Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Μια στιγμή ενας αιώνας

Ιούλιος 1981
Ενα νησί του ανατολικού Αιγαίου και μια παρέα παιδιά. Δεκαεπτά ως δεκαοκτώ ετών, αγόρια, κορίτσια, μισά μισά. Μαυρισμένα απο τον ήλιο, κι όλα με όνειρα κι ελπίδες για το μέλλον.
Τα βράδια ακουμπισμένα στο πλάϊ μιας βάρκας στην άμμο λέγανε ανέκδοτα. Τα γέλια τραντάζανε την άμμο λες. Στο λιγοστό φώς χαμόγελα τόσο φρέσκα που τώρα δα να τα θυμάσαι, κλαίς για τη νιότη που χάνεται κάθε μέρα, αλλα θυμάσαι οτι άλλη ξεφυτρώνει κάθε πρωί.

Κι ο Στεφανής μαγεμένος με τη Μαρία, αλλα κοπέλλα άλλου ήτανε, τον πρόλαβε ο Μάρκος.
Δεν πειράζει, τηνε χόρταινε να τη βλέπει να γελά και να λάμπει ολόκληρη.
Αρχόντισσα τη λέγανε, κόρη καραβοκύρη, απο το Αμέρικα, για Διακοπές τρίμηνες στην πατρίδα. Αλλες μπορεί να 'ταν πιο ομορφούλες, μα τούτη ειχε κάτι επάνω της που τον έκανε να σκέφτεται πώς θα ναι να περάσει μια ζωή με μια γυναίκα, με την ίδια γυναίκα.
Ηξερε οτι αυτη ήταν η γυναίκα της ζωής του.
Τελευταία μέρα, την άλλη θα 'φευγε ο Στεφανής γιατι οι δικοί του δεν του 'χαν δώσει και πολλά χαρτζιλίκια να μείνει περισσότερο. Ηταν εκει με τους θείους του.
Η Μαρία στεκότανε σε ενα βράχο και λουζόταν στος απογευματινές ακτίνες του ήλιου που έβαφαν τα πάντα πορτοκαλί. Ακόμα κι εκείνη.
Πήγε κοντά της. Ειπε "γεια" και κείνη ανταπέδωσε ενα χαμόγελο απο αυτά που μένουν καμμένα στον εγκέφαλό σου για πάντα.
Δεν είπαν πολλά. Σαν να μίλησαν χωρίς ήχο, αλλα με δονήσεις του σώματος.
Ηξεραν, ήξεραν και οι δύο.
Με ενα άγγιγμα στον ώμο της, την αποχαιρέτησε, δεν το εννοούσε φυσικά.
Κι ούτε γύρισε πίσω να κοιτάξει, αλλα είχε την αίσθηση οτι εκείνη τον κοιτούσε μέχρι που χάθηκε. Για πάντα.
Ιούνιος 2002
Αθήνα. Ο χώρος υποδοχής του πολυκαταστήματος βούϊζε απο κόσμο πολυάσχολο.
Ο Στεφανής μπήκε λιγο φουριόζος να ψωνίσει κάτι που ήθελε και θά 'φευγε καθως τον περίμενε η κοπελλιά του σε μια ώρα. Ολοι και όλα κινούνταν γρήγορα εκει μέσα.
Ενα πράγμα μόνο έμενε ασάλευτο, στόχευε πάνω του.
Ηταν ενα χαμόγελο.
Το πρόσεξε, του άρεσε, την κοίταξε και σκέφτηκε " κοίτα που κάτι μου θυμίζει ".
Φαντάσου όλα να κινούνται γύρω και μόνο εκείνη να 'ναι ασάλευτη !
Το ξανασκέφτηκε δυο-τρείς φορές, την κοίταξε φευγαλέα άλλες τόσες και όρμηξε στο μαγαζί για ψώνια.
Είκοσι λεπτά αργότερα, σταμάτησε σε καρτοτηλέφωνο να καλέσει την κοπέλλα του.
Σήκωσε το ακουστικό και πήρε τα μισά νούμερα, αλλα τότε το άφησε απότομα και αυτό κοπάνησε στο κουτί με κρότο λουκέτου που σπάει. Φώναξε.
" Μαρία !!! "
Θυμήθηκε πού είχε ξαναδεί εκείνο το χαμόγελο, όχι ενα όμοιο, αλλά, ΑΥΤΟ.
Μπήκε στο αυτοκίνητο και γύρισε πίσω να την ψάξει. Δεν υπήρχε παρα μόνο η σκιά της εκει που ήταν.

Οι κομήτες περνούν απο την Γή κάθε 20 χρόνια, άλλος κάθε 30 άλλοι κάθε αιώνα.
Αν δεν αναγνωρίσεις τον καθένα την στιγμή που θα περάσει, θα περιμένεις τον επόμενο.
Αν ζείς.

Η ιστορία είναι αληθινή. Εχουν αλλαχθεί μόνο τα ονόματα και οι ακριβείς ημερομηνίες.


40 σχόλια:

  1. Είναι ζωντανό το κείμενο αυτό.
    Είναι όμορφο γιατί μιλάει.
    Σαν ένα πίνακα.

    Να ΄σαι καλά tzonako

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Τζονάκαρε, πολύ καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΤΖΟΝ ωραίο το κείμενο, με νοστάλγησε! δεν ξέρω γιατί.
    Κάτι τέτοιοι ανεκπλήρωτοι έρωτες και παρ' ολίγον συναντήσεις με ξετρελαίνουν!

    Καλό μεσημέρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ καλό....συγκινητικό κείμενο φίλε μου!!!
    Μου δημιούργησε εικόνες.
    Το είδα μπροστά μου να εξελίσσεται ζωντανό, σαν να ήμουν κάπου εκεί κι εγώ!!!
    Να έχεις μια καλή μέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. H ιστορία αυτη αν είχε διαβαστεί σε κάποιο βιβλίο ή την είχαμε δει στο σινεμά, θα μας φαινόταν απίθανη, παραμύθι.
    Ελα όμως που ουτε το σινεμά δεν μπορεί να δώσει όλες τις αναπάντεχες στιγμές ζωής !
    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νοσταλγιες Τζονακο;

    Κακο πραγμα η νοσταλγια καμια φορα. Να το προσέξεις.


    Καλως σε ξαναβρισκω
    Ο κάφρος.


    Υ.Γ. Ενα καφεδακι θα αξιωθουμε γμτ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ναι ρε ! Χαχαχα, έχω ΝΟΣΤΑΛΓΗΣΕΙ εναν καφε μαζι σου :)

    Καλως τονε. Μου 'λειψες λέμε !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κρίμα...

    Κάτι τέτοιες κέψεις σε κάνουν νασκέφτεσαι ότι καλύτερα να μην θυμόταν ποτέ που είδε το χαμογέλο ή ακόμα καλύτερα να μην είχε πάει καν στο εμπορικό.

    Πάντως το κείμενο είναι πολύ καλό! Σαν να τη ζούσα την σκηνή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τζόνυ, ε, Τζόνυ
    Ποια είναι η Θεώνη;;;

    (Αυτή που μου ‘γραφες στο «κοπτοραπτείο», λέω).
    Όσο για το κειμενάκι πρέπει να σου πω ότι πάει κουτί με το μότο μου:
    «Καλύτερα τύψεις, παρά απωθημένα». Το αυτό ισχύει και για τους κομήτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Όχι ρε γαμώτο!!
    Και το θυμήθηκε μετά; Κι αυτή γιατί δεν του μίλησε;; Ένα χαμόγελο από μόνο του πόσο μπορεί να ξυπνήσει συναισθήματα από καιρό κοιμισμένα;

    Μάλλον κάτι τέτοιες συναντήσεις καλό είναι να μην τυχαίνουν. Γιατί όπως έχει πει και ο Αλκίννοος " πόρνη η αγάπη η πρώτη". Πονάει πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Με πέθανες τωρα cinderella !
    Σε λιγο θα σε ερωτευτώ, πρόσεχε :)

    Κοπτοραπτού, η φίλη σου που σου λεγε η γιαγιά σου.
    Πλάκα κάνω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Τώρα αν σου πώ ότι, πέρα απο τη ιστορία, εγώ σκάλωσα στο νησί του ανατολικού αιγαίου...Μα νάτανε στη Συκαμιά, μα νάτανε στο Μόλυβο, μα νάταν εδώ δίπλα; Αυτό το νησί μου έχει τέτοιες δυνατότητες; Να κάνει τα πάντα για να μην ξεπερνάς στιγμές!
    Σου εύχομαι να την ξανασυναντήσεις...αλλά να καταλάβεις εγκαίρως, βρε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Η ιστορία είναι αληθινή. Εχουν αλλαχθεί μόνο τα ονόματα και οι ακριβείς ημερομηνίες."
    Το παραπανω,μου τα χαλασε ολα!
    Γιατι αμα τοτε ησουν κι εδυ εκει σαν δεκαεφταρης,σημερα θα ησουν 44 και...θα χαιρομουν!
    Οχι γιατι καποιος πριν λιγο καιρο ειπε:Να μπηκε και ο Τζου... μεσα αγεραστος,μου φανηκε!
    Αμα διαβασει το ποστ αυτο,μαλλον θα καταλαβει πως γερασες!Ζεις με αναμνησεις φιλε Τζον!Να προσεχεις!Ενα ...μεντιουμ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πως ένιωσε ο Στεφανής;

    Σαν να έλαμπε ξανά ο ίδιος ήλιος και χρωμάτισε με πορτοκαλί χρώμα το χαμόγελο.

    Είναι στιγμές μας που ζουν χωριστά Tzonako.

    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Λέσβος δεν ήταν tractatus, λυπάμαι.
    Αυτο το νησί σου, μου ασκούσε απο παλιά μια μαγεία, δεν έτυχε όμως να βρεθώ.

    @ Κώστα έχει σημασία πόσο ειναι ο Στεφανής, πόσο εγω και πόσο η οπτασία/κομήτης ;
    Αλλα πράματα έχουν σημασία και ειναι βαθιά μέσα μας. Αμα ειναι κανείς αγέραστος και στα 70 του, μια χαρά το κόβω ;)

    @ Βάσσια δεν είμαι σίγουρος πώς ένιωσε. Ειχε θάψει μεσα του χωμένο στο βάθος όλο εκείνο το όμορφο δειλινό. Δεν πίστευε οτι θα το ξαναδεί ουτε οτι υπήρχε περίπτωση να φανεί αυτό μπροστά του, ουρανοκατέβατο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είναι πολύ όμορφο κείμενο, από αυτά που μου αρέσουν πολύ να διαβάζω.
    Δείχνουν ποιος είναι ο φίλος μου ο Τζονάκος.
    Όπως είπε και ο/η jd, είναι όντως σαν 2 εικόνες που μιλούν, η σκηνή μιας ταινίας.
    φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. αυτες οι ιστοριες αναμνησεων,αποχαιρετισμων που τελειωνουν με συναντησεις ανολοκληρωτες ειναι οι αγαπημενες μου...
    ισως γιατι οταν πια λεω πως ολα τελειωσαν ερχεται μια τυχαια συναντηση να με σωσει...!!

    *ομορφη ιστορια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Καλησπερα Τζονακο. Αχ πες του να πηγαινει πιο συχνα σ' αυτο το καταστημα. Εχω μια διαισθηση οτι η ιστορια δε τελειωσε. Σουπερ ρομαντικα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Aυτά τα πράγματα, και να θές να γίνουν, δεν γίνονται. Λές και συμβαίνουν μιά φορά, για να μείνουν μοναδικά.
    Δεν έχει νόημα να απιδιώξεις να ξανασυμβούν, όμως κάθεσαι και λες, οτι πρέπει να σαι έτοιμος την επόμενη φορά. Να λειτουργήσεις γρήγορα.
    Σαν δίσκος υπολογιστή. Γρήγορο ψάξιμο και ανάκτηση δεδομένων.

    @ Ενεσούλα χαίρομαι πάντα οτνα με διαβάζεις και περισσότερο οταν σε αγγίζει κάποιο κείμενό μου :)

    @ In the sky, όμορφο το νικ σου, στον ουρανό. Απο εκεί έρχονται οι εκπλήξεις, και πρός τα κει ειχα αναχωρήσει χωρίς να πούν αντίο.
    Καλωσόρισες :)

    @ Δεσποινάριον θα του το λεγα να ξαναπηγαίνει εκεί. Ισως να μην θέλει συνάντηση ξανά σε ενα πολυκατάστημα, αλλα σε ενα ακρωτήρι με ηλιοβασίλεμα, ή ακόμα σε κατι πιο τρελλό : Σε μια Εκθεση Χαμόγελων. Σίγουρα θα αναγνώριζε το δικό της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. τζον-τζον καλή σου μέρα..
    Το έχει η εποχή. Τώρα αρχίζουν όλοι οι "κομίτες" να επιστρέφουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Αραγε τελείωσε ;
    Ποιός να ξέρει ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Είναι μια ευκαιρία αφού σε μαγνητίζει το νησί, να βάλεις κι εδώ μια π ε τ ρ ο ύ λ α!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Τι ειρωνεία θεε μου!
    Κρίμα να μη πιανόμαστε από την ουρά των κομητών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Πολύ ζωντανό (σαν να είμαι μπροστά) και όμορφο κείμενο!!
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. έχεις απόλυτο δίκιο... και αν προσπεράσεις σκυλομετανιώνεις μετά... με συγκίνησες παλιοτζονάκο!!! Λαλησπέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Mπορεί άθελά σου να προσπεράσεις, κι απλά λες πως ΄σουν άτυχος, ή οτι δεν τέλειωσε ακόμα.
    Χαίρομαι που σε μερικά θέματα, όπως πχ αυτο εδω, όσοι συμμετέχετε καταλαβαίνετε πολλά. Και χαίρομαι να μοιραζόμαστε ιστορίες.

    Αυριο θα υποάρχει μια νέα ανάρτηση/ανακοίνωση για ενα σημαντικό θέμα που μας αφορά όλους.

    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Δεν θα σχολιάσω...εχω ένα κόμπο...αληθινή ιστορία...η ζωή ξεπερνά την φαντασία καμιά φορά.

    Καλημέρες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Πολύ δυνατό.
    Αν και πιστεύω πως με τους κομήτες σε μπορείς να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή. Προτιμώ την ασφάλεια της προοπτικής

    Καλημέρες, καλό μήνα και καλό ΠΣΚ τρελέ μου ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. "Σ'ένιωσα μέσα μου παντού, σαν να μην πέρασε μια μέρα...από το "ναί" του χωρισμού, σαν να μην πέρασε μια μέρα" πα πα ραμ ραμ ραμ ραμ ραμ παμ παμ παμ παμ..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Πατς, φοβερό ! Να σαι καλά !
    "...σαν να μην πέρασε μια μερα ! "

    MAD η προοπτική εχει μια κάποια ασφάλεια, εχει ενα δικαίωμα σε όνειρο.

    Lily ακριβώς, η ζωή ξεπερνάει την φαντασία μερικές φορές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Ο Στεφανής είχε και μουστάκι;! Έλα εντάξει, μόνο για πλάκα το λέω...
    Πολύ ωραίο το μοιραίο...αλλά αν ήμουν στη θέση του Στεφανή θα έσκαγα που δε μίλησα. Όμως, νομίζω, ότι αν ήμουν στη θέση της Μαρίας θα προχωρούσα...ίσως να κοντοστάθηκε γιατί την έδεναν άλλες τροχιές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Σωστή σε κόβω betty :)
    Δικιο έχεις σκασμένος μουστακαλής και αλυσσοδεμένη Μαρία.
    Αλλα οι αλυσίδες ειναι για να σπάνε ενίοτε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. "Χαίρομαι να μοιραζόμαστε ιστορίες"
    Και εγώ χαίρομαι tzonako γιατί εκτός από το γεγονός πως μας ταξίδεψες με τη σκηνογραφική απόδοση της ιστορίας σου, με συγκίνησες κιόλας.
    Μπα σε καλό σου πρωί πρωί...
    Αυτοί οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι που μας μένουν στην ψυχή, αφού βγάζουν στην επιφάνεια την τρυφερή μας όψη.
    Πάντως εμένα το σκηνικό μου θύμισε έντονα καλοκαίρι στη Λήμνο....????
    Καλημέρα και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Καλημέρα Tzonako και καλό μήνα να έχουμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Μου άρεσε πάρα πολύ ο συνδυασμός της συνάντησης με τους κομήτες. Του προσδίσει μια αίσθηση πέρα από τον κόσμο...
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Τ Ε Λ Ε Ι Ο !!!!!!!!!
    Ότι και να πώ είναι λίγο...Απλά λίγο...

    Φιλιά...Καλή τύχη την επόμενη φορά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. με σκότωσες.
    τι Post είναι αυτό?
    γιατί μου το κάνεις αυτό?
    Σοκαρίστηκα σοβαρά.. είμαι σίγουρη ότι θα μου συμβεί κάτι τέτοιο από τώρα γι'αυτό. Όλα είναι θέμα επιλογών σ'αυτή τη ζωή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Όμορφο... συγκινητικό... παρελθόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

-πες οτι θες αλλα να σέβεσαι τους άλλους συνομιλητές-
Δεν συνηθίζω να απαντάω σε μη μπλόγκερς κρυμμένους πίσω απο σκέτο λογαριασμό google. Θα τα σβήνω.
Α, και είμαι υπευθυνος ΜΟΝΟ για οσα λεω... δεν ειμαι υπευθυνος για οσα καταλαβαινεις.
ΤΖΟΝ παπαρολόγος.

Tweet

Related Posts with Thumbnails

Do not clopy

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape