Την ίδια εικόνα βλέπω όποτε πάω σε προποτζίδικο να πληρώσω τη ΔΕΗ ή να παίξω κι εγω μια φορά το μήνα ενα Λόττο. Ανθρώπους απο 46 εως κι 66 χρονώ, με τσιγάρο στο χέρι και τα βλέμματα καρφωμένα σε μια οθόνη που δείχνει αποτελέσματα στοιχημάτων, ιπποδρομιών και άλλων τυχερών παιγνίων. Αντρες όλοι. Οι γυναίκες εκει ειναι πιο σπάνιες και απο ρέστα απο ταξιτζή.Πήρα το έναυσμα για να γράψω γι αυτο απο σχετική ανάρτηση στο μπλογκ της φίλης Πατατούλας και του φίλου Μαρκόνι. Εκείνη είδε τέτοια εικόνα στα καφενεία. Εκείνος στις πορείες διαμαρτυρίας.
Αραγε τι ειναι αυτό που κάνει ανθρώπους να χώνονται μέσα στην κάπνα και τη μυρωδιά των καφενέδων και των Προποτζίδικων ; Γιατι τόση απογοήτευση ζωγραφισμένη πάνω τους ;
Δείχνουν χωρίς κίνητρο για ζωή, για δημιουργία, για ζωντάνια. Αραγε εργάζονται ακόμα ή ειναι συνταξιούχοι και άλλο απο ενα προ-πο κι ενα καφενείο δεν μπορούν να έχουν ως διασκέδαση ;
Ειναι απόμαχοι μήπως, άραγε έχουνε παιδιά, σύζυγο, συγγενείς ;
Μοιάζουν αλλού η ζωή τους να πήγε, και μόνη απόλαυση τωρα ο καφενές, ή ενα παγκάκι στην πλατεία, ενα πέρασμα απο το Προ-πο της γειτονιάς και μετά στο σπίτι. Πώς να είναι άραγε το σπίτι τους ; Καθαρό ; Με άρωμα γυναίκας ; Τακτοποιημένο και χαρούμενο ;
Τους φαντάζομαι σε φτωχικό σπίτι, μόνους σαν απόκληρους.
Χωρίς ενα χάδι κοριτσιού, εγγονής ή κόρης να νοιαστούν γι αυτην κι ετσι να ναι φρεσκοξυρισμένοι και καθαροί. Να ναι όμορφοι γι αυτήν.
Σαν παροπλισμένα καϊκια, διαλέγουν τη γωνιά τη δικιά τους να τους αφήσουν ήσυχους.
Μπορεί κι απο φόβο να συρρικνώνονται στη μυρωδιά του καφενέ, στην τσιγαρίλα, ουζίλα, καφεδίλα, μπυρίλα, όλα μαζί.
Τους προσφέρει αυτο μιά ασφάλεια, ενα απάγγειο, μια αίσθηση απόμαχου, παραιτημένου και παραμελημένου, αφου αν τους δεις συνήθως εχουν παραμελημένη την εμφάνισή τους.
Καμμια φορά περνάς απ όξω και με μάτι να γυαλίζει σε κοιτάνε, σαν να μάθουνε ποιος εισαι, σαν να αναρωτιούνται πόσο θα αντέξεις πριν κυλήσεις κι εσυ σε μια καφενέδικη καρέκλα, κάποτε.
Μόλις περάσεις, ενα ρέψιμο απο τη μπύρα κι αλλού κοιτάνε... κι η ζωή συνεχίζεται.
Στην φωτογραφία ειναι ενας μικρός καφενές στην Φολέγανδρο, ενα ήσυχο βράδι καλοκαιρινό που και εγω ένιωθα σαν τους θαμώνες του, τρέχα γύρευε γιατί. Υπάρχουν άνθρωποι στην εικόνα αλλα δεν φαίνονται επειδη το κλείστρο της Canon έμεινε ανοιχτό για 25" με αποτέλεσμα να μην καταγραφεί σταθερή ανθρώπινη φιγούρα που κινείται. Οποιος εχει "μάτι" θα τους δεί.
Αραγε τι ειναι αυτό που κάνει ανθρώπους να χώνονται μέσα στην κάπνα και τη μυρωδιά των καφενέδων και των Προποτζίδικων ; Γιατι τόση απογοήτευση ζωγραφισμένη πάνω τους ;
Δείχνουν χωρίς κίνητρο για ζωή, για δημιουργία, για ζωντάνια. Αραγε εργάζονται ακόμα ή ειναι συνταξιούχοι και άλλο απο ενα προ-πο κι ενα καφενείο δεν μπορούν να έχουν ως διασκέδαση ;
Ειναι απόμαχοι μήπως, άραγε έχουνε παιδιά, σύζυγο, συγγενείς ;
Μοιάζουν αλλού η ζωή τους να πήγε, και μόνη απόλαυση τωρα ο καφενές, ή ενα παγκάκι στην πλατεία, ενα πέρασμα απο το Προ-πο της γειτονιάς και μετά στο σπίτι. Πώς να είναι άραγε το σπίτι τους ; Καθαρό ; Με άρωμα γυναίκας ; Τακτοποιημένο και χαρούμενο ;
Τους φαντάζομαι σε φτωχικό σπίτι, μόνους σαν απόκληρους.
Χωρίς ενα χάδι κοριτσιού, εγγονής ή κόρης να νοιαστούν γι αυτην κι ετσι να ναι φρεσκοξυρισμένοι και καθαροί. Να ναι όμορφοι γι αυτήν.
Σαν παροπλισμένα καϊκια, διαλέγουν τη γωνιά τη δικιά τους να τους αφήσουν ήσυχους.
Μπορεί κι απο φόβο να συρρικνώνονται στη μυρωδιά του καφενέ, στην τσιγαρίλα, ουζίλα, καφεδίλα, μπυρίλα, όλα μαζί.
Τους προσφέρει αυτο μιά ασφάλεια, ενα απάγγειο, μια αίσθηση απόμαχου, παραιτημένου και παραμελημένου, αφου αν τους δεις συνήθως εχουν παραμελημένη την εμφάνισή τους.
Καμμια φορά περνάς απ όξω και με μάτι να γυαλίζει σε κοιτάνε, σαν να μάθουνε ποιος εισαι, σαν να αναρωτιούνται πόσο θα αντέξεις πριν κυλήσεις κι εσυ σε μια καφενέδικη καρέκλα, κάποτε.
Μόλις περάσεις, ενα ρέψιμο απο τη μπύρα κι αλλού κοιτάνε... κι η ζωή συνεχίζεται.
Στην φωτογραφία ειναι ενας μικρός καφενές στην Φολέγανδρο, ενα ήσυχο βράδι καλοκαιρινό που και εγω ένιωθα σαν τους θαμώνες του, τρέχα γύρευε γιατί. Υπάρχουν άνθρωποι στην εικόνα αλλα δεν φαίνονται επειδη το κλείστρο της Canon έμεινε ανοιχτό για 25" με αποτέλεσμα να μην καταγραφεί σταθερή ανθρώπινη φιγούρα που κινείται. Οποιος εχει "μάτι" θα τους δεί.

