Κυριακή, 27 Μαΐου 2007

Peace... εσωτερική γαλήνη

H μέρα φεύγει... η θάλασσα γαληνεύει, μερώνουνε τα σύννεφα που πριν απειλούσαν με βροχή, σαν αερικά πλανιώνται πάνω κάτι πέπλα, σαν σκέψεις χαμένες αλλωνών.
Αρχίζουν να σκοτεινιάζουν γωνιές στο οπτικό μας πεδίο.
Μυστηριώδεις φόρμες απο το φώς και τη σκιά περιγελάνε τη φαντασία μας.

Πάντα σε μια θάλασσα μπροστά γαληνεύεις.
Αραγε γαληνεύουνε έτσι οι ψυχές οταν φεύγουν ; Πού πάνε ;

Ιδέα μου θα ναι....

Η κυνική πραγματικότητα θα με προσγειώσει σύντομα.
Ως τότε, ας γίνω ενα με τη θάλασσά μου, ας στείλω σκέψεις εκει πάνω.
Κάποιος θα ακούει...


Ιδέα μου ;


4 σχόλια:

  1. Ρώτησα κάποτε ένα θείο μουθ πολύ θρησκόληπτο για τον προορισμό των ψυχών και πήρα την, κατά τη γνώμη μου, φαιδρή απάντηση: "Βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής....μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας"
    Κουφάθηκα η γυναίκα΅: "Θείο του λέω, δισ-τρισ-τετράκις-εκατομμύρια ψυχές αυτό περιμένουν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια;
    "Πού να σου εξηγώ..." που λέει και κάποιο άσμα.

    Φίλε μου, όπου πάνε και τα λουλούδια, τα ζώα και όλα τα έμβυα όντα..
    Μια ανακύκλωση είμαστε. Φεύγουμε εμείς και έρχονται άλλοι...και ύστερα άλλοι... εκατομμύρια χρόνια τώρα

    Γλαρένιες αγκαλίτσες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το δειλινό είναι η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, για μένα.
    Ώρα για απολογισμό, για εσωτερική αναζήτηση, για χαλάρωση.
    Η ώρα που αμβλύνονται οι γραμμές και οξύνονται τα συναισθήματα.

    Να τα λέμε, να τα ουρλιάζουμε, να τα στέλνουμε.
    Κάποιος μπορεί ν' ακούει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντα ακούει κάποιος ;)
    Καλή εβδομάδα :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

-πες οτι θες αλλα να σέβεσαι τους άλλους συνομιλητές-
Δεν συνηθίζω να απαντάω σε μη μπλόγκερς κρυμμένους πίσω απο σκέτο λογαριασμό google. Θα τα σβήνω.
Α, και είμαι υπευθυνος ΜΟΝΟ για οσα λεω... δεν ειμαι υπευθυνος για οσα καταλαβαινεις.
ΤΖΟΝ παπαρολόγος.

Tweet

Related Posts with Thumbnails

Do not clopy

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape