουν κλείσει τα τέσσερα.
Συνεργεία, φούρνοι, καταστήματα, έχουν ταμπέλα πάνω :

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΑΠΟ ... ΕΩΣ ...

Να ξέρουμε, ντε ! Πότε να θέλουμε κάτι.
Θυμάμαι που κάποτε έψαχνα να αγοράσω κάτι έπιπλα μήνα Αύγουστο.
Ολοι μου λέγαν "απο Σεπτέμβρη " !!!
Παντού ησυχία και τάξη. Να μην θέλω τίποτα.
Στα νοσοκομεία ειδικά, είναι σαν να σου λένε πως είσαι μαλάκας που έπαθες κάτι, μήνα Αύγουστο.
Εκει μπορεί να βρείς ταμπελάκια πάνω σε πόρτες γραφείων γιατρών που λείπουν με άδεια.
Οκ, δε λέω να μην πάρουν άδεια. Επαρκούν όμως οι υπόλοιποι να με κάνουν καλά εμένα το μαλάκα που έλαχε γαμώ την τύχη μου να πάθω κάτι, μήνα Αύγουστο ;
Είναι Κράτος αυτό; Ξεπερνάμε και τους Ιταλούς, κι εκεί τα ίδια τον Αύγουστο.
Ερημιά, τάξη, ασφάλεια, μην κινείσαι, μην πάθεις κατι !
Το παθα, τι να κάνω τώρα ;
Θεός φυλάξοι μην αρρωστήσουμε ή χτυπήσουμε.
Ποιός μαλάκας, άσχετος, βολεμένος έφταιγε που πήραν όλοι οι χειρούργοι άδεια και το 17χρονο παιδί έχασε το πόδι του τελικά απο την καθυστέρηση ;
Ποιός θα χαρίσει ξανά το πόδι του στο νέο παιδί ;
Θα βρούν πόδι "απο Σεπτέμβρη" ;
Τι ήθελε και κείνο το παιδί να χτυπήσει ενω το Σύστημα Υγείας μαυρίζει στα νησιά ;
Ελα ντε.
Φοβάμαι να μετακινηθώ πολύ, μην πάθω κάτι.
Μετά, ποιός θα με φροντίσει ; Αύγουστος είπαμε. Ας πρόσεχα !

>>>

Βότσαλο: Θάσος(1)

Φύγε ...

Σκοτάδι, Νέα Σμύρνη, Πέμπτη βράδι.

Το μίνι την στένευε κάπως και η ζέστη είχε ανέβει σήμερα κι άλλο.
Η παρέα αποχαιρετίστηκε με γέλια λίγο πριν, μια παρέα συνομήλικοι, με το μαλλί εκείνο το μοντέρνο που μοιάζει σαν να χεις φάει σφαλιάρα απο πίσω με δύναμη κι έμεινες ετσι, σκουλαρίκι στη μύτη, τατουάζ στο σώμα και αυθάδικο στύλ.
Αύριο το μεσημεράκι έχει κανονίσει να βρεθεί μ' ενα παλιό συμμαθητή της στον Πειραιά, όπου θα πάρουν το πλοίο για Σέριφο. Δεν έβλεπε την ώρα να βουτήξει στα μπλέ νερά.
Το κλικ του κλειδιού της στην πόρτα την αφύπνισε κάπως αφου είχε φτάσει με τα πόδια σπίτι της χωρίς να το καταλάβει, απορροφημένη σε σκέψεις και διάφορα τρελλά που πέρναγαν απο το μυαλό της.

Θυμήθηκε μέχρι και κείνον τον -γοητευτικό- σαρανταπεντάρη που την κοίταζε επίμονα απο το απέναντι τραπέζι στο μπαράκι που πήγαν με την παρέα.

Τι να σκεφτόταν άραγε για κείνην ; Ποτέ δε θα μάθει.
Πέταξε το μίνι πάνω στον καναπέ και σκέφτηκε πως εχει πάρει λίγα κιλά απο πέρισι.
"Λες να με θεωρούν χοντρή ; " σκεφτόταν ενω ταυτόχρονα έβγαζε τα υπόλοιπα ρούχα της.
Αναψε τον ανεμιστήρα δαπέδου. Ενα μπανάκι θα την συνέφερε.
Στον καθρέφτη του μπάνιου καθώς έβγαινε απο αυτό, χάζεψε τον εαυτό της λίγο.
Γύρισε ετσι, και αλλιώς, πίσω και παντού να δεί αν πάχυνε καθόλου ή αυτά ειναι ιδέα της.
Πάτησε τα 25. Την τρόμαζε η ιδέα να γινόταν σαν μια θειά της, μάνα 2 παιδιών και πώς να το κάνουμε, παχιά η γυναίκα αν και στα 42 της δεν φαινόταν και μεγάλη.
"Οχι" σκέφτηκε. "Μιά χαρά είμαι, και το βυζί τέλειο ! θα κάνω τόπλεςς στο νησί φέτος που ειμαι και μόνη "
Το περασμένο καλοκαίρι ειχε πάει στην Μήλο με τον πρώην της πια.
Εκείνος ζήλευε παθολογικά και δεν ήθελε να την κοιτάζουν άλλοι.
Τρόμαξε να την αφήσει να κάνουν μια φορά μπάνιο γυμνοί στο Σαρακήνικο, κι αυτο επειδη κείνη την ώρα δεν ηταν εκεί κανείς.
Αυτο την καταπίεζε και δεν ηταν αυτός ο λόγος που χώρισαν αλλα οτι εκείνος προτίμησε ξαφνικά κάποι άλλη, πιο άσχημη, για να μη ζηλεύει. Τα είχε με την άλλη ταυτόχρονα 3 μήνες και δεν της το χε πεί.

Ωσπου πήρε χαμπάρι κατι sms και κει ηταν που τα σπάσανε πιά.
Πάει αυτός, τώρα τι κάνουμε ;
Φέτος δεν θα άφηνε τίποτα να πάει χαμένο. Οποιος γκομενάκης της γυάλιζε θα έμπαινε στο στόχαστρο. Και όλη μέρα παραλία, βόλτες, σεξ, ποτάκια χαλαρά τα βράδια, και ανέκδοτα.
Α, της άρεσε πολύ να ακούει ανέκδοτα. Η ίδια τα ξεχνούσε μετά, αλλα όποτε της έλεγαν κανένα καλό, ξεκαρδιζόταν μ ενα γέλιο σαν κακάρισμα άηχο, σαν γαργαλητό.
Ηθελε ο άντρα να είναι αστείος ,αλλα όχι γελοίος.

Τον ήθελε να ειναι κοντά της, αλλα όχι απο πάνω της, να την πιέζει.

Η παρουσία του έπρεπε να είναι διακριτική αλλα σταθερή.
Αν ένιωθε οτι ο άλλος έφευγε, έκανε μικρές κινησεις να τον φέρει κοντά της ξανά, να μην βαριέται κι αυτός. Μόνο που δεν επέμενε. Γι αυτό οταν ηταν ωρα να φύγουν, τους άφηνε να πάρουν το δρόμο τους.
Μια φορά, στα 21 της, είχε κλάψει πολύ οταν έφυγε ο Ηλίας, ενα παιδί που τα είχαν κανα χρόνο αλλα γνωρίζονταν τρία. Απο τότε δεν ξανάκλαψε κανέναν.
Η κρεβατάρα την περίμενε σαν αγκαλιά-πλατεία.
Εκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να χαλαρώσει κι άλλο, για να κοιμηθεί.
Μέσα της γύρναγε σαν δαίμονας μιά έξαψη, ενα φούντωμα, μια υπερένταση, της φάνηκε οτι έπαιζε μουσική απο κάπου και τέντωσε τ' αυτιά για ν' ακούσει καλύτερα.
Ενιωσε μια παρουσία στο σώμα της. Η μουσική χαμήλωσε.
Πήγε να πεί : "ππποιός ειναι ; " αλλα σώπασε. Αφέθηκε στα χάδια ενός αόρατου εραστή χωρίς να ξέρει ποιός ήταν, απλά καταλάβαινε οτι της είναι οικείος.
Πλημμύρισε ολόκληρη αμέσως μετά το τελευταίο άγγιγμα του εραστή της νύχτας.
Δεν ειχε μιλήσει καθόλου, όλη την ώρα, δεν ξερει πόση ωρα ηταν εκεί, μεχρι που έπαψε να την αγγίζει, αφήνοντάς την στο κύμα ηδονής.
Το μόνο που είπε πριν χαθεί ήταν : " Κλείσε και τ' αυτιά σου τώρα, μην ακούς, φύγε ! "
...

Είναι μεταδοτικό !

Μπορείς να χαμογελάς ;

.

Μπορείς να αισθάνεσαι ζωντανός και ενεργός ;

.

Μπορείς να αφήνεις στη μοίρα τους, τους τιποτένιους ;

.

Μπορείς να κάνεις αυτά που νιώθεις ;

.

Χαμογέλα, ντε ! ! ! ...Ετσι !